To Brexit, η Ελλάδα και η Ευρώπη

To Brexit, η Ελλάδα και η Ευρώπη

Και τώρα τρέχουμε... αυτό συμβαίνει στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες που πιάστηκαν ακόμα μια φορά χωρίς σχέδιο μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Μεγάλη Βρετανία.

Στο Βερολίνο επικρατεί ανησυχία για τις επιπτώσεις αλλά κυρίως για την πολιτική αδυναμία να περιορίσουν την σκληρή κριτική που δέχεται η Γερμανική πολιτική ηγεμονία και οι κεντρικές επιλογές του Σόιμπλε στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη που επηρεάζει συνολικότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ήδη υπάρχει γκρίνια και αλληλοκατηγορίες αλλά ακόμα μένουν πίσω από τις κλειστές πόρτες των συσκέψεων στο κτήριο του Ράιχσταγκ. Πέρα από τις οικονομικές επιπτώσεις η απώλεια της Μεγάλης Βρετανίας από την Ε.Ε  ισοδυναμεί και με απώλεια στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής επιρροής αλλά και σε θέματα περιφερειακής ασφάλειας και γεωστρατηγικής. Η επιθετική διάθεση των Βρυξελλών και η απαίτηση για έξοδο εδώ και τώρα δείχνει την αμηχανία αλλά στην πραγματικότητα αποκαλύπτει τον φόβο γύρω από το ερώτημα τι θα συμβεί από δω και πέρα. Και κορυφώθηκε με την αποστροφή της Μέρκελ: «Να μην θεωρούμε δεδομένη την ειρήνη που έχει η Ευρώπη». Είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια με φόβο να αντιμετωπίσει το Βερολίνο τον φόβο για ένα ντόμινο-exit.

Η στρατηγική του φόβου για τις συνέπειες «εκτός» μάλλον αποδυναμώνονται από τις ανυπόφορες συνθήκες που επικρατούν «εντός» με ευθύνη του Σόιμπλε που μαζί με το ΔΝΤ επιχειρούν να εφαρμόσουν το οικονομικό δόγμα του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη που αντί να οδηγήσει στην ανάκαμψη διευρύνει την κοινωνική ανισότητα θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την αειφόρο ανάπτυξη. Παράλληλα εκτρέφει την ακροδεξιά και αδυνατίζει τους συγκολλητικούς αρμούς του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Αν και η Μέρκελ μίλησε για «ιστορική συνείδηση» αυτήν δεν την έχουμε δει από την αρχή της διαχείρισης της οικονομικής κρίσης που κρύφτηκε πίσω από τον Σόιμπλε και το ΔΝΤ.

Αν όμως το εννοεί θα πρέπει ο πρωταρχικός στόχος του Βερολίνου να είναι η διατήρηση της ενότητας της ΕΕ και ο περιορισμός της επιρροής των  ακροδεξιών και ευρωσκεπτικιστικών δυνάμεων στα κράτη μέλη. Και αυτό θα συμβεί όχι χαρίζοντας τους ευρωπαϊκούς λαούς στους ακραίους αλλά με πολιτικές μεγαλύτερη σύγκλιση και αλληλεγγύης εντός της ΕΕ.

Η τυφλή οικονομική πολιτική της λιτότητας ευθύνεται για την άνοδο των ακραίων δυνάμεων στην Ευρώπη ενώ οι απειλές και τα στερεότυπα που δημιούργησε η γερμανική προπαγάνδα για τους λαούς του νότου συνέβαλε αποφασιστικά στο επιστροφή των φαντασμάτων του εθνικισμού σε ολόκληρη της Ε.Ε.

Μια ευρωπαϊκή ηγεσία που απέτυχε και στη διαχείριση και της προσφυγικής κρίσης αποδεικνύεται ανίκανη να λειτουργήσει προς όφελος του συνόλου των μελών της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Για το καλό όλων, οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να ταρακουνηθούν και να βγουν από το λήθαργό τους.

Πρέπει να αντιληφθούν ότι εάν δεν αναλάβουν δράση, η Ευρωζώνη αλλά και η Ε.Ε αντιμετωπίζουν τη στασιμότητα ή τη διάλυση - ενδεχομένως και τα δύο.

Θα έπρεπε να χαλαρώσει τη λιτότητα, μειώνοντας το ρυθμό των περικοπών στις δαπάνες και αξιοποιώντας χρήματα από τον πυρήνα της Ευρωζώνης για ενίσχυση της απασχόλησης των νέων και επενδύσεων στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις της περιφέρειας.

Όπως έγραφε το περιοδικό «Economist»στην κορύφωση της κρίσης με την Ελλάδα « Στην πραγματικότητα οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπνοβατούν μέσα σε μία οικονομική έρημο, υπνοβάτες που βαδίζουν με μαθηματική ακρίβεια προς τον γκρεμό», μόνο που σήμερα το Βερολίνο και οι δορυφόροι του μετατρέπουν την Ευρώπη σε πολιτική έρημο με τους λαούς της να επιθυμούν «έξοδο» .  

Αν η Γερμανία θέλει πραγματικά να ηγηθεί της Ευρώπης θα πρέπει να πείσει ότι πραγματικά ενδιαφέρεται για την οικονομική ανάπτυξη, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την ευημερία των πολιτών της.

Είναι προφανές ότι δεν αρκεί να επενδύεις μόνο στη λιτότητα και σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, που πολλές είναι αναγκαίες. Αλλά θα πρέπει να συνοδευτούν από ανάπτυξη, θα πρέπει να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και όχι διάλυση των εργασιακών σχέσεων με ομαδικές απολύσεις. Σε διαφορετική περίπτωση η Ευρώπη θα καταρρεύσει. Η υψηλή ανεργία των νέων στη νότια Ευρώπη συνιστά πρόβλημα και για τη Γερμανία. Εάν οι άνθρωποι δεν δουν ελπίδα στην Ευρώπη θα στραφούν στον εθνικισμό.

Το αποτέλεσμα στη Μ. Βρετανία μπορεί να χρησιμεύσει ως μια αφύπνιση για βασικές αλλαγές. Αλλά και σαν παράδειγμα τιμωρίας του Βερολίνου και των κεντρικών επιλογών αν δεν αλλάξουν.

Μέσα από το πρόβλημα της Ελλάδας που είναι το χρέος βλέπεις και το πρόβλημα της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας και άλλων χωρών.

Η Ελλάδα αντιμετωπίσθηκε με τον χειρότερο τρόπο από ευρωπαϊκούς θεσμούς που την εξανάγκασαν σε μια πολιτική εκκαθάρισης που αύξησε τη φτώχεια, την ανεργία και διέλυσε την οικονομία της.

Παρά τα όσα πέρασαν οι Έλληνες στην πλειοψηφία τους δεν έθεσαν θέμα εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ ωστόσο μετά το Brexit κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί το ίδιο αν τον Σεπτέμβριο επιστρέψουν οι «τιμωροί» του ΔΝΤ και ζητάνε ομαδικές απολύσεις και νέα μέτρα.

Αν πραγματικά η Μέρκελ δεν έχει δεύτερες σκέψεις και θέλει να διατηρήσει την ενότητα της ΕΕ θα πρέπει να αλλάξει πλεύση.

Ο μεγάλος εχθρός δεν είναι το Brexit αλλά η μεγάλη κρίση εμπιστοσύνης εντός της ΕΕ, το δηλητήριο που έχει μπει στις φλέβες του ευρωπαϊκού οράματος από πολιτικές και πρακτικές του ΔΝΤ ξένες προς τις θεμελιώδεις αρχές του.

Στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο θα πρέπει να προβληματιστούν αν στραβά αρμενίζουν και κατά πόσο θέλουν να συνεχίσουν να ακολουθούν αυτήν την πορεία προς τον διχασμό και τη διάλυση ή αν θα αλλάξουν πυξίδα με κοινωνικά κριτήρια.

Αν επικρατήσει αυτή η προσέγγιση μια τέτοια αλλαγή θα ήταν σίγουρα προς όφελος της Ελλάδας αλλά και προπαντός ολόκληρης της Ευρώπης.

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο