Alors c’ est la guerre ...

Alors c’ est la guerre ...

Allors c’ est la guerre (Λοιπόν έχουμε πόλεμο) ...

28η Οκτωβρίου, αυτή η Μεγάλη μικρή Χώρα, Μάνα καημένη. Είναι οι συνθήκες σήμερα, είναι η μαυρίλα στην ψυχή κάτι είναι, δεν ξέρω, που φέτος είναι διαφορετικά όλα…

Αναπόφευκτα γυρνάω προς τα πίσω, με μπούσουλα προσωπικό, την οικογένεια. Τα παιδικά τα χρόνια. Φέτος είναι πιο έντονη η θύμηση της παρέλασης της σχολικής της δικής μου… Η μπλε φούστα,  η άσπρη μπλούζα, γιατί έπρεπε τα χρώματα να μοιάζουν στη Σημαία…

Θυμάμαι πως το ταύτιζα στο μυαλό μου. έπρεπε «να γίνεις» η Σημαία .όχι μόνο να την κρατάς, έτσι το έπαιρνα, «Είμαι η Σημαία» μου σκεφτόμουνα ,σε κάθε παρέλαση, πάντα στις πίσω σειρές λόγω ύψους, αλλά με το ίδιο ανάστημα του σημαιοφόρου..

Και φέτος περισσότερο από κάθε άλλη φορά…

Με γύρισα πίσω, σαν να ήθελα να κουρνιάσω μέσα στις θύμησες. Νοσταλγία, για τον τόπο αυτό που έλαμπε, Τον τόπο της ψυχής μου, Δεν μου πέρναγε από το μυαλό ότι μπορεί να σε πονέσουν σκέψεις που στο κάτω- κάτω, γιατί, δεν τις έκανες όταν ήταν δεδομένο, ότι σου ανήκει και του ανήκεις…

Αυτός ο μεγαλειώδης τόπος, Αυτόματη σωματική διαδικασία, Σαν την αναπνοή. Ποιος θα μου την αμφισβητούσε;

Η σύνδεση με τους νεκρούς δικούς και όχι, αναπόφευκτη. Πως το έκαναν? Πως ξεσηκώθηκαν με τόση δύναμη; Οι συνθήκες που τους έσπρωξαν, πολύ χειρότερες. Κάτω από ένα δικτάτορα αδίστακτο που το πρόσωπό του ήταν από μισητό ως αδιάφορο. Που δεν περίμενε κανείς να μπει μπροστά φέρνοντας αντίρρηση, για πολύ περισσότερα…

Και όχι μόνο, γιατί οι Ιταλοί επίσημα εκείνο το βράδυ, του ζήτησαν την "ελεύθερη διάβαση" του στρατού τους , από την σημερινή Ιόνια οδό..

Γιατί ουσιαστικά αυτό ήταν το τυπικό  αίτημα. Και που ο ίδιος ο δικτάτορας αυτός θεώρησε ότι αν συναινούσε, στην διάβαση, θα παρέδινε τη χώρα..

Δεν είναι τόσο αξιόλογη για μένα η δική του θέση , Όσο αυτό το ΑΕΕΕΡΑ, που σήκωσε την ψυχή από το χώμα μιας πληγωμένης χώρας, κάνοντας την κεραυνό…

Ξεχάσαμε στα χρόνια ότι αυτή ήταν η αρχική αιτία που έχασαν τον πόλεμο οι Ναζί, Η καθυστέρηση και αναστάτωση που επέβαλαν οι Έλληνες στα σχέδια του Χίτλερ ...τον καθυστέρησε να φτάσει στη Ρωσία..του δημιούργησε τριβές με την Ιταλία. Και μια σειρά από λεπτομέρειες που καθορίζουν τον πόλεμο. Ξεχάσαμε, ότι ίδιος ο Χίτλερ παραδέχτηκε δημόσια …

«Αν υπάρχει ένας λαός που μας πολέμησε είναι μόνο οι Έλληνες»…

Ξεχάσαμε τον Τσόρτσιλ και το ιστορικό «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».

Αλλά έμενα δεν με νοιάζει η Ιστορική πλευρά γιατί δεν είμαι ειδική. Με νοιάζει, να μάθω ποιά ήταν αυτή η συγκίνηση, που λειτούργησε σαν κόλλα σε χωριστές ψυχές και που ξεσήκωσε αυτή τη γενιά που θεωρούνταν η χειρότερη του περασμένου αιώνα, οδηγώντας την  να λάμψει μέσα στα σκοτάδια του ναζισμού..

Με νοιάζει, να βρω το «το χαμένο κρίκο» μ αυτή τη γενιά, που ήταν των γονιών μου, Με νοιάζει, η παθητική αποδοχή της αδικίας σήμερα, και "ο Μαγικός Λόγος" που μπορεί να δέσει τα κομμάτια που έσπασαν μεταξύ μας…Με νοιάζει, να ξαναζεσταθεί η παγωμένη ψυχή μας…

Με νοιάζει, αυτή η Μάνα η Ελλάδα

να αγαπηθεί ξανά όπως τότε…

Και με νοιάζει ν’ ακούσω κάποιον να λέει 

αν του την αγγίξουν αυτή τη Μάνα χώρα, σαν εκείνο το βράδυ,

τον πρεσβευτή,

Allors c’ est la guerre… Λοιπόν, έχουμε πόλεμο!..

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο