Yποκρισία, ως το επόμενο…

Yποκρισία, ως το επόμενο…

Αδύνατον  να μη σε πιάσει σφίξιμο, το λιγότερο με τις εικόνες των μωρών, όχι τόσο των νεκρών, με την έννοια. 

Έχουν μια ησυχία τα νεκρά μωρά. Ηρέμησαν.
Των άλλων των υπόλοιπων 
Αυτών που έζησαν… 
Αυτών που με ζαρωμένες τις μουρίτσες τους, πακεταρισμένα μέσα σε νάιλον σακούλες.
Μαύρες ή πολύχρωμες, (είδα και κάποιες σε χρυσό)…. μάλλον θα είναι αντιπυρικές. Για να προφυλαχτούν, αλλά από τι;…..

Είναι μια ερώτηση, αυτό το “από τι”, που προφανώς δεν είχαν καιρό να την θέσουν τα ίδια και ούτε καν οι γονείς τους βεβαίως, πόσο μάλλον να την απαντήσουν κιόλας… 

Θα το αφήσουν στα χέρια των ιστορικών και θεωρητικών του μέλλοντος, που πιθανόν να το αναλύσουν , αν στο μεταξύ δεν έχει προκύψει, το “μέγιστο” γεγονός …Αυτό δηλαδή που θα χρειάζεται πραγματικά.. 

Η ανάλυση, η διείσδυση, η συζήτηση…

Ένα οικονομικό κραχ π.χ. ή μια τεράστια ύφεση, ή το σκάσιμο μιας τράπεζας που θα παρασύρει την οικονομία και θα μείνει επί μήνες, στον Τύπο. Με αποτέλεσμα τα παιδιά της θάλασσας μας (mare nostrum), να παραμείνουν στο επίπεδο των αριθμών. Και το,  “από τι” έπρεπε να προφυλαχτούν, να μείνει κι αυτό αναπάντητο… 

Όχι,  επιμένω … επειδή  το ένα τέταρτο του περασμένου αιώνα , το περάσαμε προσπαθώντας να εμπεδώσουμε την “Πρόληψη”, σε όλους τους τομείς, γαλβανίζοντας μας τον εγκέφαλο, πανταχόθεν, για να ζήσει ο κόσμος…  

“ειρηνικά” 

“χωρίς κινδύνους”
με “καινούργιους ορίζοντες” κλπ.

Και ξαφνικά οι εικόνες που μας “σοκάρουν”. Κρύο, νερά, ουρλιαχτά, απελπισία , στο γυαλί. Άντε καλά, και ένα ελάχιστο ποσοστό της κοινωνίας  που συμμετέχει, όΣΟ μπορεί. Εκεί επί τόπου, αφανές επί το πλείστον, περισσότερο εντυπωσιακή, η συγκίνηση του παρουσιαστή από το ναυαγοσώστη. Θέλω να κρατηθώ όσο πιο αποστασιοποιημένη μπορέσω… 

Όχι γιατί δεν με αγγίζει αυτή, η απεριόριστη τραγωδία, που είναι όμως κόπια με τα τσουβαλιασμένα μωρά, μετά από βομβαρδισμούς.

Καθημερινούς πια σχεδόν σε ένα ολόκληρο ημισφαίριο. Παιδιά σε ερείπια, παιδιά κάτω από μπάζα διαμελισμένα, σε  αγκαλιές γονιών, που η στάση του κορμιού τους  δείχνει , ότι θέλουν να τα “προφυλάξουν” με την αγάπη τους. Παιδιά νεκρά…

Από τι;…
Θέλω να μείνω αποστασιοποιημένη έλεγα, για να μην με λιώσει όλη αυτή η “υποκρισία”, της “διαταραχής των τριών ημερών” μέχρι την "επόμενη" σοκ  εικόνα, της ίδιας διάρκειας.  

Θέλω να καταφέρω και ας μη μπορώ…
να θυμάμαι τα πρόσωπα, τα μάτια και την έκφραση...
όλων αυτών των μωρών, …
ένα - ένα για όσο ζω, 
ψύχραιμα…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο