Ή έχω;

Ή έχω;

1η Νοέμβρη, με καλημέρες και ευχές για Καλό μήνα. Αυτόν τον ενδιάμεσο, “αμήχανο μήνα” της προετοιμασίας. Ο Νοέμβρης μου δημιουργεί αμηχανία αλλά και προσμονή για τον επόμενο…

Σαν να είναι τράνζιτ, σε αεροδρόμιο μεταξύ του αποχαιρετισμού στο καλοκαίρι αλλά και του αποχαιρετισμού του χρόνου. Τρεις μόνο μεγάλες γιορτές, έχει ο μήνας, για να αρχίσει ο Δεκέμβρης, με το μέρα παρά μέρα να έχουμε να λέμε κι ένα, Χρόνια πολλά και καλά…

Και ξύπνησα σήμερα, σαν να γράφω έκθεση, στο σχολείο σαν να κουράστηκα  πια να βλέπω την ασχήμια του κόσμου σε καθαρά απελπισμένα μάτια παιδιών…

Σαν να περιμένω κάτι. Στο σκοτεινό Χωλ ενός γιατρού που θα κάνει τη σωστή επέμβαση. Να τελειώσει η αγριάδα του σκηνικού που ζούμε και που κανένας από το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρωπότητας, δεν συμμετείχε στην δημιουργία του, Αλλά και δεν το αντέχει κιόλας και έτσι ανήμπορος το κοιτάζει.

Το ποιός πως και πότε θα το σταματήσει? Μόνο στις ευχές μένουμε. Γιατί αν μας τελειώσουν κι αυτές, Θα χει τελειώσει και εξαφανιστεί το είδος άνθρωποι και μαζί του οι θεοί του που πολεμάνε να αποδείξουν ποιός είναι ο Μεγαλύτερος.

Και όλο αυτό,  γιατί διάβαζα προχτές μια φράση του 

Χαλίλ Γκιμπράν, που λέει…

“Εγώ ο Άνθρωπος, τέλος δεν έχω”…

Καλό μήνα σε όλους!

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο