Φίλοι... φύλακες άγγελοι!

Φίλοι... φύλακες άγγελοι!

Ξέρω, αν τελικά ότι όλη αυτή η ανήλεη επίθεση, που ζούμε και μας έχει κάνει σούπα, το μυαλό, την καρδιά, έπεται δε η συνέχεια και σε άλλα ζωτικά όργανα.

Έχει ευαισθητοποίησει ξανά κάποιες χορδές μας που παλιά (όχι και τόσο ήταν στα σύνορα του φυσιολογικού). Αυτή η χορδή  του «νοιάζομαι»…Που πέντε δεκαετίες πριν, ήταν το μενού του πρωινού, στο καθημερινό ξύπνημα με καφέ και τσιγάρο, όταν αυτό ήταν απόλαυση, όχι κατάρα.

Οι δεκαετίες '50 και '60 είχαν φτώχεια, πόνο, μετακινήσεις,μέσα κι έξω απ την Ελλάδα. Μετακινήσεις, για να βρεις ένα άλλο δρόμο να βαδίσεις, 

που για αντάλλαγμα, είχε το πρώτο μεροκάματο σε Αμερικές, Γερμανίες και Αυστραλίες. Αλλά και στην Αθήνα απ το ρημαγμένο χωριό.Τότε αυτό το πρώτο μεροκάματο, σήμαινε και το  πιάτο το φαΐ. 

Πικρό μεν, αλλά πιο ήσυχο. Βοηθώντας σε να δεις τα πρώτα μέτρα του καινούργιου δρόμου σου λίγο πιο φωτεινά…Με φακό το «αύριο», Γιατί τότε διαγραφόταν αυτό το «Αύριο». Είχε όλα τα πιο πάνω εκείνη η εποχή και πολλά ακόμη. Τότε τις λέγαμε «στερήσεις»… Ήταν τα στέρεα θεμέλια του «Μετά». Σε όλες τις σκέψεις πράξεις προσμονές.

Δύσκολες εποχές… Ελαφρές στις συνειδήσεις, αλλά δύσκολες. Είχαν όλα αυτά τα παραπάνω. Αλλά δεν είχαν τέρατα, σαν “του άστεγου” σαν «του σιωπηλού» σαν του «παρατημένου»

Αυτά λείπανε, τά 'χε ξορκίσει ο κόσμος ο ίδιος, Από μέσα του, Με όπλα αποτελεσματικά  σαν το «μοιράζομαι» και το «νοιάζομαι»… Ακουγες ιστορίες, μέσα στην «αστική μεταναστευση», Που δεν θα εξετάσουμε αν ήταν καλό ή κακό…Κακό ήταν, μακροπρόθεσμα αλλά άλλο είναι το θέμα μου…

Ακουγες, λοιπόν, ιστορίες όπως… 

Ερχονται μεθαύριο τρία παιδιά απ' το χωριό 

... και δεν έχουν που να μείνουν μέχρι να πιάσουν  δουλειά. Θα μείνουν σε μένα στο υπόγειο,θα βολευτούμε τι να κάνουμε..που να τους αφήσω στο δρόμο; Η «ευθύνη» του δικού μου,του  απ΄ «τον τόπο μου»… Μετά χανόμασταν όλο και πιο πολύ, μέχρι που αλλάξαμε δέρμα. Οχι όλοι οι λίγοι. Αυτό νομίζω ότι έχει αρχίσει να ενεργοποιείται σήμερα σιγά σιγά αλλά με συνέπεια…

Ξαναζωντανεύει φιλίες, δημιουργεί δεσμούς, ανοίγει παράθυρα, δείχνει μάτια δακρυσμένα, αλλά και γελαστά, χαμόγελα, γλυκόπικρα αλλά και πλατιά…

Δεν μιλάει για ελπίδες, όνειρα και αύριο, αλλά λέει "σήμερα" "εδώ" και "είμαι μαζί σου" ,στα λίγα, αλλά σε νοιάζομαι, στα μικρά, Να σου στείλω ένα πιάτο φαί. Να δω πως είσαι. Να με πάρεις τηλέφωνο αν χρειαστείς κάτι. Αυτά μπορώ. Που είναι για άλλους λίγα ίσως και για άλλους η χαρά της μέρας…

Είναι αφιερωμένο σε δυο φίλους μου. Που ξέρουν, γνωρίζουν, ότι..

Το να περπατάς με ένα φίλο στο σκοτάδι είναι καλύτερο

από το να περπατάς 

μόνος στο φως…

της Helen Keller

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο