Πεποιθήσεις και ασφάλειες

Πεποιθήσεις και ασφάλειες

Δεν ξέρω τι λέξεις μπορείς να βρεις για να χαρακτηρίσεις, αυτό που ξημέρωσε, Γενικά όχι ειδικά . Να χαρακτηρίσεις το ότι η "Τιμή της Ζωής" έφτασε στα αζήτητα γι αυτό “Ο, τι πάρετε τσάμπα”. Η να αρχίσεις από το πως και γιατί έφτασε σ αυτές τις τιμές; Δεν θέλω να σκέφτομαι τα μάτια των μαρτύρων. Της οποιασδήποτε παρόμοιας τραγωδίας.

Ούτε και των ανθρώπων που περίμεναν τα παιδιά τους να βγουν απ το κονσέρτο. Κι αντί  να μιλήσουν μαζί τους μίλησαν με τον αξιωματικό υπηρεσίας., Μα καλά δεν είναι δεκαπέντε χρόνια, από το 2001 που μας έπεισαν ότι χρειαζόμασταν  περισσότερη Ασφάλεια;

Και ότι μετράει περισσότερο από την Ελευθερία μας; Δεν είναι από τότε που μάθαμε όλοι να ζούμε με όρους, περιορισμούς και μέτρα παντού; Δεν μας είχαν ενημερώσει ότι όσο περισσότερη δημοκρατία εξάγουμε στους μουσουλμάνους, τόσο πιο αρμονικά και ειρηνικά θα ζούσαμε; Δεν ήταν η καταπίεση των ευπαθών ομάδων τύπου γυναικών με μπούρκα, που δημιουργούσε όλο το πρόβλημα του σκοταδισμού;

Ότι δηλαδή μόλις άρχιζαν να φοράνε μίνι θα ευθυγραμμιζόταν το σύστημα; Δεν είδαμε τόσες πολλές “αραβικές Άνοιξες”, την περασμένη δεκαετία που δεν έφεραν κανένα καλοκαίρι; Φτάνει μια δήλωση ενός τυχάρπαστου Μπλερ, ότι κάναμε λάθος; Και αφού το κάνατε γιατί το συνεχίζετε και δεν διορθώνετε αυτό που έμεινε; Με το φτωχό μου το μυαλό αναρωτιέμαι, μάλλον όχι μόνη μου, μαζί με το 99% της ανθρωπότητας…

Σε ποιά χέρια βρίσκεται η ζωή μας; Ποιός πολεμάει ποιόν, εκτός από το ο άνθρωπος τον άνθρωπο και όλοι εναντίον όλων.

 Πόση δυστυχία μπορούμε να παράγουμε και πόσο πόνο να αντέξουμε;

Τι είναι αυτό που ξαφνικά κάνει κάποιον τον οποιοδήποτε, χωρίς πρόσωπο, χωρίς φαινομενική αιτία, να ανοίγει ένα πόλεμο ασύμβατο ανήθικο χωρίς κανόνες και στρατούς. Παίρνοντας μαζί του αθώες ψυχές;

Που δεν έχουν συμμετοχή σε καμιά συμφορά και το μόνο που ζητάνε, είναι μια θέση κάτω απ τον ήλιο; Πραγματικά ξύπνησα με όλες αυτές τις ερωτήσεις   να μου τριβελίζουν το μυαλό.

Κενή άδεια όπως ξυπνάς μετά από κηδεία. Με την αίσθηση ότι όλο και πιο πολύ σπρώχνει  και μπαίνει μέσα στην πόρτα μας η συμφορά. Ίσως γιατί το Παρίσι ήταν στο μεγάλωμα όλων μας προορισμός .Ίσως γιατί η "Πόλη του Φωτός" σκούρυνε και σκοτείνιασε. Δεύτερη και τρίτη φορά αυτή τη χρονιά.

Ίσως πάλι γιατί κανείς να μην  πίστεψε σε υποσχέσεις μεγαλύτερης ασφάλειας, σαν άλλοθι ενός ανελέητου πολέμου.

Αλλά και κανείς μας δεν φανταζότανε το μέγεθος της μαυρίλας και του σκοταδιού του..

« Μπέρδεψα τα πράγματα με την ονομασία τους.

Αυτό λέγεται πεποίθηση»

Jean Paul Sartre

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο