Άνθρωπος, η απάντηση…

Άνθρωπος, η απάντηση…

Όσο και να μην έχεις τη γνώση, σαν συνείδηση, του  τι σημαίνει όλο αυτό που μπαίνει στη ζωή μας από την Παρασκευή και 13 του Νοέμβρη, υπάρχει κάτι αόρατο, κάτι στον αέρα, κάτι πολύ περίεργο εσωτερικά που σου φωνάζει.

Αλλάζουν, αλλάζουν όλα...

Πέθανε η Ευρώπη που ήξερες. Βγαίνει από τις στάχτες και τις φλόγες μια άλλη που δεν έχει καμιά σχέση με αυτή που γνωρίσαμε εμείς. Θα αφήσουμε κληρονομιά στους επόμενους, κάτι που δεν ξέρουμε αν θα μας άρεσε να μας αφήσουν..Νούμερα, αριθμοί, υποθέσεις, θεωρίες συγκυρίες, που πέφτουν βόμβες στο μυαλό μας… Πουθενά “ο άνθρωπος” που πλήρωσε το κόστος της κληρονομιάς .Σκεφτόμουν χθες..

Πάνω από τριακόσιοι τελικά άνθρωποι. Πού μόνο αν τους βάλεις συγκεντρωμένους κάπου και τους φωνάξεις με το όνομα του έναν- έναν, θα κατανοήσεις πόσο πολλοί είναι 

150 νεκροί.

100 πολύ βαριά τραυματίες και 200 περίπου ελαφρότερα. Τίποτα δεν θα αλλάξει στην ψυχή τους το αποτέλεσμα. Αυτοί που έφυγαν ήταν στη μεγάλη πλειοψηφία τους νέοι. Η γενιά από είκοσι ως σαράντα..

Ήταν όλων των εθνικοτήτων, χρωμάτων, παραδόσεων, γλωσσών, της γης. Το Παρίσι φημιζόταν γι αυτό. Να ενώνει νέους.
Λέω “φημιζόταν” γιατί θα δούμε στο μέλλον πως θα εξελιχθεί. Ξύπνησαν το πρωί .Πήγαν στη δουλειά τους. .Αλλά πριν πάνε έκαναν αυτά που κάνουμε εσύ κι εγώ. Λούστηκαν ή μπορεί και όχι .ήπιαν καφέ ή τσάι. Τηλεφώνησαν στους φίλους τους, να κανονίσουν τη μέρα και τη νύχτα τους . Πήραν μετρό ή λεωφορείο ή το ποδήλατο ή το αυτοκίνητό τους. Πλακώθηκαν ή όχι με το αφεντικό τους. Έφαγαν το μεσημέρι .Γύρισαν στο σπίτι τους ή πήγαν κατευθείαν απ τη δουλειά. Το βράδυ που βγήκαν να διασκεδάσουν να μιλήσουν να ξεκουραστούν να φάνε να πάνε στη συναυλία.

Έκαναν ότι κάνουμε όλοι μας καθημερινά .Θεωρώ πραγματικά θεμελιώδες να συνειδητοποιεί ο καθένας μας ότι δεν ήταν τίποτα άλλο από εμάς. Τις συνήθειες μας την καθημερινότητα μας .Που δεν συμπεριλαμβάνει “το απρόβλεπτο” το μοιραίο. Γιατί αλλιώς δεν θα ήτανε ζωή.

Μέσα στους νεκρούς ήταν ένα νέο κορίτσι ξαδέρφη του ποδοσφαιριστή  Lass Diara. Που είχε έρθει από τη χώρα του για να τον στον αγώνα η Asta Diakite. Ο ιταλός εστιάτορας  με το βοηθό του που έτρεχαν το εστιατόριο του. Μια νέα ταλαντούχα κοπέλα πιανίστα που πήγε στη συναυλία . Ένας βιολιστής .Ένας δικηγόρος από το Λονδίνο που έκανε την πρακτική του .

Ένας μηχανικός από τη Μαδρίτη. Ένας φοιτητής .Ένας φωτογράφος περιοδικών. Ένας γάλλος δημοσιογράφος. Ένας Γάλλο Αλγερινός δεύτερης γενιάς που δούλευε στο χώρο του θεάτρου.. Όλοι τους έχασαν τη ζωή τους χωρίς να την οφείλουν σε κανένα..

Όπως δεν οφείλουν σε κανένα την καμένη ζωή τους αυτοί που από όλο τον πλανήτη  πια, βρίσκονται αναγκασμένοι να τρέξουν να ξεφύγουν απ το κακό. Έχουν οι πάντες με ή χωρίς χαρτιά, όνομα, ηλικία, επάγγελμα, σχέσεις, συνήθειες, δεσμούς, που βομβαρδίζονται και χάνονται….

Σκιάς όναρ άνθρωπος… Πίνδαρος

Ο άνθρωπος το όνειρο μιας σκιάς

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο