Της πατρίδας μου η σημαία, έχει χρώμα…

Της πατρίδας μου η σημαία, έχει χρώμα…

Η γενιά μου μεγάλωσε, ξέροντας ότι ήταν (και πιστεύω είναι ακόμα). Τιμή να είσαι σημαιοφόρος. Και ότι δεν κάνουν όλοι για αυτό το αξίωμα. Είτε λόγω ύψους ή λόγω επιλογής. Σε στιγμές δε, που πρέπει να “σηκώσεις τη σημαία” διαλέγεται πάντα, αυτός που έχει “τα προσόντα”. Αλλιώς στις ίδιες  περιπτώσεις. Θα κρατούσαν όλοι και από μια, στην κάθε επίδειξη ή παρέλαση. Δεν γίνεται ή τουλάχιστον δεν γινόταν. Τώρα θα μου πεις τι πιο παρεξηγημένο θέμα από αυτό το “πανί” κατά τον Πάγκαλο.. 

Εδώ είναι και το μεγάλο πρόβλημα με τα “σύμβολα”. Η ερμηνεία τους, που βασίζεται μόνο και αποκλειστικά στη Γνώση.. Και η Αξία τους που στηρίζεται στην εμπειρία. Στη γνώση γιατί πρέπει να γνωρίζεις, τι κουβαλάει πάνω του, όχι μόνο σαν θεωρία, αλλά σαν πράξη, με ότι την ακολουθεί (αγώνες, αγωνία, ανάγκη, διδασκαλία, πίστη κλπ)… 

Παραδείγματος χάριν, η Θεία Κοινωνία σαν Σύμβολο. Μπορεί να ερμηνευτεί σαν η μέγιστη έμπρακτη  ένδειξη πίστης ενός πιστού Χριστιανού. Η σαν μια κουταλιά κρασί με άρτο  της εκκλησίας. Κατά την άποψη ενός  αδιάφορου άπιστου ή απλά μη γνώστη του συμβολισμού. Άρα είναι θέμα, όχι μόνο ερμηνείας και μετάφρασης,  αλλά εσωτερικής διαδικασίας προσωπικής, που προκύπτει μεμονωμένα στον καθένα. Ανεξάρτητα από τοπικό η εθνικό προσδιορισμό. Φυσικά δεν χρειάζεται να ξεκαθαρίσω την σχεδόν υστερία των ημερών, που σχολιάζω. 

Όλοι με μια σημαία στο προφίλ μας. Που πλέον είναι η αποκλειστική σχεδόν εκπροσώπηση μας κοινωνικά. Μια σημαία. Ανάλογα που γέρνει η προσωπική παλάντζα, Χωρίς πίσω απο αυτό, να ξέρεις τι κουβαλάει το “πανί” του κάθε λαού πάνω του.. 

Άλλος της Συρίας άλλος του Λιβάνου άλλος της Ελλάδας. Κι όσο ψάxνεις τόσο βρίσκεις. Όλα αυτά μετά από ίσως το μεγαλύτερο αν όχι μέγιστο γεγονός σφαγής μέσα στην πόρτα μας. Με αληθινές συνθήκες Που αντικειμενικά όμως πια θεωρούνται οι πραγματικές συν αυτές που μας δείχνουν.. Συμπεριλαμβάνοντας δηλαδή τις εικονικές. Φερ’ ειπείν το ότι έσβησε ο Πύργος του Άιφελ,  το  ίδιο βράδυ για το γεγονός, αλλά που έτσι κι αλλιώς καθημερινά  σβήνει κάθε βράδυ μετά την μια η ώρα.

Μεταφράσθηκε ειδικά. Τις εκρήξεις που ακολούθησαν το Μπατακλάν, που όλοι βλέπαμε αλλά ήταν από αρχείο. Το εσωτερικό του θεάτρου από τη συναυλία που ήταν όμως απo άλλη συναυλία του ιδίου συγκροτήματος στο Δουβλίνο. Τον αγώνα τον ποδοσφαιρικό τον φιλικό που συνεχίστηκε μέχρι τέλους. Παρόλα αυτά και άλλα πολλά δεν αφαιρούν το παραμικρό από την τραγικότητα … 

Από πολλές πλευρές μέγιστο λοιπόν. Γιατί ήταν γεμάτο συμβολισμούς που δεν κουραστήκαμε καθόλου  να μεταφράσουμε .Η σημαία ήταν το εύκολο. Όλοι Γάλλοι το επακόλουθο. Και δεν έχει τίποτα το κακό να θες να είσαι μαζί και δίπλα, στις οικογένειες 14 εθνικοτήτων. Γιατί δεν ήταν μόνο γάλλοι. Που συνέδραμαν σε αίμα και θάνατο στη σφαγή αθώων…

Θα μπορούσε να είναι το ίδιο ισχυρή η παρουσία σου.

Με τη Μαριάνα. Άλλο σύμβολο αυτό.  

Ποιά είναι αυτή ε; Η σημαία ήταν το εύκολο.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο