To be, ή το κουμπί;…

To be, ή το κουμπί;…

Πάντως ότι δεν θα πλήξουμε σ' αυτή τη χώρα , δεν το συζητώ. Και κωμωδία και τραγωδία (καλά αυτή την έχουμε στο αίμα μας) Και θρίλερ. Τρία σε ένα το Σου-Κου…

Η τραγωδία το ότι υπάρχει κόμμα που δεν έχει αρχηγό. Δεν το λες αστείο αυτό. Δράμα πολλαπλό, μια για τον υποψήφιο (τους εξής τέσσερις) μια για τον ψηφοφόρο που σηκώθηκε από καρέκλες κρεβάτια καναπέδες ξαπλώστρες και όχι μόνο. Περνώντας, δε από εκλογικό τμήμα στου Παπάγου, μου φάνηκε ακόμη κι απ το μνήμα σηκώθηκε ο ψηφοφόρος, προκειμένου να κάνει το καθήκον του. Να εξασφαλίσει το μέλλον της παράταξης…

Αλλά τζίφος….

Το βράδυ στο διαδίκτυο «βάστα καρδιά μου βάστα» ο θρήνος του νεοδημοκράτη. Και «πως ντρέπομαι» ο ένας και «τι ρεζιλίκι» ο άλλος… Οι πιο ψαγμένοι είχαν και το σκοτεινό σενάριο. Φταίει ο «αρχηγός» ο πρώην και ο νυν και φταίει ο «γραμματέας», φταίει η εταιρεία, Φταίει ο προηγούμενος και οι δικοί του. Και φυσικά ίσως «φταίνε τα φεγγάρια»... που δεν είμαστε μαζί. Παιδιά πάτε καλά; Είσαστε στα συγκαλά μας;

Έχει κανείς επαφή με το περιβάλλον σ αυτή τη χώρα; Η ο αναισθησιολόγος ήταν σκιτζής στον τοκετό της μάνας μας και τελικά η αναισθησία έχει ποτίσει το μυελό των οστών…;

Τι πολυτέλειες είναι αυτές; Η  αυτομαστίγωση και ο οδυρμός. Μεταξύ μας είμαστε.

Κι εμείς τά χουμε περάσει και χειρότερα. Δε σας παρεξηγεί κανείς. πάλι φίλοι θάμαστε… Μήπως τελικά έχει και τη χάρη του όλο αυτό; Εκεί που ήσουν ήμουνα κι εκεί που είμαι θα ρθεις, δε λέει ο σοφός λαός . Κουλάρουμε, Να πω εγώ πάλι. Η κωμωδία τώρα ήταν ο αγώνας Παναθηναικός-Ολυμπιακός.

Τι να πρωτοπείς. Ένα «γιατί», τεράστιο φωσφοριζέ, πλανιότανε πάνω απ τη Λεωφόρο. Με την ελευθερία να το συμπληρώσεις και να το μεταφράσεις. Όπως σου ερχότανε κι από όποια πλευρά το βλεπες. Και το τρίτο που εντυπωσίασε εμένα...

Ήταν το θρίλερ Βρυξέλλες. Το λες και The day after. Μόνο που στο φιλμ το σενάριο ήταν πιο καλογραμμένο. Είδαμε μια πόλη (όχι την Αλεξανδρούπολη). Τρεις μέρες άδεια και νεκρή. Αν μου επιτρέπεις όχι την οποιαδήποτε πόλη...

Την Καρδιά των Αποφάσεων.

Το στρατηγείο των χειρισμών, τριακοσίων εκατομμυρίων ψυχών. Να νεκρώνει κυνηγώντας έναν «τρομοκράτη» , που τελικά ξέφυγε. Να ακούς τις πιο ηλίθιες απαγορεύσεις τύπου «Βρυξελιώτες,  μη δημοσιεύετε φωτογραφίες από την πόλη σας»...

Κι αυτοί το ρίξανε στα γατιά...

Χιλιάδες φωτογραφίες από «γάτες Βρυξελλών» χτες βράδυ. έχει χιούμορ τελικά ο μέσος ευρωπαίος. Οι κυβερνώντες δεν έχουν μόνο. Γελάει ο κόσμος με τις αηδίες τους.

Χάθηκαν 130 νέοι άνθρωποι με την αποκλειστική ευθύνη μιας κυβέρνησης. Κι αυτοί παίζουν τους μπαμπούλες. Οι πρόσφυγες που δεν είναι πρόσφυγες. Οι τρομοκράτες που όμως είναι δικοί μας. Και κλειστείτε σπίτια σας να δοκιμάσουμε πόσο μπορείτε να μας ακούτε.

Και μια έρμη γυναίκα στο Παρίσι που την βάφτισαν τρομοκράτισσα. Για κερασάκι. Γενικές  δοκιμές  που ακόμη και αυτή  η εναπομείνασα Ευρώπη έχει να κάνει από τους μεγάλους πολέμους του περασμένου αιώνα…

Τελικά …

Ποιο από τα δύο:

Είναι ο άνθρωπος μια από τις γκάφες του Θεού
ή ο Θεός μια από τις γκάφες του ανθρώπου;

Φρήντριχ Νίτσε

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο