Αδέρφια! Αδέρφια, σας παρακαλώ! Εδώ είναι ο οίκος της ειρήνης!

Αδέρφια! Αδέρφια, σας παρακαλώ!  Εδώ είναι ο οίκος της ειρήνης!

Αδέρφια! Αδέρφια, σας παρακαλώ!

Εδώ είναι ο οίκος της ειρήνης!

Μάλκολμ Χ…

Περνούσα από τη Μητροπόλεως, με τα πόδια, στην αρχή της, στο Σύνταγμα. Μέσα από τραπεζάκια ζιγκ ζαγκ .Τέλος Νοέμβρη. Η ώρα γύρω στις 12 μεσημέρι. Το αδιαχώρητο. Η πρώτη μου σκέψη «αυτό δεν θα μας το πάρει ποτέ κανείς». Η επωδός σε όποια μαύρα σκέφτεται ο καθένας μας. Δηλαδή ποιό; Η ερώτηση του άλλου μου εαυτού.

Τον χαβαλέ; Τον καιρό; Τη διάθεση; Το δούλεμα περί πορείας της χώρας προς τα κάπου;

Να βρε αδερφέ, προσπαθούσα να με πείσω, τόσος κόσμος στο δρόμο με ένα καφέ στο χέρι. Χωρίς να είναι και μουτρωμένος. Με όλα αυτά που περνάει. Ή τελικά δεν είναι έτσι; Και δεν γράφω για να παραθέσω τα γνωστά επιχειρήματα . Ο Έλληνας κλπ…

Μου έκανε εντύπωση μια γυναίκα ζητιάνα μεγάλης ή μπορεί όχι και τόσο (δεν μπορείς πια να καταλάβεις με τις σημερινές συνθήκες τις ηλικίες όπως μερικά χρόνια πριν). Με ένα χαρτόνι στο χέρι της ΠΕΙΝΑΩ. Ούτε κι αυτό ήταν το σημείο που με τάραξε. Χιλιάδες κυκλοφορούν σε κάθε γωνιά. Ήταν το βλέμμα της. Το ανύπαρκτο. Δυο ουλές για μάτια. Ούτε καν ενδιαφερόταν αν θα της δώσεις αυτό που μπορείς εσύ. Αλλά δεν ενδιαφέρεται πια εκείνη να αποκτήσει.

Το «ότι» και «αν».

Η αντίθεση στο μέτρο δίπλα της. Δυο καλοντυμένες νέες που πίνουν καφέ .Ούτε κι αυτό πάλι με συγκλόνισε. Νορμάλ κι αυτό. Οι αντιθέσεις. Πιθανόν σκεφτόμουνα, αντίδραση της συνεχιζόμενης βίας είναι η απάθεια. Αυτό μου κάθισε στο μυαλό βλέποντας το σκηνικό. Έχεις τόση βία δωρεάν από παντού. Και ειδικά μέσα στο σπίτι όταν κλείνεσαι μπροστά σε μια οθόνη, που αυτή του δρόμου είναι «σοφτ». Το μπέρδεμα μου, η «απάθεια» σαν αποτέλεσμα; ΄Η, η καινούργια μορφή βίας στην πράξη, είναι η απάθεια σαν εργαλείο. Όλα αυτά μετά από το πρωί που ενημερώθηκα ότι σήμερα γιορτάζεται η «Παγκόσμια Ημέρα κατά της βίας των Γυναικών», που λόγω συνθηκών περνάει και ντούκου όσο να πεις. Με τον πόλεμο ante portas, ραπανάκια για την όρεξη. Χιλιάδες κείμενα λίγο καιρό πριν. Για την αγριότητα κάθε μορφής κακοποίησης της γυναίκας.

Με αυτά και τα άλλα τον τελευταίο καιρό, αισθάνομαι επισκέπτρια, στη ζωή μου. Δεν είμαι η μόνη υποψιάζομαι. Το καινούργιο ίσως στοιχείο είναι ότι σαν προαίσθηση ή σαν αίσθηση. Περιμένω από στιγμή σε στιγμή να περάσει…. Ο ιδιοκτήτης; Ο αρμόδιος; Ο διαχειριστής; Αυτός τέλος πάντων που θα αναγγείλει …

«Η επίσκεψη τελείωσε»

Περάστε έξω…

Υ.Γ.: Αφιερωμένο στη γυναίκα χωρίς βλέμμα.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο