Φοβάται ο βρεγμένος τη βροχή;

Φοβάται ο βρεγμένος τη βροχή;

Όπου και να γυρίσεις η λέξη πόλεμος, προφέρεται πια πεντακάθαρα. Η αλήθεια είναι, λίγο ψυχρά. Σαν να μην μας αφορά .Σαν να είναι η καινούργια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή, που αναγκαστικά θα τη δεις. Ή σαν αυτό που πρόκειται να συμβεί είναι μακριά πολύ. Τι έγινε; Μεταλλάχτηκε αυτός ο τύπος έλληνα που οποιαδήποτε ψιλό ανωμαλία, μέχρι και το σκαμπανέβασμα του Dow Jones, τον έφερνε στο ράφι του σουπερμάρκετ,  να αδειάσει ακόμη και τα βαμβάκια τα στρογγυλά του ντεμακιγιάζ;

Θεμελιώδες προϊόν σε εποχές κρίσης, όσο να πεις. Που είναι αυτές οι εποχές που οι τηλεοράσεις έδειχναν την επιδρομή, του διαταραγμένου; Τώρα, αυτό που συμβαίνει, είναι ή το πρώτο, ή έχει ακόμη από την τελευταία φορά (δεν θυμάμαι πότε ακριβώς) μακαρόνια συσκευασμένα με κρέας έτοιμο. Γιατί ω ναι ανακάλυψε ότι κι αυτά σκουληκιάζουν. Μια ψυχραιμία να το πω μια παράδοση στο κισμέτ του καθένα. Δεν ξέρω.

Πάντως πήγα να πάρω γάλα χτες και βρήκα όλα τα προϊόντα στη θέση τους. Και καθόλου συνωστισμό στα ταμεία. Αυτό που δεν βρήκα ήταν πολλοί υπάλληλοι. Ενδεικτικά δύο ή τρεις σπαρμένοι ένας εδώ άλλος στο τέρμα. Σκυφτοί. Ναι πήγα σε μεγάλο σουπερμάρκετ που φημολογείται ότι μας αφήνει χρόνους... Μέσα στα πλαίσια της θεραπευτικής και μεταρρυθμιστικής αγωγής.  Είδα μια περίεργη κατάσταση σαν ένταση, που κόβεται με το μαχαίρι, σ αυτές τις περιπτώσεις.

Υπάρχει μια ατμόσφαιρα, αδιευκρίνιστη. Όποιος έχει παρακολουθήσει εταιρείες, στα τελευταία τους, αποκτά μια ευαισθησία . Που τη διαβάζεις  στα πρόσωπα των συμμετεχόντων. Υπαλλήλων βασικά, γιατί αυτοί είναι η βιτρίνα. Την στιγμή που έβγαινα από την πόρτα και σκεφτόμουνα τα περί πολέμου και την ψυχραιμία του γένους. Μια νέα κοπέλα με πλησιάζει και μου δίνει ένα χαρτί. Μου λέει (πιθανόν επειδή με αναγνώρισε). «Πείτε σας παρακαλώ κάτι για το τι γίνεται εδώ. Δεν μιλάει κανείς». Αφηρημένη και απορημένη, μάλλον το είδε στο βλέμμα μου και με το δικό της μου δείχνει το χαρτί. Ρίχνω μια ματιά. Και διαβάζω ότι όντως αυτό που αντιλαμβάνεσαι ισχύει. Κατά τα λεγόμενα των εργαζόμενων πάντα. Έχουν απολυθεί 600 περίπου υπάλληλοι. Είκοσι τον αριθμό μαγαζιά θα κλείσουν λέει στο τέλος του μήνα.

Δύο έχουν ήδη κλείσει στη Θεσσαλονίκη. Έρχεται και η σειρά των καινούργιων. Οι μειώσεις μισθών είναι στην ημερησία διάταξη.  Με τον γνωστό πια σύστημα.  «Υπογράφεις ή σπίτι σου». Από ποιόν να προστατευθείς αν δεν δεχτείς; Από το νόμο; Τα σωματεία; Το υπουργείο;(αυτό πάλι  γιατί το χουμε και πληρώνουμε;) Συνθήκες εργατικές «καλύτερα να μην σας τις περιγράψω» μου λέει. Την κοιτάω. Με όλη την  απελπισία της «τι θα κάνω; Έχω δυο μικρά παιδιά». Η ερώτηση. Δεν ξέρω ποιός μπορεί να βρει κάτι έξυπνο να απαντήσει σε αυτές τις περιπτώσεις. Δεν είμαι πάντως εγώ. Βλέπεις κι αυτή η παλιό λέξη η «υπομονή» πήρε αναβάθμιση σε «αναμονή» μέχρι  το επόμενο χτύπημα.

Μου ήρθε στο μυαλό γυρνώντας…

Υπάρχει κάτι πιο ανήθικο από τον πόλεμο;
Αναρωτιόταν ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ
Ναι ο αδήλωτος , ο μασκαρεμένος σε Ειρήνη

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο