Ελπίδα είναι ο μεγάλος πλαστογράφος της αλήθειας

Ελπίδα είναι ο μεγάλος πλαστογράφος της αλήθειας

Μπήκαμε στην τελική ευθεία μιας χρονιάς, από τις πιο εντυπωσιακές που έχουμε ζήσει, οι τελευταίες μεταπολεμικές γενιές. Με την αναπνοή κομμένη, κάθε ώρα της και την αδρεναλίνη στο ταβάνι. Να την κόβεις με το μαχαίρι. Από τον πρώτο μήνα, τις αρχές του Γενάρη, με τις σίγουρες πια εκλογές και γιατί όχι την σίγουρη νίκη. Που πιστεύαμε νομίζαμε και θέλαμε, να αλλάξει το τοπίο και το χάρτη. Μέσα στη χρονιά. Μέρα με τη μέρα.

Κολλήσαμε σε οθόνες, σαν τις μύγες στη βρώμα. Άγρυπνοι κουρασμένοι αλλά περήφανοι, βλέποντας  στις αρχές τα μούτρα των διάφορων Ντάισεμπλουμ και Σόιμπλε και Σουλτς. Που πηγαινοερχόντουσαν και φεύγανε δαρμένοι.

Ανοίξαμε τα σπίτια μας  στα Eurogroup. Και δώστου, για περάστε για καθίστε, δεν μασάμε. Με μια εφορία που θύμιζε το πιο ώριμο 81 για τους τότε προοδευτικούς, σημερινούς αριστερούς. Κάναμε τη Βουλή συνήθεια καθημερινή. Πρώτη φροντίδα το πρωί και τελευταία τα άγρια μεσάνυχτα.

Γιατί υπήρχε μια φωνή που έλεγε τα αυτονόητα που είχαμε ξεχάσει.

Δεν νοιώσαμε κρύο το χειμώνα, ζέστη το καλοκαίρι, κάθε μέρα παρά μέρα «περάστε απ το Σύνταγμα» να δείχνουμε πολλοί. Είχαμε πάρει τα πράγματα στα χέρια μας. Ψηλώσαμε δέκα πόντους ο καθένας προσωπικά και πολλά μέτρα όλοι μαζί. Μάθαμε τι πλήρωνε ο Βαρουφάκης για τα σακάκια του και τα πουκάμισα του. Γελάγαμε με την συντηριτικούρα του κάθε γραβατωμένου χαρτογιακά. Εμείς οι πιο ωραίοι.  «Δεν κάνει το ράσο τον παπά, αλλά ο παπάς φοράει το ράσο». Και θα σας το φορέσουμε θέτε δεν θέτε. Νομίζαμε.

Και δεν ήταν τόσο το πανηγύρι των ψηφοφόρων και στη συνέχεια νικητών, τα εκατομμύρια λέξεις θαυμασμού, που γράφτηκαν παγκόσμια χιλιάδες φωτογραφίες, προτροπές και διαπιστώσεις, «οι λαοί αν θέλουν μπορούν» που σε έκανε να νιώθεις δικαιωμένος. Ήταν κι αυτή η λαχτάρα φίλων, άλλων κομμάτων, που σου ψιθύριζαν «ρε συ δεν τον ψήφισα αλλά θέλω να πετύχει». Κι αυτή η σιγουριά στην απάντηση των αποδώ. Θα πετύχει. Θα πετύχει γιατί είμαστε όλοι μαζί του.

Θα έπρεπε να το χουμε καταλάβει κι από τις δικές μας απαντήσεις, τότε ότι δεν ήθελε και δεν υπήρχε το κόμμα. Υπήρχε μόνο ένα ανθρωπάκι, που το φουσκώσανε οι ελπίδες μας και φάνταζε γίγαντας. Από εκείνα που πέρασαν πολλά μέσα στους αιώνες αλλά που στην Ιστορία έμειναν μια μοναδική φράση. Γιατί αυτή δεν συγχωρεί. Κι ας γράφεται από τους κατέχοντες και νικητές. Και να μαστε στον τελευταίο μήνα της χρονιάς, που συμπιεσμένα και συμπυκνωμένα. ζήσαμε γεγονότα πολλών δεκαετιών.

Ο τελευταίος μήνας που μοιάζει με το «Πράσινο Μίλι». Ο χρόνος θα δείξει για ποιούς..

Έτσι ή αλλιώς καλό Δεκέμβρη…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο