Το χρήμα δεν μιλάει, βρίζει (Bob Dylan)

Το χρήμα δεν μιλάει, βρίζει (Bob Dylan)

Με εντυπωσίασε σε όλη την ιστορία του Παρισιού, την τρομοκρατική. Η σιγουριά και η πρόβλεψη του γάλλου πρωθυπουργού Βαλς. Για χημικό πόλεμο από την πλευρά του ισλαμικού κράτους. Πανικοβλήθηκα. Μέσα στο που τα βρήκαν; Πως; Με ποιό τρόπο θα χρησιμοποιηθούν και που..Τα χημικά; Που αυτόματα σου γεννιούνται σαν ερωτηματικά στο μυαλό. Μέρες μετά ,σκεφτόμουνα πως είναι να πεθαίνεις “χημικά”; Υποθέτω το χείριστο. Αυτοί οι τύποι, έχουν αναγάγει τον θάνατο σε άκρως σοφιστικέ επιστήμη. 

Αυτά μέχρι τη στιγμή, που είδα στο διαδίκτυο μια ιστορία που γούρλωσα τα μάτια μου. Γιατί η τρομοκρατία κι εδώ σ αυτή τη χώρα, έχει γίνει επίσης πολύ σοφιστικέ. Διάβασα την έκκληση ενός ασθενή, νέου ανθρώπου, ασθενή του AIDS. Ήταν έτσι γραμμένη, που έμοιαζε κραυγή. Απόγνωσης κραυγή. Δεν υπάρχουν τα φάρμακα για την αρρώστια έγραφε. Δηλαδή δεν  χορηγείται  η χημική αγωγή που πρέπει να λαμβάνουν καθημερινά αυτοί οι άνθρωποι. Για να ζήσουν. Η οποία σε όλη τη Δύση, έχει συμφωνηθεί, να είναι ευθύνη κρατική. 

Μόνο στην Αφρική δεν ισχύει η σύμβαση για λόγους, παιχνίδια και συμφέροντα, των φαρμακευτικών. Η Ευρώπη, είναι αναγκασμένη να προβλέπει και να εξυπηρετεί την υποχρέωση της, στο συγκεκριμένο θέμα. Όντας πολύ εκνευρισμένη, δεδομένης και της προηγούμενης χημικής πληροφορίας για πόλεμο και θανάτους. Χημικούς πάντα. Ανεξαρτήτως τρόπου. Άρχισα να το ψάχνω. Δεν είδα κανένα μέσον, έντυπο ή άλλο τι, να αναφέρει την είδηση.

Ρώτησα  φίλους και γνωστούς, αν ξέρουν κάτι. Μίλησα με  έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι πολύ μέσα στο θέμα, γιατί ενδιαφέρεται προσωπικά για δικό του ασθενή .Και μου λέει τα εξής. Είναι βδομάδες τώρα που το ΚΕΕΛΠΝΟ και το υπουργείο Υγείας γνωρίζουν  την κατάσταση. Προφανώς όπως λένε, δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Γιατί δεν το προβλέπει μάλλον ο προϋπολογισμός. Δεν υπάρχουν χρήματα λένε. Ο ίδιος με ενημέρωσε ότι  με μέηλ και τηλέφωνα, μέσα στην απελπισία του, έφτασε μέχρι το Μαξίμου.

Όπου έπεσε πάνω σε υπάλληλο στο γραφείο Τύπου. Ο οποίος με στυλ εκνευρισμένο, αρνήθηκε να  τον παραπέμψει, σε κάποιον ανώτερο. Για να πάρει πληροφορίες για τέτοιας υφής και έντασης θέμα.

Η συνέπεια είναι οι άνθρωποι αυτοί ,οι ασθενείς, να συνεχίζουν, να βρίσκονται εκτός αγωγής. Και να μην γνωρίζουν αν και πότε πρόκειται να ξαναμπούν σε πρόγραμμα. Δεδομένης της όλης καμπάνιας για πρόληψη και της “Παγκόσμιας Ημέρας” της προχθεσινής. Αναρωτιέμαι τι σόι όντα  είναι αυτοί;

Που δεν έχουν να δώσουν λογαριασμό, σ αυτόν τον λαό που τους εκλέγει και τους πληρώνει, για τόσο βαρύ ατόπημα; Δεν έχω καταλάβει γιατί αυτό το θέαμα που συστήνεται ως “κυβέρνηση” υπάρχει έστω και τυπικά.  Όταν δεν μπορεί να εγγυηθεί,  όχι μόνο την ύπαρξη κράτους, αλλά ούτε καν την ελάχιστη φροντίδα για ανθρώπους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Και που είναι Ηθικό, Δεδομένο Δικαίωμα και  Απαίτηση από τους εταίρους η φαρμακευτική κάλυψη αυτών των ομάδων. Το ίδιο και για κάποιες ομάδες καρκινοπαθών.

Και εξακολουθώ να αναρωτιέμαι για ποιά στο διάολο Ένωση μιλάμε; Παρά μόνο εκείνη των "Δολοφόνων";

Δεν ξέρω (ή μάλλον το ξέρω)γιατί συνέδεσα την χημική δολοφονία που βροντοφωνάζουν οι τζιχαντιστές. Με την δολοφονία από έλλειψη χημείας ασθενών. Προφανώς γιατί καταλήγουν και οι δυό στο ιδιο αποτέλεσμα. Τον βασανιστικό θάνατο. Από διαφορετικούς δρόμους, με το ίδιο εργαλείο. Τη χημεία…

«Κακό είναι η άρνηση να δεις τον εαυτό σου μέσα στους άλλους.»

Richard Powers

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο