Πάντα κατά τύχη συναντά κανείς το πεπρωμένο του (Marcel Achard)

Πάντα κατά τύχη συναντά κανείς το πεπρωμένο του (Marcel Achard)

Και να θες δεν το σταματάς το μυαλό, να γυρίσει σε κείνη τη μέρα του Αη Νικόλα το 08.

Σκεπτόμουν ό, τι και να γράψεις έχει ειπωθεί. Μπορεί πολύ καλύτερα από κάποιους άλλους. Έχει καταγραφεί, έχει αναλυθεί, έχει σχολιασθεί,  έχει δικαιολογηθεί ,και αιτιολογηθεί πολυπλεύρως,  έχουν ξοδευτεί εκατομμύρια λόγια, έχει ακόμη και χλευαστεί. Έτσι είναι τα τυχαία γεγονότα προθέσεις μόνο δεν μπορούν να υποστούν όλα τα παραπάνω. Γιατί δεν έχουν μνήμη.

Δεν είναι εμφανείς στην πρώτη ζήτηση. βρίσκονται κάπου θαμμένες και αφορούν συνήθως τον "αναλαμβάνοντα" την πρωτοβουλία,  πρωταγωνιστή.. Έχουν  όμως τον πρώτο και ουσιαστικό  λόγο, στο άλλοθι. Αλλά είναι άλλου παπά βαγγέλιο και δεν είναι το θέμα μου αυτό. Το θέμα μου είναι η επόμενη μέρα των γεγονότων. Η μάλλον η Αρχή των επόμενων ημερών. Είναι κάποια από αυτά που μετράει μόνο η μετάφραση, που κάνει ο καθένας στο συνειδητό του κομμάτι  και όχι με το θυμικό του. Που ξεθυμαίνει στο χρόνο.

Ας πούμε εμένα με απασχολούσε πάντα τι έγιναν εκείνα τα τριάντα αργύρια του Ιούδα. Δεν έχουμε καμιά μαρτυρία. Ότι τα παρέλαβε κάποιος. Τα χρησιμοποίησε εκεί. Απέδωσαν τόσα. Τίποτα κουβέντα. Οι πρωταγωνιστές ο ένας σταυρώθηκε εξ αιτίας τους. Ο άλλος κρεμάστηκε πάλι εξ αιτίας τους.

Κι αυτά τα ίδια δηλαδή τα τριάντα αργύρια; Ποιός τα πήρε; Τι τα έκανε; Που τοποθετήθηκαν; Ερωτηματικά που τελικά δεν έχουν απαντηθεί. Απλά χάνονται μέσα στη συνέχεια. Όχι σαν αντικείμενο φαντάζομαι. Σαν ιδέα.

Στηρίχτηκε ένα ολόκληρο οικοδόμημα, μια φιλοσοφία, μια θρησκεία, ένας κόσμος σε ένα εργαλείο,  που δεν έχουμε ιδέα ποια ήταν η κατάληξη του. Αλλά που σαν γεγονός σηματοδότησε κι έγινε θεμέλιο για την “επόμενη μέρα”. Έτσι είναι σε όλες τις εθνίες. Μια πράξη συνήθως βίαιη προϊδεάζει, για την συνέχεια. Το κόστος και η απόδοση της συναλλαγής, χάνεται στην αφήγηση της.

Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δεν είχε πρόθεση να γίνει ήρωας προφανώς. Αλλά και λόγω ηλικίας. Δεν μπορεί ένα παιδί στα δεκαπέντε να σκέφτεται, ούτε το θάνατο.  Ούτε την ηρωοποίηση του. Το περισσότερο που μπορεί να σκέφτεται είναι ένας καλύτερος κόσμος. Απροσχημάτιστα, έτσι απλά…. Να γινόταν αυτός ο κόσμος καλύτερος. Δεν γνώριζε  φυσικά και πάλι λόγω ηλικίας (εννοώ συνειδητά δεν γνώριζε)  ότι αυτό ήταν το “ζητούμενο” όλων όσων θυσιάστηκαν μέσα στους αιώνες. Μακριά από μένα η απομυθοποίηση ή η ηρωοποίηση ενός μικρού παιδιού.

Σκόρπιες σκέψεις ,γιατί αυτό που μετράει  τελικά είναι αυτό που πέτυχε η κάθε μορφή βίας… να υπάρχει μια μάνα με μαύρα και ατέλειωτα δάκρυα στην ψυχή..Που ελπίζει να μην χάθηκε τσάμπα το σπλάχνο της Στους λαούς εναπόκειται η συνέχεια…

Η Μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα. 

Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα.

Κωστής Παλαμάς

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο