Για παραισθήσεις καλές φημίζομαι...

Για παραισθήσεις καλές φημίζομαι...

Η φάση. Και διαφημίζομαι κιόλας άμα λάχει. Μια σειρά μανεκέν, (με την έννοια συναρμολογούμενες κούκλες βιτρίνας),με στυλό στα χέρια . Μπροστά σε προβολείς και κάμερες .Υπογράφουν Σύμβαση δεκατεσσάρων αεροδρομίων.

Άνθρωποι που υποθέτω μετά το πέρας της αποστολής τους. Θα ήθελε να ξεχάσει την δράση,  τους ακόμη και η μάνα τους. Δεκατέσσερα. Ο αριθμός δεν νομίζω, ότι έχει ξαναπεράσει από την Ιστορία κάποιας χώρας. Σε περίοδο φαινομενικής ειρήνης. Κυβέρνηση εκλεγμένη από το λαό, να χαρίζει μονοκοπανιά δεκατέσσερα αεροδρόμια. Ναι, γιατί γι αυτό πρόκειται. Χαρίζει,  Γη,  Ουρανό και Θάλασσα στον επιβήτορα της.

Αυτά τα ίδια αεροδρόμια του «δεν θα τολμήσετε είναι προδοσία θα σας βάλω φυλακή». Λίγους μήνες πριν και όντως δεν τόλμησαν. Αυτά, με τον «πόνο» του υπουργού που υπέγραψε. Ακριβώς τον ίδιο πόνο, που ένοιωθε ο Νέρωνας, σε κάποιο σημείο του σώματος του,  όταν έκαιγε την Ρώμη. Πονούσε αφάνταστα και απροσδιόριστα. Λένε τα βιβλία. Έταζε δε, μετά την πυρκαγιά στους Ρωμαίους.

Ότι η Ρώμη με την δική του ικανότητα, θα ξαναχτιζόταν μεγαλοπρεπέστερη. Δεν είχε καλό τέλος ο Νέρωνας. Αυτό δεν τον εμπόδισε όμως στην διάρκεια της αυτοκρατορίας, του να ξεκληρίσει το μισό πληθυσμό. Να καταστρέψει μια χώρα. Που ξανασήκωσε κεφάλι αιώνες αργότερα.

Τσίπρας,  ο πρωθυπουργός που προέκτεινε και καθιερώνει,  τα σύνορα της Γερμανίας στη Μεσόγειο. Το όνειρο του κάθε γερμανού για αιώνες.  Και φυσικά, δεν το έκανε μόνος του.  Και φυσικά, δεν είναι ο μόνος υπεύθυνος. Είναι όμως αυτός, που έφερε τη σκυτάλη στο τέρμα. Ναι μεν, η επιτυχία της σκυταλοδρομίας, κρίνεται από την γρήγορη και μεθοδική παράδοση του ενός  στον επόμενο. Αλλά ο τελευταίος σκυταλοδρόμος, είναι ο καθοριστικός. Κι αυτός, είναι ο τελευταίος.

Πατάει επί πτωμάτων και θα αφήσει ρημαδιό. Και όσο και να αποπροσανατολίζει με ιστοριούλες μπουζουκιών και υπερεκτιμημένων μπούφων. Το αποτέλεσμα ακόμη δεν έχει κριθεί. Δεν έχει φανεί, γιατί ακόμη είναι τη φάση που ο ίδιος ανατινάζει.  Ως γνωστόν σε ανατιναγμένο έδαφος δεν μπορεί να στηθεί και να χτιστεί τίποτα. Επίσης  δεν έχει κριθεί, γιατί ο λαός είναι ζαλισμένος και δεν μπορεί να το μεταφράσει και να  εντοπίσει την ζημιά. Χωρίς φυσικά αυτό να τον απαλλάσσει από τις ευθύνες του.

Ο ίδιος, θέλω να πιστεύω καλόπιστα, δεν έχει αντιληφθεί ότι δεν έχει ακόμη ικανοποιήσει τον τύραννο. Αν και δεν έχει σημειωθεί στην Ιστορία τέτοιος, να ξέρει που θα σταματήσει. Κι αυτό θα τον φάει. Ότι και να υπογράψει, ότι και να δώσει όσο και να τρομοκρατήσει. Πάντα θα του ζητάνε περισσότερα.

Δυστυχώς ο Εφιάλτης,  δεν το κατάλαβε από μόνος του. Ο Ιούδας φερ ειπείν ως περιστασιακός τοιούτος. Την στιγμή που συνειδητοποίησε την πράξη του.Έκανε και τα δέοντα.

Αυτή είναι η διαφορά εκόντος και άκοντος..

Θάρθει ο καιρός που θα φοβηθείτε τη φτώχεια...
Και δεν θα  σας σώσουν όλα τα λεφτά του κόσμου...

Είχα διαβάσει κάπου..

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο