J accuse… ε και;

J accuse… ε και;

Το απαράδεκτο είναι η κυνικότητα που είναι διάχυτη. Την κόβεις με το μαχαίρι. Αυτή η κυνικότητα που διαχέεται, από το ύφος, τα λόγια, τις πράξεις το ήθος. Του οποιουδήποτε σου απευθύνεται δημόσια, τη στιγμή που είσαι στο καναβάτσο, στα σκοινιά  με το αίμα να βγαίνει. Και μπορεί όχι προσωπικά. Αλλά όταν ,ότι υπάρχει γύρω σου, ότι σε περιτριγυρίζει. Πονάει και ουρλιάζει.  Αυτού η κυνικότητα που σου λέει «θα σε βοηθήσω» να σηκωθείς έστω και μόνο στα πόδια σου.

Κι ας ξαναπέσεις. Ίσα για να πάρεις αναπνοή κι ας είναι και η τελευταία. Του  «εγώ είμαι εδώ, έχω σχέδιο». Έστω κι αν  ξέρεις ότι δεν είναι παρά άδειο σακί.

Τον κοιτάς γιατί έχεις «ανάγκη να πιστέψεις» ακόμη κάτι. Παρακολουθείς αυτό που λέει. Ακόμη και χωρίς καμιά εμπιστοσύνη (πόσο μάλλον εγγύηση).Στο βάθος  λες «μήπως». Του δίνεις το χέρι. Και αντί να το κρατήσει σου κόβει τα δάχτυλα. Ε λοιπόν αυτό, είναι η άκρατη κυνικότητα. Είχα σκεφτεί, στην τελική ευθεία, για τα Χριστούγεννα, θα έπιανα θέματα τύπου μπάλες πολύχρωμες,  ταξίδια νοσταλγία συγκινήσεις συναισθήματα και γιατί όχι ελπίδες.

Ακόμη και στην αγχόνη μέχρι το κλότσημα του σκαμνιού, διατηρούνται. Να ξεφύγουμε βρε αδερφέ. Κι έρχεται το «παράλληλα». Που είναι η κλωτσιά με τη μπότα στα μούτρα. Το ότι  γυρνάς στο σπίτι σου τη νύχτα και  βλέπεις  σπαρμένους ανθρώπους μέσα στο κρύο να κοιμούνται  (ή μήπως δεν κοιμούνται προπονούνται για την αιωνιότητα;) Δεξιά και αριστερά στα πεζοδρόμια. Είναι αυτό που ακόμα με παραλύει. Ακριβώς εκεί, πάτησε όλη η πορεία  αυτής της αριστεράς για να φτάσει στο Μαξίμου.

Είναι το καναβάτσο που έλεγα, στην αρχή, μιας χώρας. Η εξαγγελία του  «παράλληλου» το σαρκαστικό χέρι του σωτήρα. Το οποίο φυσικά, ακολούθησε κλασικά, την εξαγγελία του «μεγάλου σκανδάλου» της UBS, του ΚΕΕΛΠΝΟ, της άδειας των καναλιών, των νταβατζήδων και ων ουκ εστί αριθμός, πυροτεχνημάτων. Δεν είναι δυνατόν, να πιστέψεις τίποτα, από ότι βγαίνει από το στόμα αυτής της κακόηχης μπάντας.

Σε προσωπικό επίπεδο το έχω ξεκαθαρίσει εντελώς. Δεν δικαιούσαι όμως, να δίνεις την παραμικρή ελπίδα λεκτική, σε ανθρώπους, που τα Χριστούγεννα πια γι αυτούς είναι μια ανάμνηση και μάλιστα οδυνηρή. Δεν δικαιούσαι. Για αυτό και μόνο κατηγορείσαι. Το μέγιστο έγκλημα. Το χρεώνεται ο βοηθός του Δήμιου. Όχι ο ίδιος.

Ενώ η Ελλάδα είναι πια μια παράσταση τραγωδίας σε ανοιχτό θέατρο… Αυτός ζητάει χειροκρότημα.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο