Η πρέφα θέλει υπομονή και το σκαμπίλι τέχνη… λέει ο λαός

Η πρέφα θέλει υπομονή και το σκαμπίλι τέχνη… λέει ο λαός

Αναγκαστικά τέλος του χρόνου, μπαίνεις σε  φάση απολογισμού.

Φυσιολογικό θα ‘λεγα. Άλλωστε έχει τέτοιες ταχύτητες ο χρόνος πια, που δεν προλαβαίνεις. Από το “καλή χρονιά” ως το “ας ελπίσουμε ο επόμενος να ‘ναι καλύτερος”  να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Πως φεύγει έτσι ένα κομμάτι της ζωής σου και γιατί,  στις “πύλες του ανεξήγητου” καταχωρείται.

Αυτή όμως η χρονιά που πέρασε ήταν διαφορετική. Ανακατεμένη. Αρχίζοντας με τρομοκρατικό διεθνώς στη Γαλλία και κλείνοντας με τον ίδιο τρόπο. Πάλι στη Γαλλία. Κάτι ήθελε να μας δείξει ο ποιητής. Αλλά θα φανεί. Από όπου και να το πιάσεις παγκόσμια όμως, δεν ξέρεις που να χώσεις το κεφάλι σου.

Μην περάσει ο πρώτος που. το παίρνει. Είδαμε αποκεφαλισμούς σε απευθείας μετάδοση. Πνιγμούς ονλάιν. Βομβαρδισμούς ον δε σποτ. Το Θάνατο σε όλες του τις βερσιόν και σε πρώτο πλάνο. Με όποιο εφευρετικό τρόπο μπορεί, να σκεφτεί το ανθρώπινο μυαλό. Σε παγκόσμια μετάδοση. Και υπερπαραγωγή. Η διεθνής γιορτή του Θανάτου, με εναλλακτικές.

Στα δικά μας, η χρόνια αν της έβαζα τίτλο θα την έλεγα. "Προδοσία η συνέχεια". Χρονιά προδοσίας. Σε εμάς η χρονιά άρχισε αντίθετα. Και τι δεν υποσχότανε. Νίκες θριάμβους και επιστροφή στη ζωή. Όχι σίγουρα αυτή που είχαμε αφήσει πίσω μας. Αλλά κάποιου είδους χαραυγή. Αντε, δεν θα το πιάσω πολιτικά. Που ο καθένας έχει το δικό του οπτικό σημείο.

Προσωπικά θα το πιάσω. Που πάλι ό καθένας μεν έχει το δικό του οπτικό σημείο, αλλά σε γενικές γραμμές,  ο τίτλος είναι ο παραπάνω. Μια περίεργη συγκυρία. Με όποιον κοντινό μου γνωρίζω, από κάποιον ισχυρίζεται ότι προδόθηκε φέτος. Άλλος από φίλο, άλλος από συγγενή, άλλος από σύντροφο.

Με όποιον μίλαγα στη διάρκεια της χρονιάς μια έκπληξη, μια θλίψη. Τι κάνει ο τάδε ;ρώταγες  Δεν ξέρω δεν βλεπόμαστε πια. Πως καλέ τι έγινε; Εσείς ήσασταν κολλητοί. Δύο οι βερσιόν της απάντησης.. Αυτοί, που δεν θέλουν συνέχεια, στην κουβέντα και σου λένε .. Ε, ξέρεις μωρέ χαθήκαμε…Δουλειές υποχρεώσεις χάνονται οι άνθρωποι.

Και η δεύτερη, που ανοίγει το στόμα της κι όποιον πάρει η μπάλα. "Τον πειξε τον δείξε. Αυτός που… Εγώ που δεν"… Συνήθως, ας μην πω συνήθως, ας πούμε συχνά, αυτή  ανήκει στην αναιτιολόγητη  προδοσία. Αυτή που πρέπει να απολογηθεί,  για να αποδειχθεί.

Δεν είναι εντελώς διευκρινισμένο, το ποιός, ποιόν. Ο σιωπηλός λοιπόν τύπος, ο της πρώτης ,που προδόθηκε, κατά τη γνώμη μου είναι, ο πιο επικίνδυνος. Γιατί δεν αρχίζει αμέσως στις φωνές και στα σκαμπίλια τον προδότη, για να τον κάνει να σταματήσει. Ως εκ τούτου αυτός θρασύτατα συνεχίζει να αιτιολογεί και να επιχειρηματολογεί, για το ότι ήταν ο “μόνος δρόμος”. Ενίοτε προσπαθεί  να σου κολλήσει και τη ρετσινιά, ότι του το επέβαλες εσύ ,που προδόθηκες  να σε οδηγήσει στην άκρη.

Αλλά ας μην επεκταθώ και το γενικεύσω, χρονιάρες μέρες. Να πω μόνο στους προδομένους, ότι η πείρα έχει δείξει. Ότι η τιμωρία έρχεται την ώρα που ο προδότης είναι ήσυχος, ότι ξεχάστηκε..

Καλή μας Χρονιά… το 2016.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο