Αυτή η νύχτα... μένει

Αυτή η νύχτα... μένει

Να ξυπνούσαμε λέει το 2016 με την έντονη αίσθηση της νοσταλγίας του εαυτού μας. Αυτόν τον εαυτό που πέρασε χωρίς επιστροφή. Και δεν εννοώ τα νιάτα μας. Καθόλου. Εννοώ το τεχνικό κομμάτι. Τότε που ήξερες τη θέση σου. Σεβόσουν το σύνολο. Συμβουλευόσουν τον διπλανό. Χωρίς απαραίτητα να ακολουθήσεις το τι σου λέει. Για να αποφασίσεις τον άκουγες, του μίλαγες, τα λέγατε, τον περίμενες να συμφωνήσει ή και το αντίθετο. 

Τότε που το «δεν περιμένω τίποτα δεν ελπίζω τίποτα είμαι ελεύθερος». Δεν πλασαριζόταν σε φτηνό μακό διακοπών. Ήταν η κατάληξη και το φτάσιμο κοντά στο τέρμα ενός μεγάλου μυαλού. Που και περίμενε, και ήλπισε, και γονάτισε και πόνεσε πολύ. Μέχρι να θελήσει να γίνει ελεύθερος. Όχι από μαγκιά αλλά από γνώση. 

Γιατί πρέπει να το θές και να το μπορείς.  Οχι να το περιμένεις και να το ελπίζεις στην αφετηρία. Στον τερματισμό, δικαιούσαι να το δηλώσεις και μόνο. Τις λύσεις του αυτός ο μεγάλος άνθρωπος, τις βρήκε μέσα από την πραγματική δια βίου μάθηση. Που σημαίνει στα δικά μας, να ξυπνούσαμε το 16 και να αρχίζαμε να κλείνουμε καμμιά πόρτα από όλες αυτές που ανοίξαμε διάπλατα γκρεμίζοντας ακόμη και τις κάσες απo τα κουφώματα. Οχι απο αγριάδα. Από κουτοπονηριά. 

Επειδή είναι πόρτες τζούφιες, δεν οδηγούν πουθενά. Απλά βoηθάνε στο χάσιμο. Σε δρόμους που κόβονται με φωτιές. Να ανοίγαμε τις πόρτες των σχολείων, φερ ειπείν. Αυτών των σχολείων που δεν περίμεναν ελεημοσύνες και συσσίτια. Αυτών που οι δάσκαλοι είχαν  “δικαίωμα και καθήκον” να σε μάθουν παραπάνω από αυτό μπορείς. Που σου το επέβαλαν. Και αντιδρούσες σαν παιδί και πολύ σωστά. Αλλά θα ερχόταν η στιγμή που θα είχες την απάντηση, του γιατί το ζόρι ήταν απαραίτητο. 

Όχι δεν είναι ουτοπία η νοσταλγία του ποιοι είμαστε σαν φυλή. 

Είναι δικαίωμα και η τέχνη να το ασκήσεις. Όσα προσπαθώ να θυμηθώ την χρονιά που πέρασε κλείνονται όλες μου οι αναμνήσεις μέσα σε μια νύχτα. Της 5ης Ιουλίου. Αυτή η νύχτα μου έφερε στο μυαλό το σχολείο. Και την έννοια του συνόλου. Τη ζημιά που έγινε στην δήθεν ελευθεριοποίηση του. Μπασταρδεύτηκαν οι ρόλοι. Οχι δεν είμαι νοσταλγός της τιμωρίας του δάσκαλου στον μαθητή χωρίς κριτήριο ή επειδή κάποιος μπορεί να ήταν ανισόρροπος και να κράταγε το χάρακα που έπεφτε αδιάκριτα. 

Που σαν θέση δεν είναι ότι την κατάργησε το μπαστάρδεμα.  Αντίθετα πρόσθεσε πολλά στην αδιαφορία του συνόλου. Τόσα ώστε να το μετατρέψει σε  μια τεράστια μάζα δύσμορφη. Και σαν μάζα δεν έχει καμμιά πιθανότητα ούτε να αναδειχθεί ούτε να ξεχωρίσει. Μόνο να σαπίσει. Αυτή η νύχτα έμεινε από μια ολόκληρη χρονιά μια ολόκληρη χώρα και ποιος ξέρει μπορεί να είναι και από μια ολόκληρη ζωή.

Υ.Γ Είμαι έξω απ την Ελλάδα και θα 'θελα να την νοσταλγήσω έτσι όπως την έζησα εκείνη την νύχτα. Καλή  Χρονιά!

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο