Το μεγάλο φαγοπότι... με συνέπεια παντού!

Το μεγάλο φαγοπότι... με συνέπεια παντού!

Αφού “αγαπηθήκαμε” όλοι πολύ αυτές τις μέρες, άλλοι πραγματικά, άλλοι εικονικά και άλλοι γιατί πρέπει. Δύσκολο τις γιορτές να αρχίσεις στα χαστούκια, όποιον μέσα στη χρονιά σου έδειξε τι τομάρι είναι. Το πολύ να αδιαφορήσεις. Και να αλλάξεις μαζί του λόγω ημέρας ένα τυπικό “επίσης”. 

Αφού το φαΐ είχε την απόλυτη τιμητική του. Σε ένα λαό που πάει στην ταβέρνα και συζητάει την ώρα που τρώει, σ' αυτήν την ταβέρνα, που θα φάει την επόμενη φορά. Σε ένα “πολύ καλό καινούργιο τώρα άνοιξε”. ΄Η το που τον πήγε ο Γιώργος και η Μαρία σε ένα άλλο καινούργιο. Που “πρέπει να πάμε  οπωσδήποτε”. 

Αυτό που γίνεται αυτές τις μέρες, κάθε χρόνο, συστηματικά, δεν έχει προηγούμενο. Το 50% των φωτογραφιών των γιορτών ήταν πιάτα μόνα τους ή συνοδευόμενα. Σαν να μην έχει περάσει τίποτα από πάνω μας. Ένα γιορταστικό Μάστερ Σεφ στην καρδιά της Αφρικής μοιάζει να ζούμε. Θα μου πεις αν χάσουμε κι αυτό. Τι μας έμεινε σαν φυλή. Δεν ξέρω. 

Ξέρω ότι περίμενα φέτος πολύ λιγότερα. Τουλάχιστον πιάτα φωτογραφισμένα. Όχι γιατί πια, η πείνα τείνει να γίνει ο κανόνας. Δεν μιλάω μόνο για τους Έλληνες, για μας δηλαδή. Στην Αμερική σήμερα το ένα τρίτο των ανηλίκων, ζει στα όρια της πείνας. Στην Αμερική όχι στην Αφρική. Αλλά και για χάρη αυτού του κόσμου, που καλώς ή κακώς,  έχει κάνει όλο τον πλανήτη, να στρέψει τα μάτια του πάνω στη χώρα μας, πρόσφυγες και κατατρεγμένους. Για αυτές τις γυναίκες, που σηκώνονται αξημέρωτα να μαγειρέψουν μια κατσαρόλα φαΐ για τους “κατοίκους” του δρόμου. 

Για αυτούς, που ξεκίνησαν να περάσουν τις γιορτές, με  πρόσφυγες και άστεγους. Για το φούρναρη της Κω. Που αν ήθελε κάτι να μας χαρίσει και να μας αλλάξει η ζωή, θά ταν να μας δώσει το πρόσωπο του. Σκεφτόμουνα την αισθητική πλευρά του πράγματος. Έχω φάει πολύ κι εγώ. Είμαι με Έλληνες που όσα χρόνια και να λείπουν από τη χώρα μερικά πράγματα δεν ξεχνιούνται.
Δεν είναι το κομμάτι της ποσότητας, που έτσι κι αλλιώς δεν θα αλλάξει υποθέτω για πολλές γενιές. Είναι αυτό που αφορά τον καθένα μας. Την κακογουστιά που ζούμε. Όσο πιο “πολύ” πιο “στολισμένο” πιό “γεμάτο” το τραπέζι τόσο πιο ελκυστικό. Κι όσο πιο πολλοί το δούνε τόσο πιο καταξιωμένο. 

Θα μου πεις είναι ο πρόσφυγας κολλητός μου να με κρίνει; όχι. Είναι αυτό που φοβάμαι, ότι αν δεν γίνει το κύριο μέλημα μας να αλλάξουμε θα μας θάψει. Ο ανταγωνισμός του εαυτού μας. 

Από τις συνθήκες εξέλιπαν οι λόγοι του “πιο” ακριβό ,φανταχτερό μεγάλο γυαλιστερό φασαριόζικο εντυπωσιακό. Που σου προσέθετε σαν συστατικό το “γιατί εγώ αξίζω”. Και δεν είναι οικονομική η ουσία. Είναι θέμα “σχέσης με”…Τα χρόνια της τελευταίας δεκαετίας ξεκαθάρισαν από κοντά μας το περιττό. Σε όλα σε ανθρώπους, σε αντικείμενα , σε καταστάσεις. 

Μας ξεγύμνωσαν από βάρη. Πληγώνοντας μας μπορεί. Αλλά κάνοντας μας πιο πλούσιους σε ξεχασμένες έννοιες.
Όπως φιλότιμο, ανθρωπιά, φιλία, κατανόηση. Ξέχασαν να μας τονώσουν και να μας επιστήσουν στο σωστό σημείο,  την "Προσοχή" σαν έννοια. Η μήπως όχι;. Πάντως μπροστά σε ένα πιάτο φαΐ και ειδικά τελειωμένο, μπορείς να κάνεις ήρεμα, τις πιο περίεργες σκέψεις .Ενώ: 

Ένας πεινασμένος άνθρωπος είναι ένας θυμωμένος άνθρωπος. 
Αγγλική Παροιμία

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο