Να ’χαμε να λέγαμε….

Να ’χαμε να λέγαμε….

Αν κάποιος χαμογελάει όλη την ώρα,

μάλλον πουλάει κάτι που δεν λειτουργεί….

George Carlin

Ότι το “πρόβλημα” των πάντων, είναι η γραβάτα. Είναι σαν να έχεις αγοράσει, ένα αυτοκίνητο, την προηγούμενη χρονιά που θεωρείς του γούστου σου. Αξιόπιστο, οικονομικό, γρήγορο, κομμένο και ραμμένο, για σένα. Έχεις επενδύσει επάνω του ότι θα σε πάει. Και σε ένα χρόνο, όχι μόνο σου βγαίνει Volkswagen, σε καυσαέριο. Έχει στουκάρει, του έχει μείνει μόνο το σασί.

Ενώ στο μεταξύ συναντάς τον ασφαλιστή, που σου λέει χαμογελαστά “η αλοιφή για γρατζουνιές” σου λείπει. Κι έφυγες για τον Ντακάρ-Παρίσι. Καημένο ελληνικό σινεμά, δεν έχεις διδάξει τίποτα εκεί που έπρεπε. Από χιούμορ και πνεύμα σε ανεπίδεκτα πλάσματα. Σκέφτομαι, αν ζούσαν μεγάλοι συγγραφείς και ηθοποιοί, του περασμένου αιώνα, σαν τον Ψαθά τον Σακελάριο τον Αυλωνίτη, αλλά ακόμη και  ο Φίνος θά είχαν μείνει άνεργοι.  Από έλλειψη έμπνευσης και μόνο.

Θα τους είχαν κλέψει το επάγγελμα οι σημερινοί “παράγοντες”. Και σε δράση και στην υποκριτική. Για να περιγράψουν την κατάσταση θα πλήρωναν copyright. Ευθεία γραμμή εγκεφαλογραφήματος, βέβαια οι ατάκες. Αλλά με αυτές πορευόμαστε τι να κάνουμε. Με χαμόγελο που παραπέμπει περισσότερο σε μορφασμό. Παρά σε αυθόρμητο.

Του Προέδρου της Δημοκρατίας. Με το αναγκαστικό, πανέξυπνο γέλιο του αποδέκτη. Η μήπως όχι; Ήταν πραγματικό. Θα μείνω με την απορία. Γιατί μπορεί και να γέλασε, όχι από ευγένεια. Να την κατάλαβε, την ατάκα που έχασα εγώ. Να υποθέσω δε, ότι δεν ήταν και αυθόρμητη. Φαντάζομαι θα είχε συμφωνηθεί. Από το επιτελείο του προέδρου. Και από τον λογογράφο του. Και αφού συμφωνήθηκε θα εγκρίθηκε κιόλας. Λόγια με νόημα. Βαθύ, που έπρεπε να αποκωδικοποιηθούν από το κοινό για να γελάσει με το πνεύμα.

Η δε επόμενη στον τρίτο Θεσμό της χώρας ακόμη πιο ευρηματική. Και με μεγαλύτερο εύρος. “Χτίσατε, ή ξαναχτίσατε την Βουλή”. Που προφανώς επί της προηγούμενης Προεδρίας κακόπαθε. Έγινε γιαπί η γιάφκα. Ήταν πολύ εκτεθειμένη πριν, όταν όλος ό Ελληνικός πληθυσμός κρεμόταν από την οθόνη του καναλιού της. Όταν οι ολομέλειες και οι συζητήσεις έβγαζαν νόημα. Όταν τέλος πάντων, έδειχνε την πραγματικότητα, αν όχι όλη. Ένα πολύ μεγάλο κόμματι της που επικρατεί μέσα απο τα τείχη.  Κι έβγαζε προς τα έξω την κάθε λέξη δυνατά. Αναδεικνύοντας τη πραγματικότητα. Στο ρόλο της δηλαδή.

“Εσείς την ξαναστήσατε” στα πόδια της κύριε πρόεδρε. Αναφώνησε ευτυχής. Αυτό δε λέγεται την μέρα, που βουίζει ο κόσμος, με  την είδηση ότι βουλευτές από όλα τα κόμματα, παλιοί.  Ζητούν αναδρομικά που δεν πολυκατάλαβα σε τι αφορούν. Σε υπηρεσίες που έχουν προσφέρει; Σε αυξήσεις που δεν τους αποδόθηκαν;Τι ακριβώς είναι αυτά τα αναδρομικά; Κόστους  19 εκατομμυρίων, που βγήκαν μέσα στην πρωτοχρονιά; Που πιθανότατα  είναι η τελευταία που κάνει αυτή η κυβέρνηση. Γιατί μαντεύω, ότι με αυτά που φέρνει να περάσει σαν παραγγελιές. Η εμείς δεν θα προλάβουμε την επόμενη, πρωτοχρονιά, ή αυτή. Προσωπικά φανταζόμουν ότι το “χειρότερο” από το Προεδρικό, το είχαμε ζήσει στην προηγούμενη περίοδο.

Αλλά σαν μάθημα, δεν πρέπει να πιστεύεις ποτέ ότι το “χειρότερο” έχει εξαντληθεί. Υπάρχει στοκ πάντα. Και στο καπάκι μια επίσκεψη με νόημα. Κάμερες και κανάλια φιλμάρουν την “κοινωνική ευσπλαχνία” σε μονογονεική οικογένεια. Με νόημα. Γιατί πάνω από όλα το προφίλ. Το σωστό, αυτό της κάμερας.

Δεν έχουμε την πολιτική τάξη που μας αξίζει σαν λαός. Την συντηρούμε όμως γεναιόδωρα.

 

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο