Δυο φιλαράκια έκανες και θέλεις να τα φας, για πρόσεξε μην έρθει κι η σειρά σου...

Δυο φιλαράκια έκανες και θέλεις να τα φας, για πρόσεξε μην έρθει κι η σειρά σου...

Εδώ και χρόνια με έξαρση τον τελευταίο, ο Χάρος έχει βγει παγανιά και θερίζει. Και συνήθως αυτούς, που πολύ λίγα  χρόνια πριν, τα χρόνια της ευμάρειας, που υπήρχε η πρόληψη, αποκαλούσαμε “νέους ανθρώπους”.

Δηλαδή στα πενήντα και στα εξήντα. Και λές τι έγινε ρε παιδί μου; Δεν μπορεί μέσα σε τόσο μικρή περίοδο να κατέβηκε το όριο της ζωής μας. Εκεί που μιλάς με κάποιον, ξαφνικά έφυγε. Οι περισσότεροι σκαστοί. Καρδιά λέει. Μπαμ και κάτω. Το συζητούσα με κάτι φίλους. Τις ίδιες απορίες και παρατηρήσεις  κι αυτοί. Κάποιος που ήξερε, στοιχεία από τον Π.Ο.Υ, που αφορούν την επέμβαση του ΔΝΤ σε όλες τις χώρες από την Αφρική, μέχρι την Ν. Αμερική και την Ευρώπη σε σχέση με την υγεία του πληθυσμού τους.

Μας είπε ότι στην πρώτη δεκαετία, από την αρχή ,την είσοδο του, στα καθέκαστα που επεμβαίνει το ταμείο  έχει παρατηρηθεί ότι: 

«Ο μέσος όρος ζωής σε όλες τις χώρες κατεβαίνει κατά 10%. Αν ήταν 80 δηλαδή φτάνει τα 70-72. Αυτό όχι μόνο από μελέτες του οργανισμού, αλλά και σε ένα άρθρο του ο Στίγκλιτς είχε αναφερθεί ειδικά την Ελλάδα. Με στοιχεία.

Αναφέρει από άλλες μελέτες ότι: τα νεογέννητα πια κατά 20% είναι ελ λιποβαρή, η παιδική θνησιμότητα αυξήθηκε κατά 43%, τα περιστατικά θανάτου από AIDS από 15 περιπτώσεις το 09, έφτασαν τις 484 το 12.

Ενδεικτικά γιατί είναι πάμπολλα. Και βέβαια επειδή δεν ήταν αυτή η περίπτωση μας. Η ερώτηση παρέμενε. Το ότι δηλαδή φεύγουν φίλοι από δίπλα μας, σαν αέρας και συνεχώς. Κι εκεί άρχισε το ντημπέητ. Ποιος κοιτάζεται σήμερα  για να προλάβει κάτι, όπως κοιταζόταν πριν πέντε χρόνια? Ούτε το 15%. Ποιός σκέφτεται σήμερα αν δεν έχει να πληρώσει φόρους.

Ότι: ξέρεις αυτός ο πόνος που τον τραβάω κάτι μήνες. Μπορεί να μην είναι απλός πονόκοιλος κι ευαισθησία. Να πήγαινα σε κανένα γιατρό; Και πες  ότι  το σκέφτηκες. Ποιος μπαίνει εύκολα σε μια αδιανόητη ταλαιπωρία μεταξύ ταμείου -ραντεβού-νοσοκομείου. Για μια όχι τεράστια ας πούμε ενόχληση? Και το κλου ήταν στην κατάληξη.

Σε ποιόν αφήνει τη διάθεση όλη αυτή η αηδία που ζούμε, να σκεφτεί παραπάνω τον εαυτό του; Όταν το 50% μιας κοινωνίας, είναι στα αντικαταθλιπτικά, Που ως γνωστόν τα περισσότερα είναι και αναλγητικά; Τα στοιχεία δεν είναι το φόρτε μου και ζήτησα να μου τα δώσουν. Είναι όμως μεγάλο το ζόρι που τραβάω, γιατί προσωπικά έχασα πολλούς αγαπημένους φίλους όπως και ο καθένας μας φαντάζομαι.

Πως επιτρέπουμε με τόση ανοχή όλες αυτές τις “πολιτικές δολοφονίες”; Πως είναι δυνατόν, να αφήνουμε αυτά τα εκτοπλάσματα, που μας κυβερνάνε, να μας φουρνίζουν κάθε μήνα και μια περικοπή; Με τόση απάθεια; Ναι ξέρω, “τι να κάνεις μπλέξαμε”. Θα πεις , Όχι δεν μπλέξαμε μας εξαπάτησαν.  Εμείς ψηφίσαμε, για να το σταματήσουμε αυτό τουλάχιστον ένα χρόνο πριν.

Έχουμε μπει στην μεγαλύτερη δολοφονική απάτη. Που έχει στηθεί από όλες τις πλευρές. Αλλά επειδή δεν ήρθε ακόμη η σειρά μας, κουρνιάζουμε σε μια γωνιά περιμένοντας, τι άραγε;.

Αυτό που όταν θα έρθει δεν είμαστε “παρόντες” για να το αφηγηθούμε. Σήμερα τα Φώτα και Χρόνια μας πολλά,  όσο μπορούμε. (σκεφτόμουνα τους φίλους μου που έφυγαν ακούγοντας το τραγούδι της Χαρούλας.. 

οι Φίλοι)…

 

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο