Σκότω, λοιμός, ξύνοικος (Αισχύλος)


Σκότω,  λοιμός,  ξύνοικος
(σκοτάδι και πείνα συγκάτοικοι) 
Αισχύλος

Είναι νομίζω καθαρή και φανερή η αντικατάσταση μιας γενιάς πολιτικών, αποτυχημένης. Με μια καινούργια. Φοβάμαι στο ίδιο μοτίβο, αλλά άσχετο. Από χώρα σε χώρα στην Ευρώπη κυριαρχούν οι σαραντάρηδες. Ή οι «εκεί γύρω».

Με ένα μαγικό τρόπο, βγαίνει απ΄ την κυκλοφορία, η παλιά φρουρά. Και παίρνει τα ηνία μεθοδικά, η επόμενη. Που μαθήτευσε όμως, σ αυτήν.

«Τ΄ αλλάζουμε όλα για να μην αλλάξει τίποτα». Ήταν η φράση του Γατόπαρδου. Όταν βλέπεις ότι το κάρο, δεν τραβάει πια. Και δεν θες να αλλάξεις τον προορισμό, τι κάνεις; Αλλάζεις τα άλογα. Ο καροτσιέρης παραμένει. Αλλά αν χρειαστεί να αλλάξεις κι αυτόν, το κάνεις. Το θέμα είναι να φτάσει το φορτίο στο τέρμα και να παραδοθεί. Ότι κι αν σημαίνει αυτό.

Είναι λοιπόν η διάδοχη γενιά, αυτή που έχει εξοικείωση με τα σόσιαλ, αυτή, που σήμερα κυβερνάει , ή «ετοιμάζεται να» Τουητοκρατία, η αντικατάσταση, ή η καινούργια μορφή της Δημοκρατίας. Και φαίνεται ότι πετυχαίνει. Αν και εφόσον αυτό που παρακολουθούμε, είναι το ποσοστό της πραγματικότητας, που μας αναλογεί φυσικά. Γιατί βλέπεις, δεν είναι και πολύ σίγουρο ότι ακόμη κι αυτοί,  που τα χειρίζονται τα σόσιαλ μίντια άριστα, θα μπορέσουν να προβλέψουν στην ώρα της, την εξέλιξη.

Προσωπικά δεν συμφωνώ καθόλου με το εικονικό του πράγματος και το διαχωρισμό του από την πραγματική ζωή. Τα μίντια σήμερα, είναι η πραγματική ζωή. Και οι παλιότεροι θυμόμαστε,  σε μικρότερες δόσεις φυσικά,  πως αλλάζοντας μορφή η πραγματικότητα από μια περίοδο σε άλλη. Υπήρχε στο ενδιάμεσο διάστημα ,αυτό μάγκωμα . Η δυσπιστία του «δεν γίνεται».

Άλλαξε, από την εποχή της μονοκατοικίας, στην εποχή των διαμερισμάτων. Με επιτυχία. Άλλαξε με το τηλέφωνο, το φαξ και αργότερα με το μέιλ. Η συγκλονιστική  και ριζική αλλαγή, όμως γίνεται σήμερα. Δεν είναι χωρισμένη με γραμμές, η εικονική ζωή και η πραγματικότητα μας. Η μία ενσωματώνεται εντελώς και αναγκαία στην άλλη. Με στιγμές σύγχυσης και προσωπικού πανικού, πιθανά. Αλλά σίγουρα, είναι πολύ λιγότερος, από δέκα χρόνια πριν. Κερδίζουν οι τουητοκράτες λοιπόν, με διακηρύξεις, μανιφέστα και δηλώσεις μάξιμουμ, 144 χαρακτήρων. Τσακ - μπαμ. Δεν χρειάζονται επεξηγήσεις, επιχειρήματα, αιτιολόγηση. Φτάνει η αναγγελία και το μοίρασμα μιας φράσης. Για να σε ανεβάσει. Αλλά και για να σε κατεβάσει. Στα τάρταρα. Αυτή είναι και η γοητεία, των σόσιαλ. Όταν ζεις το ανέβασμα, ευφορία τεράστια. Στο κατέβασμα θα είναι η απόλυτη καταστροφή.

Προβλέπω. Γιατί ακόμη, δεν έχει δοκιμαστεί, πρακτικά σαν μέθοδος. Σε όλη της την έκταση. Δεν θα έχει φρένο η διαδικασία. Θα ναι ελεύθερη η πτώση, χωρίς καμιά προστασία. Υποπτεύομαι. Εκτός. αν τα σόσιαλ με κάποιο τρόπο αρχίσουν να μοιράζουν  φραντζόλες, που όμως θα μπορούν να καλμάρουν και να καταλαγιάζουν εντελώς την πείνα. Πάντως για το θυμό, φαινομενικά, τα έχουν καταφέρει θαυμάσια, έχουν απεικονίσει, την απομόνωση του σε καθρέφτη.

«Μην ξεχνάς πως δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου. 
Ο ρόλος μου περιορίζεται, στο να είμαι αυτός που κοιτάζει στον καθρέφτη»…
Jacques Rigaut

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο