«Μερικοί κύριοι νομίζουν ότι είμαστε συνάδελφοι…»

«Μερικοί κύριοι νομίζουν ότι είμαστε συνάδελφοι…»

Μερικοί κύριοι νομίζουν ότι είμαστε συνάδελφοι….
Μάνος Χατζιδάκις

Ένα Σύμπαν δεξιά και θα συναντηθούμε. Δεν μπορεί κάπου θα υπάρχει ένα σημείο συνάντησης. Στο χρόνο; Στο διάστημα; Στην εγκυκλοπαίδεια; Στο Τζάμπο; Κάπου υπάρχει ένα σημείο που μας φέρνει πιο κοντά .Εκτός απo τον χρυσό. Τα έμβια όντα, τις ιδέες,  τα λόγια ,τους ιούς ,τα μικρόβια . Κάπου υπάρχει ένα σημείο συνάντησης, που δημιουργείται η ώσμωση. 

Για να καταλήξουν σε σχήματα. Ναι, ναι, το κατάλαβες οι πληροφορίες είναι από τις επιστημονικές μου έρευνες τις τελευταίες. Περί σχημάτων. Και πόσο αυτά παραμορφώνουν την πραγματικότητα. Τελος πάντων, δεν θα σε απασχολήσω με τα υπαρξιακά μου (μουχαχα).
Αλλά τό 'φτασα εκεί που ήθελα. Στα σχήματα. Ναι κύριε, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό με την φωτογραφία του καλλιτέχνη χαμογελαστού, μέσα στα μπάζα. Στην αρχή, πριν διαβάσω την λεζάντα: είπα “Παναγία μου κοίτα το κουράγιο” του ταλέντου.
Ποιος ξέρει από ποια χώρα είναι. Μέσα στους βομβαρδισμούς, να στέκεται να τραγουδάει ,για τους πληγέντες. 

Είχα κι εκείνο το προηγούμενο ,του πιανίστα στο Μπατακλάν .Που βγήκε μετά την  επίθεση, το άλλο ακριβώς πρωί ,με το πιάνο του στο Παρίσι. Εξω απο το σημείο της καταστροφής, να τραγουδάει το Ne me quitte pas. Δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος. Να παραπλανηθεί. 

Μετά πρόσεξα τους  προβολείς κι αυτόν ανέγγιχτο. Ούτε μια αμυχή, ένα σκίσιμο. Ούτε μια τραγική έκφραση. Κατάλαβα, ότι κάτι άλλο συμβαίνει. Και ω του θαύματος, ‘όλοι αρτιμελείς γύρω γύρω. Στα παλαμάκια. Δόξα το Θεό. Απολάμβαναν το σχήμα. Το καλλιτεχνικό επί του προκειμένου. 

Πως λέγαμε παλιά, επί εποχής ΠΑΣΟΚ, επί δεξιάς, επί εκσυγχρονισμού, επί διάφορων πολιτικών  σχημάτων. Τρεις μεγάλες φίρμες ,ένα καινούργιο γεμάτο επιτυχίες δυνατό σχήμα στις πίστες. Αυτό. Μόνο που σήμερα, στο τώρα, στο 16, δεν υπάρχουν αυτά. Είναι το ατσούμπαλο, στην κυκλοφορία.
Άλλωστε, οι καλλιτέχνες έτσι κι αλλιώς (οι κατακυρωμένοι εννοώ) βγήκαν από σχήματα. Η δουλειά τους, αν δεν προσαρμόστηκε ακόμη τελείως, στα καινούργια δεδομένα, για να βρει νέους δρόμους. Είναι σε ορθή πορεία. Δοκιμάζονται. Και είναι σίγουρο ότι θα προκύψουν καινούργια πράγματα. Εντός ή εκτός σχημάτων. 

Στο θέμα μας. Δεν ξέρω ποιοί τα 'βαλαν ή με τον καλλιτέχνη, ή με τους φανς του. Το λέω και στον εαυτό μου, πριν το ξανασκεφτώ. Και ποιός έχει δίκιο. Για το θέαμα πάντως, οι ευθύνες είναι διάχυτες και διχασμένες. Και δεν κατάλαβα δηλαδή στο φινάλε ,σε τι διαφέρει, από θέμα αισθητικής εννοώ. Από τη φωτογραφία, των ξαπλωμένων μαύρα μεσάνυχτα. σε πεζοδρόμια. Στην Κηφισιά. Να περιμένουν ώρες να ποδεθούν, που έλεγε η γιαγιά μου ως ανυπόδετοι.
Γιατί, είναι πιο κακόγουστη αυτή, από την φωτογραφία στο Γκσταντ,  ενός άλλου τραγουδιστή κι ενός δημάρχου; Από το νταλκαρισμένο ζειμπέκικο της κυβερνητικής εκπροσώπου. Από όλα τα περιφερόμενα πολιτικά σφάλματα στα κανάλια, που πιάνονται από τα μαλλιά τους να αποδείξουν τα αναπόδεικτα; 

Από την επίσκεψη του προέδρου της Δημοκρατίας στην άνεργη της πρωτοχρονιάς; Από τόσες άλλες καθημερινές αντιαισθητικές παρεμβάσεις και χάπενινγκ.Που μας βομβαρδίζουν;
Είναι η Παρακμή, ομορφιά μου. Που αν δεν ξέρεις να την αντιμετωπίσεις, γενικά ειδικά και προσωπικά, σαν συνέπεια θα σε καταπιεί.
Άπειρα τα Ιστορικά παραδείγματα κατάρρευσης αυτοκρατοριών. Να την αντιμετωπίσεις δε, σαν την φυσιολογικό επακόλουθο της Ακμής. Το  οξύμωρο σε μας, είναι ότι ακόμη και η Ακμή αυτής της χώρας, συγκαταλέγεται στις ανθρωπολογικές καταστροφές.
Παντελίδηδες και μπαζα (δεν ξέρω πως αλλιώς να χαρακτηρίσω όλη αυτή μάζα των φίρδην μίγδην υλικών, στο κέντρο της πίστας)Θα υπάρχουν πάντα. Το που, πως, θα επιβιώνουν και για πόσο. Μπορεί να είναι το κεντρικό θέμα..
 
Το δε ερώτημα που προκύπτει είναι

’Αξίζει να το δεις; Σίγουρα
Αλλά δεν αξίζει να πας να το δεις’....
Samuel Johnson

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο