Το θέμα δεν είναι…

Το θέμα δεν είναι…

«Το θέμα δεν είναι ότι πρέπει να πετύχεις κάτι,
το θέμα είναι ότι πρέπει να ξεφύγεις,
από εκεί που βρίσκεσαι».

Μarguerite Duras

Έχω  παρακολουθήσει αυτές τις μέρες, όλο το σήριαλ, των διορισμών,  μετακλήσεων, μετατάξεων και κατά συνέπεια μεταστάσεων.  Της ιστορίας του γραμματέα νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, επονομαζόμενου ράπερ, ή αλλιώς Ιάσωνα Σχινά.

Άσε  που εμένα αυτές οι πολλές ονομασίες, μου φέρνουν στο μυαλό, το αστυνομικό δελτίο παλιά, που όταν έπιαναν έναν  μικροκακοποιό,  έβγαζαν και μια σειρά παρατσούκλια που του έδινε η πιάτσα .

Παραδείγματος χάρη, «συνελήφθη εντός του λεωφορείου, ενώ προσπαθούσε να πάρει το πορτοφόλι επιβάτιδας». Ο γνωστός πορτοφολάς Χατζηδημακούλης ,που κυκλοφορούσε  στην πιάτσα, σαν γιατρός, ή αυτιάς, ή ψηλός… Αλλά αυτά είναι μέρος της επαγγελματικής διαστροφής της δικής μου φυσικά.

Όταν ακούω κάτι  με παραπέμπει σε κάτι άσχετο. Τέλος πάντων άνοιξε μια συζήτηση παντού. Με κεντρικό θέμα το γνωστό:

«Όλοι τα ίδια έκαναν και όλοι τα ίδια κάνουν». Που σημαίνει ποιός είμαι γω που θα σπάσω την παράδοση. Ο Μητσοτάκης λέει είχε 51 συμβούλους. Η ερώτηση που προκύπτει αυθόρμητα  είναι.  Γιατί; Συμβούλους έχει κάποιος επί κάποιου θέματος, όταν πρόκειται να το λύσει. Όχι όταν του το πασάρουν κάτι έτοιμο λυμένο και απλά πρέπει, να το κοιτάει από μακριά ή να το παρακολουθεί.

Και από ότι μου προκύπτει ο Μητσοτάκης, εντολές έπαιρνε και μάλιστα σερβιρισμένες στο πιάτο. «Αυτό θα κάνεις, έτσι θα το χειριστείς, τότε θα το κάνεις». Δεν κατάλαβα γιατί του πλήρωνα εγώ 51 άτομα και τον εαυτό του 52  Για να κάνει κάτι που έτσι κι αλλιώς,  δεν σκέφτηκε, δεν πρότεινε και δεν χρειαζότανε να ασχοληθεί.

Είναι δηλαδή σαν να παίρνεις μια καθαρίστρια, να τη βάζεις στο σπίτι σου.  Και να σου δηλώνει:

Θέλω μια βοηθό να κάνει τζάμια, μια τα μπαλκόνια, μια το σίδερο και μια να απλώνει ρούχα. Εσύ τι θα κάνεις δηλαδή; Δεν σού έρχεται να την ρωτήσεις;

Και ας αφήσουμε τον Μητσοτάκη και τον κάθε…  Που απευθύνεται στο λαό των μπαλούμπα. Εσύ αρχηγέ των απέναντι μπαλούμπα,   θές να μας κάτι επ’ ευκαιρία και της επετείου μεθαύριο, τι εννοούσες με το παρακάτω; Που ωιμέ ήταν προεκλογική εξαγγελία…

«Αποσυμφορούμε το δημόσιο τομέα από τις στρατιές των συμβούλων και των μετακλητών υπαλλήλων και προωθούμε την στελέχωση των γραφείων υπουργών, γενικών γραμματέων και διοικητών από τις τάξεις των δημόσιων υπαλλήλων, της Δημόσιας Διοίκησης. Ερχόμαστε για να εμπιστευθούμε τη Δημόσια Διοίκηση,  ανεξάρτητα από το σε ποιο κόμμα ανήκουν». (Αλέξης Τσίπρας)

Τα τινά είναι δύο, ή δεν ήρθατε καθόλου, ή δεν φύγατε ποτέ…

Μάλλον το δεύτερο, γιατί κι εσείς στο πιάτο παίρνετε τα πάντα.

Και μην ακούω τα άνευ πληρωμής.

Και τσάμπα δουλεύουμε, όπως ο σύζυγος της κυρίας που μου διαφεύγει το όνομά της που θα δουλέψει τσάμπα, για τον αγωγό.

Και εν τοιαύτη περιπτώσει τα ερωτήματα είναι το εξής.

Γιατί ένας δημόσιος λειτουργός, πρέπει να περικυκλώνεται από ταλιμπάν, (με την έννοια πιστούς μέχρι το θάνατο) , όταν διαχειρίζεται αποκλειστικά και μόνο Δημόσιο Χρήμα. Και όχι ίδια κεφάλαια; Τι φοβάται μην μαθευτεί προς τα έξω και αμφιβάλει για την πίστη και την ποιότητα του Δημόσιου Τομέα και των υπαρχόντων υπαλλήλων του;

Και αν φοβάται κάποιος που έχει τον έλεγχο στα χέρια του.

Πως πρέπει να αισθάνεται ο απλός πολίτης σαν και μένα;

Πότε θα γκρεμιστεί αυτό το μοντέλο της ομερτά...

Που θέλει τον πολίτη  άσχετο  ηλίθιο και όσο πιο μακριά γίνεται από την Διοίκηση. Για μένα το πρόβλημα, είναι το «είθισται».

Αν δεν τεθεί αυτό επί τάπητος...

Θα παραπέμπομαι  πάντα στην ίδια πεποίθηση…

Του «παλιού» πορτοφολά…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο