Είναι ήδη... χτες

Είναι ήδη... χτες

Όπως και να το πεις καλώς ή κακώς δηλαδή, πρέπει να κρατιούνται και κάποια προσχήματα. Προς τα έξω.

Ότι τάχαμ, δήθεν, υπάρχουν και «λαοί» που πρέπει να ενημερώνονται. Ότι έχουν δικαίωμα, να γνωρίζουν τι θα τους συμβεί. Άσχετο εντελώς. Αλλά το Υπουργείο «Ευτυχίας των Λαών» κατά τον Όργουελ, διοργανώνει τέτοια πανηγύρια.

Για να μπορεί και το πλήθος να γιουχάρει, ή να χοροπηδάει.

Τώρα το λένε Νταβός το λένε «Αμ πως» δεν έχει σημασία.

Μέσα στα πλαίσια του «νάχαμε να λέγαμε» θα υπάρχουν, πάντα τρόποι να κατασκευάζεις  Τσίπρες, Ολάντ, Ρέντσι, Κυριάκους και Σόιμπλε. Φιγούρες, που εμφανίζονται στη σκηνή απαγγέλουν το σημείωμα, που τους δόθηκε στην διανομή των ρόλων. Και περιμένουν να ακούσουν το χειροκρότημα, ή τα γιούχα.

Ο ένας στο ρόλο του κακού, ο άλλος του καημένου, ο  τρίτος πέρναγα απέξω και χτύπησα, ο παρακάτω στου δολοφόνου. Ο προβιβασμός των κομπάρσων, σε πρόσωπα με action, από τον σκηνοθέτη. Που παρακολουθεί από μακριά. Και αόρατος.

Τι ήταν αυτό το χτεσινό που βούιξε ο κόσμος...

It’s the implementation stupid…Ο χαμός. Που «θα με πεις εμένα βλάκα» ο ένας, βρωμοφασισταριό. Που «έπρεπε να σηκωθείς να του φέρεις το σκαμπό κολάρο», ο άλλος. Που «όχι δεν πειράζει», το «ποιόν» του δείχνει ο τρίτος. Που «άντε καλέ που το πήρες στραβά, είναι ατάκα χιλιοφορεμένη»,  ο επόμενος

Τρεις μέρες νάχαμε να λέγαμε. Τόσο κρατάει το θαύμα μέχρι το επόμενο. Στην «Κοινωνία των Ταυτισμένων» Και οι τίτλοι της Bild  της Zeitung  και λοιπών διαφημιστικών φυλλαδίων. Έτοιμοι, πριν τελειώσει η παράσταση.

Η Γερμανία στον ρόλο του Ταρζάν .Η Ελλάδα στο ρόλο της τσίτας. Τα υπόλοιπα ζώα  κρεμασμένα σε κλαδιά, παρακολουθούν πετώντας καρύδες. Όχι εμένα, δεν με προσβάλει καθόλου προσωπικά το τι μπορεί να πει, το χειρότερο «πρωτότυπο» μοντέλου που γέννησε η βαρβαρία. Ούτε καν η στάση του αντίτυπου, του κάθε Σαμαρά, που έχει μπει στην παραγωγή και διανέμεται με χαμηλή τιμή, σε κόπιες. Ούτε θα’ πρεπε να του πετάξει, το νερό στα μούτρα.

Είναι αργά…

Με νοιάζει, να σταματήσει η παράσταση που κράτησε πιο πολύ κι απ’ την Ποντικοπαγίδα στο Λονδίνο. Με νοιάζει το να παρουσιαστεί, το επόμενο έργο με διαφορετικούς σκηνοθέτες. Που να είναι στη σκηνή και όχι αόρατοι. Με νοιάζει, να σπάσω το καλούπι, που μου φόρεσαν χωρίς επιλογή και χωρίς χαραμάδες, να κοιτάζω τον ουρανό..

Σ αυτό το σενάριο το νυν, το τέλος το ξέρω. Το κατάπια αμάσητο, το χώνεψα, το μεταβόλισα και ώρα να το αφοδεύσω.

Από τη φάρμα των Ζώων, του Οργουελ:

…Μετά και αφού τα χειροκροτήματα είχανε κοπάσει , η συντροφιά ξαναπήρε τα χαρτιά

και συνέχισε το παιχνίδι που είχε διακοπεί. Τα ζώα σύρθηκαν σιωπηλά προς τη αυλόπορτα. Αλλά δεν είχαν προχωρήσει είκοσι μέτρα και σταματησαν απότομα…

Ένας θόρυβος από άγριες φωνές ερχόταν από το αγροτόσπιτο…

Γύρισαν πίσω τρέχοντας και κοίταξαν απ’ το παράθυρο. Ναι, γινόταν ένας τρομερός καυγάς. Ακούγονταν χτυπήματα φωνές γροθιές, πάνω στο τραπέζι άγρια βλέμματα και διαμαρτυρίες..

Η αιτία του καυγά φαίνονταν να είναι ότι Ο Ναπολέων και ο κύρος Πιλκινγκτον, είχαν παίξει συγχρόνως έναν άσσο σπαθί..

Δώδεκα φωνές υψώνονταν γεμάτες θυμό και ήταν όλες τους ίδιες..

Ούτε ερώτηση τώρα τι είχε συμβεί με τα πρόσωπα των γουρουνιών..

Τα πλάσματα απέξω κοίταζαν, από  τα γουρούνια τους ανθρώπους και από τους ανθρώπους τα γουρούνια  και ξανά από τα γουρούνια τους ανθρώπους,  αλλά ήταν πια αδύνατον , να δεις ποιος ήταν ποιος…

Στο τέλος της Φάρμας Των ζώων... ή Φάρμα Μέηνορ, ή όπως αλλιώς τα βαφτίσεις, πάντα ζώα θα ναι…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο