Ο πλούσιος έχει τα φλουριά, έχει ο φτωχός τα γλέντια

Ο πλούσιος έχει τα φλουριά, έχει ο φτωχός τα γλέντια

Από την άλλη είναι και λογικό, ναι λογικό, να γιορτάζεις γενέθλια.

Και ο ετοιμοθάνατος τα τελευταία του, με τούρτα και κεράκια τα γιορτάζει, αν μπορεί.

Φτάνουν οι καλεσμένοι στην εντατική, ντυμένοι επίσημα με το χαμόγελο που ζωγράφισαν, μόλις άνοιγαν την πόρτα.

Τι κάνεις παληκάρι μου; Ρωτάνε, γερός δυνατός;

Ναι γνέφει αυτός κι ας ειναι φασκιωμένος από παντού.

Οι γιατροί έχουν φροντίσει να τον ντοπάρουν με ότι χημεία μπορούν σ αυτή την περίπτωση.

Εχει και η επιστήμη τις ευαισθησίες της.

Οσο να πεις είναι χαρά να σε επισκέπτονται, όποια κι αν είναι η κατάσταση σου.

Αρχίζουν τα “Να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά”

Να τα χιλιάσεις να σε χαιρόμαστε.

Και του χρόνου μαζί και λοιπά ευρηματικότατα

Ούτε ο αποχωρών από την ματαιότητα .

Ούτε και οι συγγενείς πτοούνται.

Να ρωτήσουν τέλος πάντων, “έχεις καμμιά τελευταία επιθυμία”;

Εχεις καμμιά παραγγελιά για το ξόδι;

Θες καμμιά περίεργη μουσική υπόκρουση να σε συνοδεύει στο μετά; 

Ας πούμε  έχω ένα γνωστό, που έχει σύνθημα και αδυναμία στο  

Total eclipse .

Σε ανύποπτο χρόνο και μας το ‘χει αφήσει παραγγελιά.

Για την ώρα του αποχαιρετισμού.

Περνάνε δυο ωρίτσες, όλοι μαζί,με παντελώς απούσα την Πραγματικότητα.

Ψιλοξεχνιούνται αναθαρρεύουν όλοι. 

Βγαίνοντας, οι πιο κοντινοί ή ξεσπάνε σε λυγμούς.

Είναι και η ένταση του να προσποιείσαι.

Οι δε πιο μακρινοί, στην καλύτερη λένε “τον φουκαρά” κουνώντας με νόημα το κεφάλι.

Πάει κι αυτός ένας ένας, μας αφήνουν χρόνους.

Οι άσχετοι το μπούγιο ας πούμε, απευθύνονται στον κοντινό τους. 

Λέγοντας “τι με τραβάς ρε ηλίθιε” (της μόδας το υποκοριστικό)

“Δεν τον βλέπεις ούτε που κατάλαβε ότι τον αποχαιρετήσαμε”.

Συνήθως έτσι γίνεται σ αυτές τις περιπτώσεις.

Αβυσσος η ψυχή του συγγενή και φίλου.

Και κανείς δεν σκέφτεται να φροντίσει, για την  απαραίτητη παρουσία  ώστε να ολοκληρωθεί, 

το σκηνικό της γιορτής.

Μια  μετανάστρια, την Αλήθεια. 

Που την έκανε νωρίς, σε μέρη μακρινά να βρει την Τύχη της. 

Σε τέτοιες προπτώσεις θα ‘πρεπε να ‘ναι στο πλευρό των συγγενών.

Αλλά  κανείς δεν την ειδοποίησε.

Θα μου πεις δεν την θέλουνε μεταξύ τους;

Ξέρουν ότι είναι η μόνη που θα κληρονομήσει τον μακαρίτη; 

Και προσπαθούν να την κρατήσουν όσο πιο μακριά γίνεται;

Να προλάβουν να την θάψουν πρώτη; 

Που να ξέρω.

Εγώ τα κληρονομικά  του καθένα.

Στο κάτω κάτω αυτή, έχει στην τσέπη όλα τα δικαιώματα και δεν την απασχολεί η πρόσκληση.

Προς το παρόν και μέχρι να κλείσει τα μάτια του. 

Κατοικοεδρεύει έξω από φιέστες, ταρατατζούμ, πανηγύρια και μάπετ σόου.

Είναι μια στυφή γεροντοκόρη αυτή, μεσ’ την γκρίνια τη μίρλα. Το δάχτυλο σηκωμένο προς πάντες και πάντα.

Τι να την κάνεις;

Να τον ψήσουμε, πάμε τον ασθενή όχι να του ανοίξουμε τα μάτια.

Να την δει ξαφνικά μπροστά του και να τον χάσουμε, μια ώρα αρχύτερα.

Τώρα δεν μπόρεσα πραγματικά να ξεχωρίσω, ποιό είναι το πιο μακάβριο του θέματος η γιορτή;

Ή το δούλεμα;

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο