«Ζήλος χωρίς γνώση είναι φωτιά χωρίς φως»

«Ζήλος χωρίς γνώση είναι φωτιά χωρίς φως»

Ζήλος χωρίς γνώση είναι φωτιά χωρίς φως. 
Τhomas Fuller


Την έλλειψη από την αφαίρεση των Δικαιωμάτων την νιώθεις μόνο όταν αρχίσεις να υποφέρεις. Τότε γίνεται ορατή, σκεφτόμουνα χτες βλέποντας τις εικόνες.  Από μια εκδήλωση που δεν ξέρω αν καταλάβαμε, την σημειολογία της πραγματικά και τι ίχνος θα αφήσει, όχι σήμερα στο μέλλον.

Άσε που δεν κατάλαβα επίσης, γιατί το πιάνουμε από τον Ιανουάριο και όχι από το Σεπτέμβριο που έγιναν οι επόμενες εκλογές. Και που θα ήταν λογικό. Φανταζόμουνα ότι οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για την ζωή μας θα έπρεπε να έχουν, Πως να το πω Φιλότιμο; Συναίσθηση; Συνειδητοποίηση;
Αλήθεια δεν ξέρω πως να το πω. Και για να ομολογήσω  έτσι και τη μαύρη μου  αλήθεια περίμενα  τον Τσίπρα χτες, να πει “είμαστε δω όχι για να γιορτάσουμε”. Δεν έχουμε δικαίωμα να γιορτάζουμε, μετά από όσα μας έχουν κάνει. Είμαστε εδώ γιατί πρέπει να βρούμε λύση, αν θέλουμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Είμαστε εδώ για να οργανώσουμε την άμυνα μας. Δεν γιορτάζουμε, θυμόμαστε.  Είμαι ρομαντική και ναι, το ξέρω.
Υπάρχουν κάποια στοιχεία που βγαίνουν κάθε τόσο και τουλάχιστον εμείς που είμαστε στην πιάτσα στον κόσμο, μέσα στους δικούς μας ανθρώπους. Βλέποντας τα, παθαίνουμε. 

Μέσα σ αυτή χρονιά έχει τελειοποιηθεί ότι δεν μπόρεσαν φοβούμενοι να κάνουν οι προηγούμενοι. Για παράδειγμα το περιβόητο μέηλ Χαρδούβελη, έριξε και σταμάτησε το Σαμαρά. Που στο κάτω κάτω, δεν τον λες και διστακτικό, να πάρει στο λαιμό του μια κοινωνία, όπως απεδείχθη. Κι όμως δεν έφτασε στο να υπογράψει ότι του παρήγγειλαν. Από φόβο; Πιθανώς.Θέλω να πω ότι και το πιο αδίστακτο υποχείριο,  κάπου σταματάει έχοντας τον φόβο του κι “έπειτα;”.
Το θέμα τόχουμε τεντώσει, από παντού. Και δεν είναι αυτό σήμερα το κύριο ερώτημα μου. Πραγματικά προσπαθούσα να καταλάβω. Τι ήταν εκείνο που κάποιοι, εννοώ ο κόσμος, όχι οι κυβερνώντες γιόρτασαν χτες. “Ενα χρόνο με την ψυχή στο στόμα”. Κι ας υποθέσουμε ότι ο πρωθυπουργός, έχει όλα τα ελαφρυντικά και τα τεκμήρια της αθωότητας. Ας φανταστούμε ότι δεν είναι για τίποτα υπεύθυνος. Μα για τίποτα. Από ότι προέκυψε και υπόγραψε. 

Πως ότι έγινε, έγινε με το πιστόλι στον κρόταφο. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι αυτοί οι άνθρωποι, που ήταν παρόντες χτες, είναι οι βολεμένοι, οι τακτοποιημένοι. Αλλά αν τελικά δεν είναι. Τι γιόρταζαν; Τον φίλο που τους άφησε γιατί απελπίστηκε; Την πάρτη τους που νίκησε ;Αλλά σε τι νίκησαν; 

Εμάς που είχαμε ψηφίσει τον Γενάρη παρεπιτποντως και πιστεύαμε σε μια καλύτερη μέρα; Το σύστημα που άλλαξε, κατά τη γνώμη τους, χωρίς νάχει πειραχτεί μια τρίχα απο τους υπεύθυνους; Την αγορά που ανθίζει; Την κοινωνία που διαλύθηκε; Τα ψέματα που δεν προλαβαίνουν να ξεστομιστούν και βγαίνει η αλήθεια σε χρόνους άμεσους πια; Την ξεφτίλα του παλιοτόμαρου Γερμανού, που βρίζει έναν λαό “ηλίθιο”; 

Και κρατάει το πιστόλι χαρωπός; Το ξέθαμα των προηγούμενων βρικολάκων; Τι κερδίζεις και γιορτάζεις, όταν ο διπλανός σου είναι στο δρόμο  και ζητάει το ψωμί του; Τι γιορτάζεις εκδικητικά, εναντίον του άλλου , που δεν έχει να φάει; Λέω εκδικητικά, γιατί δεν μπορώ να βρω άλλη έκφραση.
Παρά μια μόνο απόλυτα “ηλίθια” αίσθηση εκδίκησης. Λες κι αυτή ήταν η τεράστια επιτυχία , που αποκόμισαν όταν κέρδισαν τις εκλογές.  Να φτάσουν κάποιους να χαίρονται, για τον θάνατο του διπλανού τους. 

Κάποιοι να φωνάζουν, στον Γερμαναρά “κάνε κι άλλη ζημιά μπορείς”. Πραγματικά δεν περίμενα, τόσο συμπιεσμένο μένος και καταπιεσμένο φανατισμό,  να βγουν στην εικόνα. με τέτοιο ζήλο. Πανηγυρισμούς για το ότι μας αφαιρέθηκε κάθε δικαίωμα ύπαρξης..

« Φανατισμός είναι να διπλασιάζεις την προσπάθεια, 
ενώ έχεις ξεχάσει τον σκοπό».
George Santayana

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο