Ποτέ μην πιστεύεις τους καθρέφτες και τις εφημερίδες

Ποτέ μην πιστεύεις τους καθρέφτες και τις εφημερίδες

Υπάρχει και Παγκόσμια Ημέρα καθιερωμένη από τον ΟΗΕ που τιμάται η "Ελεύθερη Φωνή της Αδέσμευτης Δημοσιογραφίας". Η 2α Νοεμβρίου. Όλο μαζί όπως το ακούς και το “ελεύθερη” και το “αδέσμευτη” και το “φωνή” επισημάνθηκαν και τιμώνται δεόντως. Άσχετο αν χρήζουν, επανακαθορισμού, επαναπροσδιορισμού. Και αναπαλαίωσης επίσης, γιατί πέφτουν σοβάδες… Το “παγκόσμια” το αφήνουμε ως έχει. Ένα εικοσιτετράωρο, τιμητικά μήπως θυμηθεί ο κόσμος, την έννοια, το επάγγελμα. Και το πόσο η ζωή μας κρέμεται από αυτό. Περισσότερο δε μην και το θυμηθούμε εμείς οι ίδιοι.

Ακολουθούν άρθρα, παράπονα, παρατηρήσεις, κομμάτια διάφορα στον Τύπο συμπεράσματα και υποδείξεις για το πως θα γίνουν βελτιώσεις.

“Η δημοσιογραφία οδηγεί παντού, αρκεί να την εγκαταλείψεις έγκαιρα”, αποδίδεται στον Μουσολίνι. Μπορεί να την εγκαταλείψεις δε άνετα ανήκοντας χαλαρά, στους κόλπους της. Έχει και πιο πολύ σασπένς. Συνήθως η κατάληξη είναι να ασχοληθείς με τα κοινά. Να γίνεις πολιτικός δηλαδή.

Αλλά και να μην το κάνεις μπορείς να την εγκαταλείψεις έγκαιρα, όντας το φερέφωνό του. Το γραφείο Τύπου του. Παντού σε οδηγεί με ναύλα πληρωμένα, ενίοτε πρώτη θέση, αρκεί να καβαλήσεις, το σωστό όχημα. Διαπιστωμένο Παγκόσμια κι αυτό.

Αλλά το να ανοίγεις συζήτηση δημοσιογραφική, στη χώρα που βρίσκεται στην 91η πρώτη θέση, στην αδέσμευτη δημοσιογραφία. Κάνεις χιούμορ και μάλιστα καταμπλάκ.

Ο κανόνας έχει εκφραστεί έναν αιώνα πριν από επίσημα και εγκυρότατα χείλη. Σε ένα συνέδριο που είχε κάνει το American Press Association στις αρχές του περασμένου αιώνα ακριβώς πάνω στο θέμα της Ελεύθερης Αδέσμευτης και Απρόσκοπτης Δημοσιογραφίας.

Το 1914 ο χαρισματικός διευθυντής των New York Times John Swinton, είπε όταν τον κάλεσαν στο βήμα να κάνει την πρόποση για την έναρξη του συνεδρίου.

«Πόσο γελοίο, (άρχισε) να κάνεις πρόποση στον Ανεξάρτητο Τύπο. Καθένας από σας που είναι σήμερα παρών γνωρίζει. Ο, τι δεν υπάρχει Ανεξάρτητος Τύπος.. Το ξέρετε οι πάντες και το ξέρω κι εγώ. Κανείς σας δεν θα τολμούσε να γράψει την πραγματική του άποψη. Ξέρετε εκ των προτέρων ότι δεν θα τη βλέπατε ποτέ δημοσιευμένη. Πληρώνομαι 250 δολ τη βδομάδα για να κρατάω την γνώμη μου έξω από την εφημερίδα που δουλεύω. Κι άλλοι από σας παίρνουν την ίδια αμοιβή για παρόμοια δουλειά. Αν έδινα την άδεια να δημοσιευτεί μια σοβαρή άποψη, σε οποιοδήποτε τεύχος θα έχανα τη δουλειά μου, σε λιγότερο από 24 ώρες. Ο δε αρκετά τρελός που θα δημοσίευα ατόφια τη γνώμη του, θα βρισκόταν κι αυτός στο δρόμο ψάχνοντας καινούργια δουλειά.. 

Το καθήκον ενός δημοσιογράφου είναι:

Να καταστρέφει την αλήθεια

Να ψεύδεται ξεδιάντροπα

Να την στρεβλώνει

Να τη δηλητηριάζει

Να κουρνιάζει στα γόνατα του Μαμωνά

και να ξεπουλιέται σ αυτόν…

Να πουλάει τη χώρα του και το λαό του για τον άρτο τον επιούσιο…

Ω…μα δεν αλλάζει και πολύ "για το μισθό του"..

Αυτό το ξέρετε εσεις, το ξέρω εγώ, το ξέρουμε όλοι.

Αρα πόση ανοησία να κάνουμε αυτή την πρόποση. Είμαστε τα εργαλεία και οι πάσσαλοι κάποιων πλουσίων που κουμαντάρουν πίσω από τις κουΐντες. Οι μαριονέτες τους

Αυτοί κουνάνε τα νήματα, και εμείς χορεύουμε.

Ο χρόνος μας ,τα ταλέντα μας ,οι δυνατότητες μας και οι ζωές μας είναι στην ιδιοκτησία τους. Είμαστε" σκεπτόμενες πόρνες" καλά πληρωμένες για να μην κάνουν τη δουλειά που προσλήφθηκαν».

John Swinton 1914

Ένας αιώνας, ψευδαισθήσεων. Ίσως το μάθημα που θα έπρεπε να διδάσκεται στους νέους, είναι οι "εξαιρέσεις" του κανόνα. Και όχι αυτός ο ίδιος. Οι άνθρωποι που έπαιξαν την ζωή τους για την δουλειά τους. Και ευτυχώς ή δυστυχώς είναι πολλοί.

Ο πραγματικός δημοσιογράφος, δεν έχει φίλους, δεν έχει αφέντες, δεν έχει σχεδόν ούτε οικογένεια. Φυσικά έχει λίγη ζωή. Και ακόμη μικρότερη καριέρα σήμερα.

«Το μόνο που μας έμεινε είν’ ένα τζάμι σπασμένο κολλημένο βιαστικά με τέσσερις λουρίδες μαχητικής αρθρογραφίας»

Αρης Αλεξάνδρου

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο