Δεν υπάρχει πιο ταπεινωτική απάντηση από την περιφρονητική σιωπή

Δεν υπάρχει πιο ταπεινωτική απάντηση από την περιφρονητική σιωπή

Δεν υπάρχει πιο ταπεινωτική απάντηση 

από την περιφρονητική σιωπή.

Michel de Montaigne

Δεν χρειάζεται πια ούτε η “διάψευση”. Παντελής γουρουνοποίηση. Μέχρι κάποια χρόνια πριν, που η είδηση δεν ήταν και τόσο διαδεδομένη. Σαν και σήμερα που έχει την άνεση να φτάσει στ αυτιά σου, σε μηδενικό χρόνο. Ακουγόταν κάτι, ή γραφόταν μια κουβέντα, που δεν ήταν στη θέση της. Κι έσπευδε “το περιβάλλον” του ενδιαφερομένου  να διαψεύσει. Βλέπεις η “διάψευση” σου δίνει την ευκαιρία εσένα του αποδέκτη της είδησης. Να σκεφτείς.

Εμπεριέχει συμμετοχή. Δεν έχει σημασία που θα καταλήξεις. Υπέρ της μιας ή άλλης κατάστασης. Αλλά βλέπεις, ότι κάποιος μπαίνει στον κόπο από χίλιους δυο λόγους να ασχοληθεί. Γιατί σε υπολογίζει. Θες από ευθιξία (δύσκολο).Θες από σεβασμό;(σπάνιο).Στην περίπτωση μας, αλλά από κάποιους δικούς του λόγους τέλος πάντων, θέλει να δώσει την δική του άποψη. Που σημαίνει βρε αδερφέ, σου δίνει πάσα να επεξεργαστείς αυτό που κυκλοφόρησε..

”Αν είναι αλήθεια ή όχι, αυτό που ακούστηκε. Κανόνας συνύπαρξης κοινωνιών, επιπέδου “νηπιαγωγείου”. Παραδείγματος χάριν….. Ο Γιωργάκης:  "μού έφαγε το μπισκότο¨ ο Γιαννάκης, απαντάει ο Γιαννάκης "όχι κυρία δεν τόφαγα εγώ".Η “μάλιστα κυρία το βούτηξα”. Συγνώμη

Αναγκαστικά δηλαδή, πρέπει να δοθεί μια απάντηση, σε κάτι που ακούστηκε. Γιατί το μπισκότο είναι υπαρκτό, ο Γιωργάκης ο ιδιοκτήτης του, ο Γιαννάκης, από πονηρός μέχρι καταχραστής. Το γεγονός υφίσταται  και κάποιος είναι ή ένοχος, ή αθώος, ή παρεξηγημένος. Ως εκ τούτου εξηγεί, επιβεβαιώνει, ή διαψεύδει.

Έχουμε φτάσει στο σημείο να ακούγονται  τέρατα. Και να μην ξεβολεύεται κανείς να πει “δεν είναι έτσι”. Υπάρχει και η "άλλη άποψη".

Είναι η τέταρτη φορά που βγαίνει το ΔΝΤ. Επίσημα και με έκθεση, αναφέροντας “το πρόγραμμα της Ελλάδας από το 10 είναι λάθος”.

Δεν μιλάει για ένα μικρό λαθάκι, να το διορθώσουμε, κύριε. Λέει “συνολικά” το πρόγραμμα είναι λάθος. Καταμεσής της Σαχάρας, τόπε. Ουδέν σχόλιο από τους ιθύνοντες.

Ας πούμε σαν “Μήπως να το ξαναδούμε κύριε”; Η λάιτ βερσιόν. “Τι λες βρε καραγκιόζη, θα σε κάνω να φτύσεις το γάλα της μάνας σου” θάταν η μπρουτάλ. Αλλά η δέουσα.

Το “Τι εννοούμε μαντάμ να μας το εξηγήσετε” θάταν νορμάλ και “πολιτισμένη”. Μια εξήγηση, το γιατί χάνεται τόσος κόσμος, από όλες τις τρύπες για ένα “Λάθος” Θα ήταν αν θες, η ένδειξη του ότι δεν είμαστε, δύο χωριστοί οργανισμοί.  Ο ένας, η  βουλή και ο δεύτερος η υπόλοιπη Ελλάδα.

Που μπορεί νάχουν μεν υποτυπώδεις σχέσεις διπλωματικές. Αλλά καμμιά υποχρέωση εξηγήσεων μεταξύ τους. Δρούν με αυτονομία. Και αν τυχόν συναντηθούν κάπου πια, το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να κυλιστούνε στα πατώματα.

Τι λέτε βρε αχρείοι. 

Που μου κάνετε και διάγνωση ότι είναι "λάθος" πάνω από 6 χιλιάδες αυτοκτονίες. Οτι είναι "λάθος" 2,5 χιλιάδες καρκινοπαθείς που χάνονται το χρόνο από το ξήλωμα της μινιμουμ ύπαρξης υγείας. Λάθος οι 200 χιλιάδες νέοι άνθρωποι που μπορούσαν να στήσουν μια χώρα πρότυπο.  Και δουλεύουν για άλλους

Για ποιο ασφαλιστικό μιλάτε ρε γελοίοι, και “το σώσιμο” του όταν καταληστέψατε όλοι μαζί τον ελληνικό λαό. Ποιό “λάθος” δεν ξέρει ότι το ασφαλιστικό πεθαίνει με την ανεργία.

Που έχετε προσυμφωνήσει (και ξέρω τι λέω) με τους ευρωπαίους. Οτι καμμιά χωρα απο τις ευρωπαικές δεν πρέπει να παρεμβαίνει και να μειώνει τα “ποσοστά ανεργίας”  Που της έχουν επιβληθεί. Με ποιές εισφορές θα ορθοποδήσει ένα ασφαλιστικό σύστημα, που το κρατάς άρρωστο διατηρώντας την προσυμφωνημένη ανεργία;

Δεν θέλω να συνεχίσω με όλη την βρωμερή κατάσταση που μας έχουν φορέσει κολάρο. Ολοι. Για ένα μοιραίο και θανατηφόρο ΛΑΘΟΣ Δεν υπάρχουν κόμματα εδώ “εναντίον” αυτού του λαού. Είναι ΟΛΟΙ μαζί, συνασπισμένοι οι "κατ' εξακολούθησην και κατά συρροήν λανθάνοντες".

Συνένοχοι, συνεργοί, εκτελεστές και απέναντι, οι όμηροι.

Και στον όμηρο, δεν είναι αναγκαίες οι διαψεύσεις. Τον φτύνεις περιφρονητικά, μην απαντώντας σε τίποτα.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο