Σμπάροι και τρυγόνια, αμέτρητα...

Σμπάροι και τρυγόνια, αμέτρητα...

Ξαφνικά προέκυψε θέμα, το οποίο σήκωσε αυτές τις μέρες ο Guardian. Μας “λείπουν” κάτι ανήλικοι, ασυνόδευτοι, πρόσφυγες. Από που; Δύσκολο να πεις. Λείπουν, έτσι γενικά και αόριστα. Ήταν τον Ιανουάριο του '13, που κυκλοφορούσε πάλι η είδηση.

Ως κατεπείγουσα και χτυπώντας καμπανάκια... Από 14. 243 παιδιά, που είχαν καταγραφεί, σαν ανήλικοι πρόσφυγες, στις ακτές της Μεσογείου έλειπαν 3.707.

Το ένα τρίτο.

Ενα στα τρία δηλαδή παιδιά, αργότερα "έλειπε" από την επόμενη καταγραφή.

Misssing, καπνός, αζήτητο, desaparecido... Τι άλλαξε στη συνέχεια; Μόνο και αποκλειστικά ο αριθμός των παιδιών που “λείπουν”. Πάνω από 6.000 (5.902) σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές, στις 30 Νοεμβρίου το 15.

Je suis Aylan.

Πόσος πόνος. Πόση συγκίνηση. Τόση φασαρία διεθνώς. Η ευαισθησία της κοινής γνώμης. Ο πολιτισμός. Ο χρόνος . Δεν “είναι δυνατόν” να γίνονται αυτά στον εικοστό πρώτο αιώνα. Τα παιδιά, το νου μας στα παιδιά...Οι αρχές, οι δηλώσεις, οι ηγέτες, η Ευρώπη, οι οργανώσεις, οι ΜΚΟ ο ΟΗΕ οι “επείγει” να βρεθούν λύσεις..

Στη συνέχεια… Οι συναντήσεις κορυφής, τα Δουβλίνα, οι συμβάσεις.. Το “πατρόν” του επείγοντος. Οι “δεν μπορεί να υπάρχουν πνιγμένα μωρά” στην πολιτισμένη μας ήπειρο.

Εξαφανισμένα;

Μπορεί; Ξαφνικά τους τσιμπάει κάτι και πανικόβλητοι μας δηλώνουν. Μόλις τόμαθα.

Εντελώς ξαφνικά και θα πάρω μέτρα. Πέφτω απ τα σύννεφα.

Σιωπή στη συνέχεια.. Στη μετά Αϊλάν εποχή, που δεν είναι και χρόνια, κάτι μήνες,

Παιδιά που πέθαναν σε σύνορα, μεταξύ πολύ αυστηρών ευρωπαϊκών κανόνων 700… Στα 3. 200 που πνίγηκαν στην θάλασσα.

΄Αλλα αυτά. Τα περισσότερα συνοδευόντουσαν και μπορούν να μετρηθούν (τάχαμ).

Στην Ευρώπη κατά τον Guardian πάλι, που έχει τα στοιχεία από την Europol και την οργάνωση Migrantes Αυτή τη στιγμή μεταξύ συνόρων “πολύ καλά φυλαγμένων” συρματοπλεγμάτων, ελέγχων, δορυφόρων φιλανθρωπικών οργανώσεων κλπ .

Γυρνάνε 26 χιλιάδες ασυνόδευτα από 7 έως 17 χρονών. Το 95% αγόρια.

Ο Khalid,2 χρονών, εγκαινίασε τους πνιγμένους του 16.

Ακολούθησε ένα νεογέννητο που πέθανε από το κρύο. Τουλάχιστον τα πεθαμένα, παίρνουν κι ένα όνομα. Αλλά θα σου αναφέρω και το τελευταίο νούμερο πριν κλείσω την παρέλαση των στοιχείων. Στην σύμβαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που έγινε στα Ηνωμένα Έθνη για τους πρόσφυγες το 1989 και την υπέγραψαν 196 κράτη. Δεν έχει ακόμη λυθεί ο κόμπος των "ανήλικων προσφύγων" . Δηλαδή αν είναι “αναγκαίο αμέσως” να τους δίνονται χαρτιά για αναγνώριση , άσυλο και προστασία.

Βρίσκεται όμως σήμερα, στο τραπέζι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προς συζήτηση και εξέταση. Και κάποτε θα πάρει τη σειρά του να μελετηθεί. Και να ληφθούν αποφάσεις.

Εφόσον, έχουν κλείσει, τα καυτά θέματα, που προς το παρόν απασχολούν το κοινοβούλιο. Το φάρδος της Δημόσιας τουαλέτας ή, ότι π.χ. είναι πολύ θρεπτικό και πρέπει να επιτρέπεται, να τρώει ο ευρωπαίος πολίτης σκαθάρια έντομα και ερπετά που ψηφίστηκε προσφάτως.

Αντί να πλακώνει μπριζολάρες και γαρδούμπες. Και να χαλάει τη σιλουέτα του.

Με πλειοψηφία πέρασε. Είναι αμέτρητες οι φορές που πια, ξυπνάω το πρωί και μπαίνω στον εφιάλτη.

Το νοιώθω πολύ έντονα.

Υποθέτω βάσιμα, όχι μόνη μου.

Μια συλλογική τηλεμεταφορά και τηλεκίνηση μας σπρώχνει όλους μαζί, χωρίς επιλογή, σαν κομμάτια κρέας στη μηχανή.Και πια το ζεις. Ο, τι όσο αντιστέκεσαι, τόσο μεγαλύτερο είναι σπρώξιμο.

Η τραγική διαπίστωση είναι, ότι στον κανονικό εφιάλτη μπορείς να τσιμπηθείς, να ξαφνιαστείς και να ξυπνήσεις. Ιδρωμένος μεν αλλά σε δευτερόλεπτα λες.

Παναγία μου ευτυχώς. Δεν ήταν αλήθεια. Σε αυτήν τη φάση υποψιάζομαι βάσιμα, ότι μπορεί να γίνει μόνο την ώρα που θά βγαίνεις από το χωνί σε μορφή κιμά. Το ξύπνημα.

Αλλά θα 'ναι αργά…..

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο