Μην σκέφτεσαι... Κοίτα! Ludwig Wittgenstein

Μην σκέφτεσαι... Κοίτα! Ludwig Wittgenstein

Πόσο χρειάζεται να δεις για να καταλάβεις, ότι δεν γίνεται να χτίσεις πάνω  σε κομματιασμένο, θρυμματισμένο, λασπωμένο και κακοποιημένο έδαφος, από διάφορους παράγοντες;

Βλέπεις, ότι έχει περάσει η συμφορά, από το οικόπεδο σου.

Αλλά εσύ, καλείς  αρχιτέκτονες και μηχανικούς, να σου ρίξουν κολώνες.

Χωρίς καν, να κάνεις τον κόπο, να ισιώσεις το έδαφος.

Όχι να το επαναφέρεις, με μελέτες και τοπογραφικά. Να μαζέψεις, να καθαρίσεις τα μπάζα, για να σκάψεις καινούργια θεμέλια.

Στέρεα και βαθιά.

Άσε που φυσιολογικά, για να σιγουρευτείς, ότι δεν θα σου καταρρεύσει άλλη μια φορά να σε πλακώσει και να σε θάψει. Θα πρέπει να κάνεις καινούργιες μετρήσεις, να ενισχύσεις σε μεγάλη περίμετρο, όλο το σύστημα.

Και σιγά σιγά να προχωρήσεις στην αποκατάσταση. Πόσο;

Με το φτωχό μου το μυαλό λέω “πολύ”.

Και όχι μόνο πολύ, αλλά να αλλάξεις όλη τη δομή.

Δεν είναι το θέμα μου, το Πολιτικό σύστημα όπως θα φαντάζεσαι.

Η μάλλον δεν είναι, μόνο αυτό.

Που ενώ εκατομμύρια μάτια βλέπουν, δείχνουν και στέκονται πάνω σε μπάζα στοιβαγμένα.

Κυκλοφορούν, τρακόσιοι αυθαίρετα τιτλούχοι αντιπρόσωποι, από καλλυντικά μέχρι εσώρουχα.

Που με τα τσιράκια τους μαζί, κουβαλάνε τούβλα και τα στήνουν, πάνω στη λάσπη, δημιουργώντας την ισορροπία του θανάτου.

Προσωπικά δεν τα έχω, μόνο με την παρούσα κυβέρνηση, γιατί θα θεωρείτο άλλοθι και απαλλαγή για τους προηγούμενους. Παρά αποκλειστικά, για ένα και συγκεκριμένο λόγο.

Για τον “δόλιο” υπνωτισμό που χρησιμοποίησε, για να αποδείξει το “αυτονόητο”.

Το ότι δηλαδή “προέρχεται” από την ίδια μήτρα.

Το χαπάκι, το βάλιουμ, που μας έριξε στο ποτό, είναι η “Φιλία”.

Να εξηγηθώ αρχίζοντας ότι δεν συνδέονται, η έννοια της “φιλίας”  με τις “συμμαχίες”.

Γιατί τάχουμε λίγο μπερδεμένα στο μυαλό μας. Μπορώ να συμμαχήσω με τον “χειρότερο” αν είναι αναγκαίο.

Αλλά δεν είναι και φίλος μου.

Θα κριθώ από το αποτέλεσμα εγώ κι εκείνος κι αν συνεχίσουμε να  είμαστε “μαζί” ή απλά “τα βρήκαμε” περιστασιακά.

Είναι η μόνη φορά νομίζω, στην ιστορία του τόπου, που άρχισε την καριέρα της, μια  “Κυβέρνηση με Φίλους”.

Όχι, συμμάχους.

Μέσα, έξω, δίπλα, πάνω κάτω  παντού, φίλοι.

Ανεξάρτητα από οπαδούς, αντίθετους και ορκισμένους άλλων, που και πάλι δεν την αντιμετώπισαν με “εχθρότητα”, εσωτερικά.

Αντίθετα, αποσύρθηκαν και κρύφτηκαν σιωπηλοί.

Η διαφορά στην αρχή φαινόταν στο “κλίμα” .

Αντίπαλοι, διστακτικοί, διαφωνούντες, ενοχλημένοι μεν ..Αλλά σιωπηλά “φιλικοί”.

Αλλάξαν τα πράγματα τον Ιούλιο.

Και το “φιλαράκια” το κάνε κόμπο στο μαντήλι της και προσαρμοσμένο στο βρακί της.

Σου λέει εντάξει μωρέ και τι έγινε; “πάλι φίλοι θάμαστε”.

Ας βάλω εγώ τους κολλητούς , δίπλα μου.

Καμμιά η διαφορά με τους προηγούμενους.

”Είθισται” η απάντηση από τα δικά της παπαγαλάκια πια. ”Να παίρνεις τους έμπιστους κοντά σου”.

Ναι, στις “συμμορίες”.

Φυσιολογικά δεν “ξεσηκώνεις” τους ανθρώπους που σε συνοδεύουν στην ζωή σου, να τους κουβαλάς στην καινούργια θέση που πήρες εσύ. Επειδή είναι κολλητοί, σε κανέναν τομέα.

Αν έχεις ένα φίλο δικηγόρο, και εσένα η δουλειά σου, είναι φερ ειπείν, η τηλεόραση, δεν τον κάνεις κειμενογράφο σου.

Ούτε π .χ την παραδουλεύτρα σου που (μπορεί να γνωρίζεις από παιδί) όντας αγαπημένο και δεμένο πρόσωπο, στην οικογένεια σου, την κάνεις συμπαρουσιάστρια.

Στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να δημιουργήσεις, καινούργιους ¨φίλους¨ στην δουλειά που πας.

Αν είναι “ικανοί” στο αντικείμενο τους .

Μας  έχουνε φλομώσει στα ΦΕΚ, σε καθημερινή παρουσία πια, με προσλήψεις τύπου:

Ο γιός της Μαρίτσας, της κουνιάδας του πρώην μπατζανάκη του νυν υπουργού, της σημερινής κυβέρνησης , θα αντικαταστήσει την θέση της ξαδέρφης, του συζύγου της υπουργού, της προηγούμενης κυβέρνησης.

Η θέση "μετακλητή" και απαιτεί “εμπιστοσύνη”.

Η θέση, ας πούμε, είναι επικεφαλής της Εταιρείας για τις πετρελαϊκές συμβάσεις.(τυχαίο).

Και μάλιστα “αμισθί”.

Δηλαδή τι “εμπιστοσύνη” ακριβώς χρειάζεται μια κρατική θέση;

Κινδυνεύει να  πάρει τις πετρελαιοπηγές μαζί του και να την κάνει;

Να τσεπώσει τις προμήθειες του αγωγού και κακοχαρακτηριστεί ο υπουργός;

Εχει κρυφά κόλπα που δεν πρέπει να διαρρέουν;

Μα δεν είναι και εκατό χρονών η λαϊκή “παροιμία” :

“Μακάρι νάχαμε πενήντα Παπασταύρους”.

Πρόσφατη είναι.

Και δεν “κακοχαρακτηρίστηκε”, καθόλου ο προηγούμενος.

Συμμαχίες το θέμα. Που είναι προϋπόθεση η “εμπιστοσύνη ”σε ειδικούς τομείς.

Αλλιώς το λέει ο λαός πάντως.

“Πόσες κλωτσιές χρειάζεστε”, το λέει...

Έτσι κι αλλιώς,  η σύγχυση αυτωνών, που διαχειρίζονται, την χώρα, την ζωή μας και την τύχη μας, φαινομενικά είναι διάχυτη.

Δεν μπορούν να ξεχωρίσουν, δυο γαϊδάρων άχυρα. Εκεί θα κολλήσουν;

Η μήπως, δεν είναι καθόλου μεταξύ τους, “συγχυσμένοι”;

Και περνάω μόνη μου το μπέρδεμα εννοιών, όπως,

Φιλία-συμμαχία -ρεμούλα-συμμορίες;

Όχι, γιατί δεν κοιμάμαι, με την ανησυχία, ότι κάτι χάνω συνέχεια…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο