«Έχω μετατραπεί σε ένα είδος μηχανής, που αλέθει δεδομένα και βγάζει συμπεράσματα»

«Έχω μετατραπεί σε ένα είδος μηχανής, που αλέθει δεδομένα και βγάζει συμπεράσματα»

Έχω μετατραπεί σε ένα είδος μηχανής που αλέθει δεδομένα και βγάζει συμπεράσματα.

Κ Δαρβίνος

Η ανάγκη του “Ημερολόγιου”, που ουσιαστικά προκύπτει, από την απομόνωση, του καθένα μας την αποκαλέσαμε blog. Εχει αναδείξει, ιδέες, ανθρώπους, γνώση επέκταση της πληροφορίας και της ανάλυσης.

Σήμερα είναι εύκολο, να γράψεις, αυτό που σκέφτεσαι να κάνεις τον άλλο, συμμέτοχο και συμπάσχοντα στις ευαισθησίες σου.

Σκεφτόμουν τις προάλλες βλέποντας τον αντίκτυπο, που έχει η σελίδα, που εμένα μου προτάθηκε, για να γράφω κάτι άλλο από τα τηλεοπτικά.

Σαν Ημερολόγιο δηλαδή. Και της είμαι ευγνώμων.

Εκεί κόλλησα.

Γιατί, ημερολόγιο, κρατούσα παλιά απο παιδί, τις εποχές που ήμουνα κλεισμένη στον εαυτό μου, επειδή δυσκολευόμουνα, να μοιραστώ τις σκέψεις μου. Για διάφορους λόγους, συνήθως ψυχολογικούς.

Είναι φορές που δεν αισθανόμουν καλά, ή μάλλον αισθανόμουν έξω από τα δρώμενα, οι εποχές που έγραφα για μένα. Εκείνες τις εποχές, νομίζω στον καθένα, που το 'κανε, δεν ήθελες να τις μοιραστείς.

Θυμάμαι καλά και έχω ακόμη τα κλειδιά από διάφορα γραμμένα τετράδια. Κάποια τάχω πετάξει κιόλας. Για να μην ανοίξουν ποτέ.

Ξαφνικά, όχι και πάρα πολύ. Οχι μόνο μπορείς να μοιράζεσαι τις σκέψεις, τις απόψεις, τα προσωπικά σου, τις αμφιβολίες σου, με κάποιον δικό σου.

Αλλά με χιλιάδες. Πολλές χιλιάδες ανθρώπους που συμφωνούν ή όχι μαζί σου. Τα πάντα, αν θες.

Τι άλλαξε ; Σκεφτόμουν λες να είμαστε σε ομαδική ψυχοθεραπεία; Και κάτω από την επίβλεψη τίνος;

Το μπουμ άρχισε, με την κοινωνική δικτύωση.

Στην αρχή κάποιες προσπάθειες μικρές, που πήγαν άπατες. Και μετά το facebook που το ακολούθησαν τα υπόλοιπα. Ολα αυτά λίγο μετά το 2001, που σαφώς είναι η χρονιά, της “αλλαγής του Κόσμου” που ξέραμε σε συνάρτηση με την “Ιστορία που θα αφήσουμε”.

Εβλεπα ένα βιντεάκι προχτές που με εντυπωσίασε επί του θέματος. Το πως δηλαδή από το ημερολόγιο και την διαφύλαξη με χίλιους τρόπους της “ιδιωτικότητας” του περασμένου αιώνα, περάσαμε στο “όλα στη φόρα”, εθελοντικά αυτουνού.

Οσο πιο πολλά δεδομένα έχεις για μένα, τόσο ανεβαίνω στην εκτίμηση σου. Και στην δική μου.Το ζητούμενο είναι αυτό.Η δική μου.

Αλλωστε γιατί ζούμε; Για τα likes και τα shares. Κι ας μην έχουμε, να φάμε.

Το φιλμάκι λοιπόν έδειχνε ακριβώς αυτό. Το πως κάποιοι, μετά την 11 Σεπετμβρίου του 2001 είχαν την φαεινή, να μαζέψουν όλα τα προσωπικά δεδομένα, που αφορούν, στην αρχή, τους αμερικάνους πολίτες και στην συνέχεια όλους τους δυτικούς σε ένα data base.

Για να ελέγξουν την “τρομοκρατία”στην πρώτη φάση. Οτι μπορούν και δύνανται, στη συνέχεια. Αυτό όμως, ήθελε απίστευτα κεφάλαια να επενδυθούν.

Και δεν θα ήταν και τελείως εφικτό γιατί περισσότερο από χρήμα ήθελε χρόνο.

Αποφάσισαν λοιπόν ότι θα 'τανε πολύ πιο επικερδής η εθελοντική κατάθεση στοιχείων.

Ξαφνικά, ξεπετάχτηκε ένας “μικρός σπουδαστής” που ήθελε να επικοινωνεί με τους συμμαθητές του, στο κολλέγιο και τους παλιούς του φίλους .

Και ιδού ο μεγαλύτερος “κολοσσός” εκμυστηρεύσεων και εθελοντικής προσκόμισης των σώψυχων και ιδιωτικών σου.

Στην εξελιξη της η επιχείρηση οικονομικός “γίγαντας”, νούμερο ένα.

Το άρθρο είναι οικονομικό,που δεν θα το κατάλαβες, αλλά κάπως έπρεπε να στο αρχίσω.

Από τα πλάγια για να συγκινηθείς, γιατί ούτε οικονομικά ξέρω, ούτε και τα καταφέρνω. Διότι, η Οικονομία, τα οικονομικά , και τα στοιχεία, σου είναι το “ψυχολογικό θεμέλιο” στην σημερινή κοινωνία.

Οι δέκα πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο για αυτή τη χρονιά, οι πρωτοι στην λίστα σύμφωνα με το Forbes, είναι οι βασικοί μέτοχοι και ιδρυτές της “κοινωνικής δικτύωσης” ή απλά δικτύωσης, όλων των μορφών.

Οι εταιρείες τους, πάντα κατ’εμένα την άσχετη, πουλάνε, αέρα, στοιχεία, και υπηρεσίες δικτύωσης. Αόρατα προιόντα. Οχι όπως παλιά, ψωμί, φαϊ και εργαλεία. Αυτοί λοιπόν κινούν όλη την Οικονομία. Τα αόρατα.

Επειδή βεβαίως κανείς, δεν μπορεί να τους πει άσχημη κουβέντα ,από κρατικής ή όποιας κυβερνητικής πλευράς εννοώ. Εχουν “ειδικό καθεστώς” φορολογικό, παγκόσμια. Οχι δεν αποκαλείται φοροαποφυγή “ειδικό καθεστώς”.

Στην Ευρώπη λοιπόν που “ορύεται” να πιάσει τους φοροφυγάδες όλοι αυτοί σαν εταιρείες, πληρώνουν σε φόρους το 0,6 του τζίρου τους.

Η Google έκανε γύρω στα 30 δισεκατομμύρια τζίρο στην Ευρώπη το 2015.

Το μερίδιο της στους φόρους μόνο για την Ιταλία, ήταν γύρω στα 810 εκατομμύρια. 

Κανόνισε λοιπόν, μετά από πολύ γκρίνια, για πρώτη φορά να συναντηθεί με την Εφορία. Και να συμφωνήσουν να πληρώσει μετά απο συμβιβασμό 100 εκατομμύρια αντί των 800.Εστι όλοι να είναι Happy.

Το ένα όγδοο απο τον αναλογούμενο φόρο oύτε προσαυξήσεις ούτε προστιμα ούτε τόκους.

Καλύτερα η Apple, που έδωσε γύρω στα 300 μετά από συμβιβασμό κι αυτή. Ενώ ήταν απάνω από ενα δις η αναλογία της Ετσι ζήσαμε …

Ευτυχισμένοι, αυτοί που πουλάνε “κυνηγητό στον φοροφυγάδα”δηλαδη το κράτος. Ευτυχέστεροι, οι έχοντες που τάχαμ είναι συνεπείς μπροστα στις κάμερες. Καλύτερα και ο καστανάς που επιτέλους όλοι έχουν “ίση μεταχείρηση”.

Πιο χαρούμενη εγώ, που δεν έχω που να πω τα βάσανα μου. Και στα εκμυστηρεύομαι mέσα από φιλανθρωπικά φιλικά ψυχολογικά, δίκτυα .. fαινομενικά τσάμπα και χωρίς να πληρώνω γραφική ύλη..

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο