«Στην ήρεμη θάλασσα, όλοι είναι καπεταναίοι...» Αγγλική παροιμία

«Στην ήρεμη θάλασσα, όλοι είναι καπεταναίοι...» Αγγλική παροιμία

Στην ήρεμη θάλασσα, όλοι είναι καπεταναίοι...
Αγγλική παροιμία

Ettore Bartollo το όνομά του.
Επάγγελμα γιατρός ένας από τους τρεις μόνιμους στην Λαμπεντούζα.
Έχει εξετάσει και επισκεφτεί μέσα στα εικοσιπέντε χρόνια της θητείας του εκεί, 250 χιλ μετανάστες  και πρόσφυγες που έχουν περάσει από το νησί.
Και όπως λέει ο ίδιος μέσα σε αυτούς, κατέχει το ρεκόρ σε αμέτρητα  πιστοποιητικά θανάτου, δυστυχώς. 

Νύχτα Οσκαρ χτες και μπορεί να πεις οι απονομές, τα αναμενόμενες. 
Και πριν λίγο καιρό τα Βρετανικά Bafta που προηγούνται των Οσκαρ. Με τις ίδιες ταινίες
Ενδιάμεσα το Βερολίνο. Με την "Χρυσή Αρκτο" του.
Το τρίτο στη σειρά σημαντικό σαν βραβείο
Περίεργο η αρκούδα φέτος πρωταγωνιστεί, γενικά βραβεύεται και βραβεύει συμβολικά. Άσχετο.
Δεν είναι το άρθρο για τα Οσκαρ αυτό.
Είναι σε άλλη στήλη.
Αλλά για το φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βερολίνο. 

Μην ξεχνάμε και τη δουλειά μας.
Τι σχέση έχει ο γιατρός της αρχής, με το βραβείο θα πεις.
Η ιστορία εκτυλίσσεται ως εξής.
Ο γιατρός πριν δυό χρόνια ήταν η αιτία να πάει το πρώτο βραβείο, στον σκηνοθέτη που γύρισε ένα ντοκουφίλμ.
Που μιλάει για την θάλασσα ,το νησί και τους ανθρώπους του.
O τίτλος δισυπόστατος μεταφρασμένος είναι Φλογισμένη Θάλασσα.(Fuocoammare)
Μιλάει γι αυτούς που μένουν εκεί και αυτούς που φτάνουν επισης εκεί,από το πέλαγος. 

Ο σκηνοθέτης Francesco Rosi.
Μετά από μια τυχαία  γνωριμία του με  τον γιατρό, που του έδωσε ένα στικάκι με εικόνες από την ζωή του, 
στην Λαμπεντούζα.
Πέρασε ένα χρόνο στο νησί.
Στα πλοία διάσωσης, στα κέντρα υποδοχής, στα σπίτια των κατοίκων.
Και κατέγραψε μόνος του το ταξίδι την υποδοχή τις αντιδράσεις την “φιλοξενία”.
Την “μετά περιπέτεια”  των μεταναστών.
Κι αυτό που λέει ο ίδιος την “εκκρεμότητα του Χρόνου”
Που δεν γνωρίζεις, αν στάθηκε, αν κινείται, ή αν καταργήθηκε.
Μεταξύ πολλών παραγόντων.
Μεταξύ κατοίκων και μεταναστών
Μεταξύ θάλασσας και νύχτας
Μεταξύ ζωντανών και νεκρών
Μεταξύ Θεσμών και Ανθρωπιάς 

Ο Χρόνος έχει πολλές αιτίες να κρύβει την ύπαρξη του.
Το νησί που από ένα θέρετρο διακοπών μέχρι το 95.
Μεταβλήθηκε σε ένα “χωνί ζωών”.
Σε ένα απελπιστικά διαμορφωμένο κέντρο, περισυλλογής ζωής.
Αλλαξε και όλη την ψυχοσύνθεση των κατοίκων του.
Ο σκηνοθέτης παραλαμβάνοντας το βραβείο. 

Μίλησε για την Λέσβο και την ανθρώπινη Αξία που θα είχε ένα Νόμπελ Ειρήνης, στους ανθρώπους εκεί.
Είπε ότι αυτά τα “νησιά” είναι “στάση ζωής”.
Οτι τα Τείχη και οι Τοίχοι, είναι σφηνωμένα, σε μυαλά που βρίσκονται σε λήθαργο.
Εμείς παραθαλάσσιοι λαοί, έχουμε την τύχη, να μπορούμε να περισυλλέγουμε από την θάλασσα, ότι εκείνη μας δίνει. 
Γνωστό, χρήσιμο αλλά και καινούργιο.
Οι ψαράδες λαοί, δεν μετράνε την αντοχή τους στην γαλήνη, αλλά με το τι μπόρεσαν να σώσουν και να μαζέψουν στη τρικυμία.
Το έργο ‘οπως είπαμε πήρε το πρώτο Βραβείο στο Βερολίνο.
Θα έλεγα σαν άλλοθι;
Πιθανόν, αυτό δεν κόβει τίποτα πό την αξία αυτού που περνάει.. 

Αλλωστε τα χέρια που το πήρε, δεν έχουν σχέση ούτε με θάλασσα ούτε με ψαράδες...
Το ότι κατάλαβαν πληροφορήθηκαν και είδαν κάποιοι τι σημαίνει.. Μεσόγειος αυτή τη στιγμή...ίσως να είναι σημαντικό

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο