«Οι φτωχοί δεν ξέρουν, πως ο σκοπός της ζωή τους είναι να εξασκούν τη γενναιοδωρία μας» Jean Paul Sartre

«Οι φτωχοί δεν ξέρουν, πως ο σκοπός της ζωή τους είναι να εξασκούν τη γενναιοδωρία μας» Jean Paul Sartre

Οι φτωχοί δεν ξέρουν, πως ο σκοπός της ζωή τους είναι να εξασκούν τη γενναιοδωρία μας. 

Jean Paul Sartre 

Προς το παρόν μια χαρά τα πάμε.

Είμαι πιο ήσυχη κι εγώ, μετά την περασμένη εβδομάδα.

Θα σου το εξηγήσω παρακάτω. Με τους πρόσφυγες δεν είχα αμφιβολία, ότι θα τα καταφέρουμε. Στο ρεφενέ και στην τσόντα. Τα καλύτερα γλέντια έχουν γίνει. Σου δίνει ένα λόγο ύπαρξης βρε αδερφέ, η συμμετοχή .Στο οτιδήποτε. 

Μια “χώρα συμμετοχική”. Δεν έχει σημασία, που είναι λάθος ο λόγος και ο σκοπός της συμμετοχής. Και ότι για την ανάθεση , έχεις πληρώσει τον απατεώνα έμπορα, που σου πήρε το κεφάλαιο, και σε άφησε στον άσσο.

Μου θυμίζει μια ιστορία το πολιτικό σούργελο καραβάνι, που είχε γίνει τη δεκαετία του 80, αν θυμάμαι καλά. Κάποιον ονόματι Βασιλιά που είχε έκθεση αυτοκινήτων. Έβαλε στο χέρι δεν ξέρω πόσο κόσμο, από προκαταβολές και εξοφλήσεις αυτοκινήτων. Πήρε τα λεφτά, έκλεισε την εταιρεία και στη συνέχεια  το δικαστήριο ζητούσε τα ρέστα από τα θύματα. Να πληρώσουν το μάρμαρο της πτώχευσης. Οχι μόνο σου φάγαν τα λεφτά, έκλεισε το μαγαζί και σε άφησαν, αντί με αυτοκίνητο,” με τα πόδια”. Σου λένε να πληρώσεις και τη ζημιά, της εταιρείας. Μια πιο πρόσφατη υπόθεση “Ασπίς” σε κρατική βερσιόν. 

Οσο να πεις σου έρχεται, να ρωτήσεις. Τι σε θέλω αδερφέ μου στο κεφάλι μου και δεν κάνω μόνος μου και ακυβέρνητος την δική σου δουλειά. Μια και την κάνω ολόσωστα. 

Χαζεύοντας  τη σύναξη στο Προεδρικό προχτές, με τριβέλιζε αυτή η ερώτηση, δεν μπορεί να μην το σκέφτηκες κι εσύ. Μόλις τους είδα μαζεμένους. Κοίταζα μια τον ένα μια τον ένα, μια τον άλλο να δω, σε ποιoν μοιάζω. Αν, όπως λένε “οι πολίτες” εκλέγουν “τους πολιτικούς” που τους μοιάζουν, την Παρασκευή δεν πέρασα καλά. Δεν κατέληξα πουθενά. Δεν είναι που δεν μπορούσα να καταλάβω σε ποιόν “φέρνω”, αλλά δεν έχω και κανένα γύρω μου, που να “μοιάζει” σε κάποιον από αυτούς. 

Από το πως στοχεύουν την κάμερα, με κείνο το απόλυτα αποχαυνωμένο βλέμμα, μην τυχόν και ξεχάσουν “το ποίημα”. Μέχρι το τι “απαγγέλουν” .

Ξένο σώμα ουρανοκατέβατο, από παντού. Το μόνο που με κέντρισε σαν σημαντικό, είναι η Φώφη. Το που προβάρει δηλαδή το ρόλο της, κάθε φορά.

Αναρωτιόμουνα να τα λέει στον καθρέφτη. Κατέληξα, ότι χωρίς πρόβα τζενεράλε δεν μπορεί να της βγαίνει αυτός ο στόμφος.

Αλλο μόνος σου και άλλο να υπάρχει κάποιος που σε ενθαρρύνει.

Υπέθεσα λοιπόν ότι “η κομμώτρια” είναι ο άνθρωπος της.

Την ώρα του σεσουάρ κι επειδή κάνει θόρυβο της λέει… “Πιο καθαρά” κούκλα μου  “πιο δυνατά”, με πιο πάθος… Σόρυ σε έκαψα;…

Συνέχισε.. Αυτή πρέπει να είναι και η υπεύθυνη  του στυλ και της τελικής απαγγελίας. Κάνοντας μαλλιά, προβάρει τις δηλώσεις.

Δεν μπορώ να πω τα ίδια για το επόμενο σκηνικό που μας προέκυψε στο καπάκι.

Την κομμώτρια, της Μαριάννας Βαρδινογιάννη.

Αψογη. Επαγγελματίας 100%.Πως αλλιώς θα ηταν άλλωστε. Στυλ αξεπέραστο και ποτέ εκτός θέματος.

Το σωστό ντύσιμο για κάθε περίσταση. Στους πρόσφυγες σαν πρόσφυγας, στα σαλόνια του σαλονιού. Στο σκηνικό  δεν κατάλαβα, εκτός από τον Σάκη, που έπαιζε τον εαυτό του. Οι υπόλοιποι σε ποιό φιλμ συμμετείχαν.

“Η φτώχεια θέλει καλοπέραση”; Υπέθεσα  τελικά στο “Το κράτος είμαι εγώ”.

Δεν είναι φιλμ ε; Ποιός τόπε ένας από τους  Λουδοβίκους; Τέλος πάντων δεν θυμάμαι.

Εν κατακλείδι…. 

Προσωπικά θα αρχίσω να ανησυχώ σε δύο περιπτώσεις. Η μία θα είναι να προσγειωθεί απροειδοποίητα η Μαντόνα και να αρχίσει τις υιοθεσίες στην Λέσβο, ή στην πλατεία Βικτωρίας. Και θα στενοχωρηθώ, στην περίπτωση που δεν εξασφαλίσουμε προσκλήσεις. Και η δεύτερη ,να μας προκύψει η οικογένεια Πιττ-Τζολί μετά τέκνων και να μην έχουμε, που να τους κοιμίσουμε. Λόγω έλλειψης καταλυμάτων. Στις πιο πάνω περιπτώσεις, κολλάει μια χαρά το….

Υπάρχει ένα πλεονέκτημα στο να μην έχεις τίποτα:  Δεν χρειάζεται ποτέ επισκευή.

Frank A.Clark

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο