Όλοι έχουν φωτογραφική μνήμη. Απλώς, κάποιοι δεν έχουν φιλμ… Steven Wright

Όλοι έχουν φωτογραφική μνήμη. Απλώς, κάποιοι δεν έχουν φιλμ… Steven Wright

Υποψιάζομαι ότι θα έρθει ο καιρός που θα κληθούμε να “ξεχάσουμε”. Βέβαια επιστημονικά, ξεχνάς ή τουλάχιστον προσπαθείς, αυτά που “γνωρίζεις”. 

Εμείς θα κληθούμε να ξεχάσουμε αυτά που “νομίζουμε ότι ξέρουμε”.  Δηλαδή τίποτα.

Η μάλλον μόνο σε ένα πράγμα νομίζω πως “πιθανόν” όλη η ανθρωπότητα, αλλά για να το ειδικεύσουμε εμείς σαν λαός, έχουμε ψυλλιαστεί. Την “κατρακύλα”, στην πιο απότομη κατηφόρα της κόλασης. Και μάλιστα με αδιαφορία. “Αδιάφοροι” υπήρξαν στους αιώνες, κατά συρροή.

Αποδεικνύοντας το ότι η ανθρωπότητα προχώρησε, αναστήθηκε και επέζησε από τις "μειοψηφίες". Ποτέ από τα σύνολα των κοινωνιών. Τα οποία ήταν πολύ απασχολημένα να “ξεχάσουν”.

Έτσι, γενικά, αόριστα, αδιάκριτα και συνολικά. Απλά “να ξεχάσουν”. Δεν έχει σημασία τι.

Αλλωστε δεν είναι τυχαίο, ότι  το πρώτο που σου έρχεται να πεις σε δικό σου άνθρωπο,  αν τον δεις και υποφέρει από κάτι.

“Ξεχασέ το” λες, μωρέ. Όχι “θυμήσου" την κάθε λεπτομέρεια, μήπως από κει βοηθηθείς,  να ξετυλίξεις το κουβάρι που σε έφερε, στην απόγνωση. Είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ πλειοψηφιών και μειοψηφιών .

Μια τόση δα έκφραση, είναι το όχημα, που τις ξεχωρίζει.

Το “Ξέχασε” και το “Θυμήσου”.

Έχω μια γνωστή κυρία πάνω από ογδόντα. Η οποία είναι τρελά σινεφίλ. Κι επειδή μένει και δίπλα σε ένα κινηματογράφο, κάθε απόγεμα χαρούμενη πάει σινεμά. Η ερώτηση της  καθημερινά μπαίνοντας είναι. ”Τι ταινία βλέπω σήμερα παιδιά”; Της απαντάνε και χαρούμενη προχωράει στην αίθουσα.

Οι άνθρωποι που έχουν το σινεμά την γνωρίζουν καλά.

Και συνήθως επειδή βλέπει το ίδιο έργο αρκετές φορές, δεν την αφήνουν να πληρώσει όλα τα εισιτήρια.

Δεν έχει ρωτήσει ποτέ μου έλεγε η κοπέλα στο ταμείο.

“Τι φιλμ είδα χτες”... Θες λίγο η ηλικία θες γιατί στο κάτω κάτω τι πρόβλημα, θα της λύσει το “να θυμηθεί”. Εκείνη περνάει τις ώρες της. Θα μου πεις η τηλεόραση κάνει το ίδιο τζάμπα και με μεγαλύτερη επιτυχία. Σωστό.

Αλλά τουλάχιστον η κυρία  το έχει ντύσει με δράση. 

Διαλέγει να ντυθεί, να βγει, να επικοινωνήσει, να κάνει δυο βήματα.

Επίσης έχει το δικαίωμα κάθε φορά που πλήττει,  βαριέται ή θίγεται από την εικόνα, 
να σηκωθεί και να φύγει.

Την έφερα στο μυαλό μου προχτές, με την είδηση του Βούτογλου. Ντα, ή Νιετ, η Ξε σαν αρχική συλλαβή, το βάρος πέφτει στο Βούτογλου.

Μπήκε με το περίστροφο, στις Βρυξέλλες και τις ξεβράκωσε. Νταηλίκι και χωρίς κανένα δισταγμό. Κι αντί εγώ να μπορώ να φύγω, απ την σκηνή. Κάθομαι μέχρι το τέλος. Να παρακολουθήσω μέχρι και  την απαγωγή, του πλέον ανόητου των θεατών  από την αίθουσα και την περιφορά του από τη μύτη.

Στα πεζοδρόμια. Ενώ στην οθόνη από τον προβολέα, σχηματίζεται μια αρένα. 

Όπου βγαίνουν τα λιοντάρια από τα κλουβιά και αρχίζει Μέγα θέαμα.

Τα ζώα πεινασμένα βλέπουν στο καντράν τον μονομάχο και τον γλεντάνε πριν τον κομματιάσουν.

Δεν ξεχωρίζουν πρόσωπα. Ποιος νοιάζεται άλλωστε.

Δεν αφορά κανένα αν είναι τεχνικός, μακιγιέζ, οπερατέρ, εργάτης, μάνα, πατέρας, γιός, αδερφός.

Φοράει στολή που γράφει Μέγα.

Αυτό είναι αρκετό, για να κομματιαστεί.

Ο αυτοκράτορας έδωσε το σύνθημα. Κομματιάστε τον.

Θυμάμαι την ίδια ταινία, σε χιλιάδες βερσιόν.

Την μια την λένε Δημόσιο, την επόμενη ΕΡΤ, την τρίτη Κόκα Κόλα.

Αλλάζει τίτλο κάθε βδομάδα. Μόνο που οι θεατές είμαστε  όλοι σαν την κυρία, με το ηλικιακό πρόβλημα.

Με ανύπαρκτη όραση, πόσο μάλλον αντίληψη αδυνατώντας “να ξεχωρίσεις”,  την καρικατούρα από την αλήθεια.

Με ακοή, συνηθισμένη να ακούει αποκλειστικά και μόνο βουητό και να μην ξεχωρίζει ήχους. Αφή, ακυρωμένη από κατάχρηση σε πληκτρολόγια. Γεύση, συνηθισμένη στο δηλητήριο.

Και ατυχώς το μεγαλύτερο μαρτύριο είναι η όσφρηση, που τη μυρωδιά από πύον της ακινησίας, την μετατρέπει σε άρωμα.

“Τι φιλμ βλέπω σήμερα παιδιά”;

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο