Κρίσης... «lifestyle design»

Κρίσης... «lifestyle design»

Πάντως δεν πλήττεις σε αυτή τη χώρα, ούτε ένα δευτερόλεπτο. Χάος μεν, αλλά χάος με σασπένς, με τάξη, με ενδιαφέρον, με εκπλήξεις.
 
Αφού πολύ συχνά σκέφτομαι, φαντάσου να είχαμε μηδέν ανεργία, κανονική δουλειά και ζωή ο καθένας μας.

Ένα δράμα θα ζούσαμε. Ασε την πλήξη που θα φτάναμε το βράδυ και δεν θα ΄χαμε να πούμε τίποτα. Που να προλάβεις να ζήσεις όλο αυτό το συναρπαστικό σκηνικό, που ζεις σήμερα, σαν «αραγμένος».

Διότι άντε και να ρώταγες τον διπλανό σου.

- Πώς πάει η δουλειά;

- Τρελαίνομαι άσε με, δεν προλαβαίνω τις παραγγελίες.

- Κουρασμένος ε;

- Πτώμα μη συζητάς.Δεν βλέπω την ώρα να πάω να πέσω στο κρεβάτι.

Ή,

- Τι θα κάνεις τις αργίες;

- Τι να κάνω μωρέ φεύγω σαν παλαβή, έχω κλείσει εισιτήρια αεροπλάνα ξενοδοχεία. Και δεν μπορεί να βρει η κομμώτρια χρόνο να μου κάνει ανταύγειες.

Άσε με, θα με σκάσουν. Θα μου χαλάσει το πρόγραμμα και το ταξίδι. Δεν βλέπω την ώρα να βγω στη σύνταξη, να μου φύγει το άγχος. Του πότε θα πάω κομμωτήριο, πότε να δω καμμιά φίλη, να αράξω σε καμιά πλατεία, να προγραμματίζω όπως θέλω τα ταξίδια και το κέφι μου, βρε αδερφέ.

Και άλλοι τέτοιοι αγχωτικοί διάλογοι, που μπορεί να σε σκοτώσουν από το στρες. Ευτυχώς Παναγία μου, που δεν είμαστε σε αυτό το τριπάκι.

Τώρα τουλάχιστον ξυπνάς με κάλμα το πρωί. Δουλειά δεν έχεις να σου ζαλίζει τον έρωτα. Άντε να αρχίσεις να σκέφτεσαι μόνο ένα θέμα. Να φάω; ή να τα βάλω στην άκρη για τη δόση. Δεν έχει σημασία ποια δόση.

Με κλήρο και ψύχραιμα το αποφασίζεις. Μετά υπάρχει και μια ποικιλία.

Τη δόση ή το λογαριασμό της ΔΕΗ;

Τη ΔΕΗ ή την Τράπεζα;

Το κινητό ή τον Γιώργο που με δάνεισε;

Τον Γιώργο ή την Εφορία;

Φιλοσοφικά διλήμματα, που έχεις άνεση να τα σκεφτείς.

Και να στήσεις την κληρωτίδα.

Ώσπου να πιεις τον καφέ και να αποφασίσεις, ενημερώνεσαι για τα υπόλοιπα τα «γενικών» ενδιαφερόντων. Αυτά αλλάζουν κάθε βδομάδα γαρνιτούρα.

Αυτό τον καιρό το κλασσικό είναι «ήρθαν κι άλλοι πρόσφυγες». Στάνταρ και άξονας αυτό.

Χωρίς φυσικά να σου δημιουργεί ανία ή πλήξη.

Έχει πάντα το ενδιαφέρον του μέχρι να γίνουν ρουτίνα οι πνιγμοί, τα καπνογόνα, η Ειδομένη, οι λάσπες, το κλάμα.

Μην ξεχνάς κατά καιρούς ότι έτσι ήταν τα ναρκωτικά παλιά, οι αυτοκτονίες μετά, οι μετανάστες πιο παλιά, οι αλβανοί στην αρχή, οι πόλεμοι στην έναρξη τους, οι αποκεφαλισμοί επίσης.

Κάθε θέμα καυτό που πουλάει «καινούργιες εικόνες».

Διότι εκτός από το γενικό και μεγάλο τοπίο που εμβαθύνεις στην Πολιτική Παγκόσμια κατάσταση, σου δημιουργεί και τα επί μέρους.

Σήμερα π.χ.

Υπέρ ή κατά;

Ευρώπη ή όχι; ΝΑΤΟ ή Frontex;

Hotspot ή να φύγουν;

Άστεγοι ή πρόσφυγες;

Αυτό κανονικά, στη λίστα το βάζω τελευταίο.

Γιατί είναι το μελλοντικό κομμάτι ενδιαφέροντος και δράσης που θάχει και «θέαμα». Τη στιγμή που θα εξελιχθεί σε «πόλεμο μεταξύ φτωχών και εξαθλιωμένων».

Τότε θα το τοποθετήσω στα «αγαπημένα». Αλλά επειδή ακόμη δεν έχει δείξει, μεγάλη κινητικότητα. Το περνάω στα πεταχτά.

Η επόμενη κατά τις δώδεκα, είναι η φάση σκάνδαλα.

Χριστοφοράκος ή Τσουκάτος; Αθώοι αυτοί, επίσης στα πεταχτά.

Καρανίκας ή Ψυχάρης;

Δικαιωμένοι στο φινάλε, πεταχτά σίγουρα.

Συμφωνία για κλείσιμο συνόρων ή δούλεμα της Κυβέρνησης;

Τέλος πάντων το συγκεκριμένο, είναι πιο βαρετό από τα άλλα.

Αλλωστε μεσημέριασε, πάω να πληρώσω ότι προλάβω. Επιστροφή και συνεχίζεις.

Να ξαπλώσω, βρε παιδί μου, πτώμα έγινα.

Το βασικό είναι να θυμηθείς να κλείσεις τηλέφωνα, έφτασε η ώρα που σε παίρνουν οι χαιρέκακοι, τύπου τράπεζες, εισπρακτικές, δανειστές, και συμπλήρωσε παντός είδους μπράβοι.

Το δεύτερο μέρος της μέρας το απόγεμα, αρχίζουν τα «τι είπε».

Τι είπε ο υπουργός, ο υπεύθυνος, η εκπρόσωπος, ο Κούλης, ο Τουσκ, ο Σουλτς, ο Γουλφ, η Πίτσα, η Νίτσα και ο κάθε μικροφονάκιας.

Στα πεταχτά συνήθως. Εκτός αν είναι κάτι που αφορά την ζωή μας και «καυτά γεγονότα». Παραδείγματος χάρην «πρόσφυγες σε εξώφυλλα». Θέμα για ανάλυση και εξέταση σε βάθος.

Πώς τολμάνε; Πώς τους ήρθε; Ποιός το σκέφτηκε; Δεν ντρεπόμαστε; Και τι αίσχος. Γιατί όχι; Και γιατί ναι; Που βαδίζουμε; Που θα καταλήξουμε; Μπράβο ό ένας. Κάτω ο άλλος.

Φτάνει βράδυ, που και που, έχεις κανα τηλέφωνο τύπου, «είσαι για σουβλάκι;». Για περισσότερα δεν μιλάμε πια.

Οχι επειδή δεν υπάρχει χρήμα. Αλλά που να βρεις χρόνο μετά από τέτοια κούραση, ρε παιδάκι μου. Εκεί είναι η στιγμή που εκτιμάς και λες «Δοξα τω Θεώ», που δεν πρέπει να τρέχω και σε δουλειά. Με τι αντοχές;

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο