Χειροκροτήστε φίλοι μου. Η κωμωδία ετελείωσε!

Χειροκροτήστε φίλοι μου. Η κωμωδία ετελείωσε!

Χειροκροτήστε φίλοι μου. Η κωμωδία ετελείωσε!
Αύγουστος, Ρωμαίος Αυτοκράτορας

(τα τελευταία του λόγια)…

Η γιαγιά μου όταν νευρίαζε με κάποιον,έφευγε από την συζήτηση,
παραμιλούσε πολλές φορές μόνη της, αν δεν είχε συνομιλητή κι έλεγε.

“Θάθελα να ήμουνα μύγα, να είμαι από μια μεριά να δω τι λέει”.

Η γιαγιά μου, δεν διέθετε την σημερινή τεχνολογία. Και υπέθετε, ότι σαν μύγα, θα τα καταλάβαινε όλα. Εννοώντας να δει, αν την έβριζε, αν ήταν στενοχωρημένος, τέλος πάντων το θυμικό του. Το οποίο σήμερα κατά πολύ μεγάλο ποσοστό ως αντικείμενο,έχει λυθεί, από μας τους “χρήστες” του διαδικτύου.

Αυτή η κουβέντα “χρήστες” μου κάθεται λίγο στο λαιμό. Αλλά δεν είναι, το θέμα μας. Σκεφτόμουνα λοιπόν τη γιαγιά μου, πρώτα γιατί θάθελα να ήμουνα σε πολλούς χώρους ταυτόχρονα.  Ως μύγα, δεν έχεις το πρόβλημα, απόσταση, συστάσεις, αδιακρισίες και διάφορα περίεργα, 
περνάς απαρατήρητος για να δω τι σκέφτεται και γιατί μιλάει το 20% των Ελλήνων.

Ο ένας στους πέντε Έλληνες δλδ.

Το προχώρησα λίγο σε δεύτερη σκέψη και λέω το 20%, δεν μιλάει σίγουρα, γιατί σύμφωνα με τις στατιστικές, είναι αυτό που δεν έχει που να ακουμπήσει το κεφάλι του.

Η θα ψάχνει ένα πιάτο φαί, για τις επόμενες ώρες, ή θα έχει αδρανοποιηθεί, γιατί όπως λένε τα πάλι τα στοιχεία.

Ο συνεχής πόνος οδηγεί σε αδράνεια. Δεν είναι όμως μελό το θέμα μου, μη σε ταράξω. Προχώρησα στο επόμενο 20%.

Που είναι αυτοί που ανήκουν στο εναπομείναν “κοινωνικό κράτος” που αποκαλώντας το έτσι, σου κάνει και λίγο “Θεός”.

Δηλαδή, εξαρτάσαι από το εκάστοτε "Θέλημα"  κάποιου. Που δεν έχεις καταλάβει πολύ καλά “γιατί”, αλλά την έχει δει μαζί σου, εμμονικά και κόντρα. Αυτό το 20, είναι συνταξιούχοι, που ξημερώθηκαν μια μέρα  να μην ξέρουν τι έχουν γίνει “τα λεφτά τους” που κατέθεταν σε ένα κρατικό επίσημο και σίγουρο, κουμπαρά, κάθε μήνα τυπικά και συστηματικά, για να τα έχουν στα γεράματα τους. 

Οπως τους είχε διαβεβαιώσει και εγγυηθεί ο “θεός Κράτος”.Μια μέρα ο θεματοφύλακας του κουμπαρά . Ο μεσάζων δηλαδή, ντυμένος κυβέρνηση, του απάντησε “τα χρειάστηκα και τα πήρα”.

Καθότι ο έχων το μαχαίρι και το καρπούζι είναι και ο “ασφαλής”.

Βρέθηκε ο γέρων, καταζαλισμένος  να παραντουράει, στο δεν “είναι δυνατόν”.

Με ευθεία απάντηση του μεσάζοντα, “βολέψου όπως μπορείς κι αν δεν μπορείς ας πρόσεχες”.

Γεννεθήτω το Θέλημα ΜΟΥ...

Δεν είναι αυτό το 20, που με ενδιαφέρει. Παρακάτω το επόμενο 20 είναι αυτό το “δεν το βάζω κάτω ρε, θα βρω την άκρη”. Πήρε το κουβάρι που του πέταξε, ο ανωτέρω "περι ού" και τρέχει.

Τι να κάνω; η πρώτη ερώτηση. Να στήσω μια δουλειά.

Α γειά σου, αυτό είναι, υγιές σκέφτομαι.

Τι δουλειά; Αρχίζει το κουβάρι, αντί να ξετυλίγεται να σε δένει με θηλιές. 

Που να κάνεις δουλειά; Με ποιά δεδομένα;Πελάτες δεν υπάρχουν γιατί κανείς δεν αγοράζει πια τίποτα. Εκτός αυτού, Εχεις και  γκιουλέκα πάνω στο κεφάλι σου, ο οποίος δεν σε “εμπιστεύεται”.

Ποιός; Ο ανωτέρω καταχραστής, σε νέο με δυνατότητες  ρόλο, “αξιόπιστος”, σου παραγγέλνει. 

“Δεν θα μου λες εσύ τι κέρδισες “εγώ θα σου λέω τι μου λείπει κι εσύ θα τρέχεις να μου το δώσεις” ανεξάρτητα αν το  έχεις κερδίσει ή όχι.

Η οικονομική βάση, του χιλιοστού πεντακοσιοστού φορολογικού ψηφισμένου και κατακυρωμένου. Ο συντελεστής που φορολογείσαι, είναι το γνωστό:“είμαι μάγκας και το κέφι μου θα κάνω κι αν δεν έχεις, το σπιτάκι σου δικό μου, να την βγάνω”.

Ουσιαστικά δηλαδή σου ανοίγει την καμπαρντίνα, ο ανώμαλος
και σου δείχνει από μέσα ταμπέλα που του κρέμεται στο λαιμό.

Γράφοντας  “Απαγορεύεται η Εργασία”.

Ποιος; ο μοστρατζής,  θέ μου συχώρα με.Που όμως έτσι κι αλλοιώς, είναι ο έχων και τα τρία. Και καρπούζι και πεπόνι και μαχαίρι. Δεν είναι ούτε αυτό το τάργκετ μου

Το άλλο  20% είναι αυτό το “βρέξει χιονίσει τι με νοιάζει εμένα” δουλεύω στο Δημόσιο.Το μόνο ήσυχο αυτή τη στιγμή. Μέχρι αποδείξεως του εναντίου φυσικά.

Το τελευταίο 20  μάλλον είναι αυτό που κατάλαβε, βοηθούσης και της Κρίσης , που αν μη τι άλλο έκανε ένα  καλό. "Αφαιρώντας σου χρήμα, σου πρόσθεσε χρόνο".

Αυτό είναι το πραγματικά προνομιούχο 20.

Αυτό που ,κατανόησε και εμπέδωσε ότι…. 

“Δεν πάει άλλο φίλε μου, σε όλα τα επίπεδα”.

Δεν πήγαινε άλλο και πουθενά, αυτό το Σύστημα που το μοναδικό που στηρίχτηκε, ήταν να σου πουλάει “επιλογές” μεταξύ πολύ συγκεκριμένων “προεπιλογών”, που έχαν εγκριθεί, πλασαριστεί, επιβληθεί από  το ίδιο. 

Στα πάντα. 

Αποτέλεσμα εσύ “ο στόχος”, τις επιλογές του,τις πλήρωνες χρόνο και χρυσάφι. 

Το μόνο που σου  χρειαζότανε, στην καθημερινότητα σου, ήταν να έχεις όλο και περισσότερα 
τζιτζιά ή γκάτζετς ή καλαπατσίμπαλα (της γιαγιάς μου το τελευταίο).

Επιλογές του τύπου: 

Βγαίνει καινούργιο κινητό, που παραπάνω απ το άλλο έχει “διπλά πίξελ”. Οσο και να σκεφτόσουνα, σαν και μένα:  Τι να είναι αυτά τα πίξελ;Που τάχει;

Τι κάνουν τα παραπάνω, από τα λιγότερα προηγούμενα, που ούτε καν ήξερα ότι τάχα;

Δεν τολμούσες να ρωτήσεις φυσικά, γιατί όλοι οι γύρω αου,με πίξελ στο μαξιλάρι είχαν γεννηθεί, αντί για πιπίλα. 

Ενώ εσύ χαζός… “Αστο δεν με παίρνει, ας κάνω ότι το κατέχω το θέμα”.

Τώρα τα πίξελ, εγώ δεν τα χρησιμοποιώ, αφού δεν ξέρω κιόλας τι δουλειά κάνουν,σκεφτόσουνα.

Δεν βαριέσαι, δεν το παίρνω το καινούργιο. Γιατί να δώσω τα ευρά που μου ζητάνε για 5 πίξελ, παραπάνω, άσε μη και φτηνήνουν και βλέπουμε(που δεν το σκεφτόσουνα αλλά τεσπά).

Οχι καλό μου δεν γλυτώνεις έτσι, γιατί σου ερχόταν καπάκι η δεύτερη επιλογή, 

“Δεν χρειάζεται να δώσεις τα λεφτά σου, να τα κάνουμε συμβόλαιο”. Το χρόνο σου δώσε. Να μου “ορκιστείς” ότι για 18 μήνες θα είσαι δεμένος πάνω μου.

Παρένθεση οι επιλογές είναι πάντα δυο ή τρεις  “ελεύθερα” έτσι; Αλλωστε δεν αποφασιζεις εσύ. 

Εσύ "διαλέγεις", από κάτι που επέλεξε κάποιος άλλος για  σένα,και θεωρεί ότι σου κάνει μεγάλη χάρη.

Μην πολυλογώ…..

”Θα το πάρεις που να χτυπιέσαι” είναι το σλόγκαν. Αυτό λοιπόν το 20% που δεν μασάει πια, είναι το θέμα μου. Αυτό που κατάλαβε ότι δεν πάει πουθενά, παρά μόνο σε εφιάλτη  η “προαποφασισμένη Ελευθερία”. Οτι ο "χρόνος" που κρατάς για πάρτη σου σήμερα και μπορείς να σκεφτείς να διαφωνήσεις και να απορίψεις, είναι η "δική σου Ελευθερία" . Οτι πεθάνανε και δεν τους έχουν ενημερώσει,οι διαχειριστές του "δικού σου χρόνου". 

Αν κι επειδή είναι ακόμη φρέσκος ο θάνατος,για όλα τα “συστήματα που προαποφάσιζαν” το πως “δικαιούσαι” να τους διαθέσεις το μυαλό σου κατα συνέπεια. 

Ακόμη,βρισκεται στην φάση  της ειρωνίας και του χιούμορ, αυτό το 20%,επειδή ακούει τον νεκρό, που έχει καταπιεί το μαγνητόφωνο, να παίζει τις ίδιες ατάκες.

Και που φροντίζουν να κάνουν rewind οι ενδιαφερόμενοι, "δικοί του". Εχει κολλήσει η ταινία,και επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια.. 

Αποδεδειγμένα δε, ότι το χιούμορ και η ειρωνία, είναι η πιο υγιής αντιμετώπιση  πριν την κηδεία…

Αλλωστε η γιαγιά μου έλεγε 

"Δεν γίνεται κηδεία χωρίς γέλια και γάμος δίχως κλάματα"…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο