«Ένα λάθος δεν γίνεται αλήθεια»...

«Ένα λάθος δεν γίνεται αλήθεια»...

"Ένα λάθος δεν γίνεται αλήθεια επειδή είναι ευρέως διαδεδομένο,  ούτε η αλήθεια γίνεται λάθος, επειδή δεν τη βλέπει κανείς..."

Μαχάτμα Γκάντι

Ο κόσμος των “σχεδιαστών” βυθίστηκε στο πένθος, την περασμένη βδομάδα. Δηλαδή όχι ακριβώς την περασμένη, στις 25 Φλεβάρη, πέθανε αλλά ανακοινώθηκε προχτές.

Δεν κατάλαβα γιατί, αλλά τέλος πάντων.

Χάθηκε ένα  δημιουργικό μέλος του, ο Gillis Lundgren σουηδός 86 ετών. Μην κοιτάς σαν χαζός. Τύπου: Και ποιός είναι αυτός; Ποιός τον ξέρει;

Θα σου εξηγήσω αμέσως, θα τα καταλάβεις όλα. Αυτός λοιπόν, θεοσχωρέστον, είναι “ο πατέρας” της βιβλιοθήκης BILLY του ΙΚΕΑ.

Το τέταρτο μέλος από “το κουαρτέτο”, που την ίδρυσε. Υπάλληλος, σε επιπλοποιείο στη Σουηδία, το μακρινό 1959, στα νιάτα του.

Μια μέρα ήθελε να φορτώσει στο αυτοκίνητο του ένα τραπέζι, που ήταν παραγγελία να το πάει στον πελάτη. Άνοιξε το πορτ μπαγκάζ, σπρώχνει από δω σπρώχνει από κει, να μπουν τα πόδια τίποτα.

Πάει στο αφεντικό του λέει: 

Να βρούμε μια λύση αφεντικό, να του κόψουμε τα πόδια να τα στέλνουμε από δίπλα;

Άσε μας πουλάκι μου του  απαντάει το boss.

Ζαλώσου το τραπεζάκι και τρέχα το, στον κύριο.

Μην φανταστείς το μακρινό “τότε” ότι η Σουηδία ήταν όπως είναι  σήμερα. Μεσ’ το δάσος, το κρύο και το χιόνι ήτανε.  “Ακριβώς” όπως σήμερα δηλαδή. Αλλά χωρίς το ΙΚΕΑ. Κάθισε λοιπόν ο τύπος επί τη ευκαιρία, σχεδίασε ένα σταυρό.

που σκέφτηκε να τον κάνει βιβλιοθήκη. Ένας "σταυρός" είναι η εφεύρεση και ο σχεδιασμός, δεν ξέρω αν με νοιώθεις.

Μαζί με κάτι άλλους αδέκαρους της εποχής, πήρανε τα έπιπλά τους τους βγάλανε πόδια, ξύλα, βίδες,

τα τοποθέτησαν χωριστά, τα ζωγράφισαν να ξέρουν πως θα τα ξαναφτιάξουν. 

Και τα ρίξαν στο εμπόριο.  Έτσι δημιουργήθηκε το ΙΚΕΑ.

Αφού λοιπόν τελείωσε με  το σταυρό, σχεδίασε κι αυτά τα απίθανα ράφια.

Που είναι σκληρά, για να καρφωθούν στα πλάγια, που στηρίζονται και σου ματώνει το δάχτυλο με το σφυρί. 

Στη μέση όμως που βάζεις το βάρος, είναι σαν λιωμένο βούτυρο, αν τοποθετήσεις τέσσερα βιβλία παραπάνω.

Μελέτησε επίσης το κεφάλαιο “πως θα τσακίσω τα νεύρα ” του πελάτη; 

Αποφάσισε, θα βάλω το γιό μου ετών πέντε, να σχεδιάσει την συναρμολόγηση,  έτσι που ένας νορμάλ χριστιανός.

να μην βγάζει χριστό και  άκρη, όπως και να το γυρίζει το χαρτί.

Να κάθεται πέντε ώρες να το κοιτάει πάνω κάτω, ανάποδα και από πίσω τις οδηγίες,  οι  οποίες σημειωτέον,  είναι σε άπταιστα σουηδικά.

Πριν αγοράσεις τον billy καλά θα είναι να παρακολουθήσεις και κανένα μάθημα σουηδικού συντακτικού.

Θα του δώσω και τις βίδες μαζί, συνέχισε, όχι όλες να ταιριάζουν.

Να είναι μέσα και δυό καράασχετες. Που σηκώνοντας την βίδα, της απευθύνεσαι “τι σε κάνω εσένα τώρα;” Και περιμένεις απάντηση, μάταια.

Στο καπάκι ,αν λείπει και καμμιά δεν χάθηκε ο κόσμος. Στο κάτω κάτω, δεν παίρνει ρόζγουντ ο άλλος. Ένα πολτό από χαρτόνια παίρνει.

Ας κόψει το λαιμό του, μια ολόκληρη μέρα να τη στήσει. Σαρανταένα εκατομμύρια κομμάτια, πούλησε σε όλον τον κόσμα, αυτά τα χρόνια.

Έφτασε και τα 86 και τον χάσαμε. Ως "ντιζάινερ" έτσι; 

Με την καθιέρωση της ΙΚΕΑ, λοιπόν, που εδραιώθηκε 

“το φτηνό το κρέας δεν το τρώνε οι σκύλοι”, αλλά εσύ. Αρχίσαν ταυτόχρονα και γρήγορα οι εκπτώσεις σε κάθε τομέα, της  ζωής μας.

Το “παρ’ το και πέτα το μετά” αντικατέστησε πλήρως 

το “είναι γερό κρατάει μια ολόκληρη μια ζωή” των μέχρι το1970, γενεών.

Θα πεις τι να το κάνω βρε αδερφέ, το ίδιο πράγμα, μια ολόκληρη ζωή.

Η “αλλαγή” είναι απαραίτητη, μάλιστα όχι σαν αλλαγή, σαν “ανανέωση”.

Όχι ....Η “ποιότητα, η  συνέχεια και η συνέπεια” είναι εντελώς απαραίτητες, αλλά άλλο θέμα

Τα αποτελέσματα  του “παρ’ το και πέτα το μετά” είναι η σημερινή απαξίωση αλλά και η επεξήγηση των πάντων.

Βασικά, κατάργησε τουλάχιστον καμμιά πενηνταριά επαγγέλματα,  στην κάθε τοπική Οικονομία .

Αρχίζοντας από τον άνθρωπο, που μπορεί να καθόταν μέρες και νύχτες , να σχεδιάσει ένα κρεβάτι για να πετύχει το “τέλειο”, 

που κατά την γνώμη του, θα ήταν από άνετο, μέχρι καλόγουστο.

Τον κυρ Νίκο και κάθε κυρ Νίκο μαραγκό, που διάλεγε ένα ένα,  τα ξύλα με κέφι, να ταιριάζουν για να μην φαίνονται 

καρφιά και ενώσεις. Που το “λούστρο του” θα είχε τον πολύ συγκεκριμένο τόνο και χρώμα στο μάτι, αλλά και την τέλεια αίσθηση στην αφή.  Που το στρώμα επάνω του,  δεν θα βούλιαζε μετά από τρεις μήνες.

Και δεν θα ήταν γεμισμένο,  από δόντια μαϊμούς π.χ επειδή είναι τσάμπα στο Μπουρούντι.

Όλα αυτά μαζί με άλλα πολλά, εξαφανίστηκαν. Κατάργησε αρχικά την “χαρά του δημιουργού”.

Την βιομηχανοποίησε και την ευτέλισε.

Την “χαρά του αγοραστή” σ αυτό που  διάλεξε.

Την “μοναδικότητα” αυτού που σκέφτεται, όχι μόνο πέντε λεπτά το “τι θα βάλει στο χώρο του” 

βελτιώνοντας την δική του πρώτα αισθητική .

Μετά το” φαστ φουντ” με τα γνωστά αποτελέσματα στο γαστρεντερολογικό, 

το φαστ φουντ στη σκέψη και στην πράξη, είναι πολύ πιο οδυνηρό.

Με καταστροφικές επιπτώσεις, φανερά πια.

Θα μου πεις κι εσύ, είναι δυνατόν να τα βάζεις με τον άνθρωπο που χάσαμε; Όχι καλέ, που τον ξέρω τον άνθρωπο.

Διάβασα ότι πέθανε, ενδιαφέρθηκα ποιός είναι αυτός και τι έκανε για την ανθρωπότητα, και γιατί έγινε τόσο γνωστός.  Ώστε να μάθω εγώ η πανάσχετη τον θάνατό του; “Λεφτά” έκανε. Γι αυτό τον τιμούμε.

Με το συγκεκριμένο σύστημα τα βάζω.

Που παρεμπιπτόντως μας έρχεται από βόρεια, όπως όλα τα κακά. Που καταπίνουμε εμείς οι Νότιοι, με μια άνεση και μια αποστασιοποίηση, συστηματικά  μεθοδευμένη και άριστα παγιωμένη .

Ως Παγκοσμιοποίηση.

Γιατί αυτές οι αηδίες, που έκαναν την αρχή, που τότε τα λέγανε “δανέζικα” έπιπλα, ήταν οι πρόγονοι του ΙΚΕΑ.

Που αντικατέστησαν μοναδικά χειροποίητα αριστουργήματα, σαν τα σκυριανά. Αλλά και "πραγματικά θαύματα", που βγαίνανε από τα χέρια του Λεωνίδα Βαράγκη .

Δυο παραδείγματα τυχαία, που μου έρχονται  και αμέτρητων  άλλων που κατάπιε το “πάρτο τώρα και πέτα το μετά”. Βλέπεις το να σκύβεις πάνω από  Παραδόσεις, Ιστορίες, Δημιουργίες και Καλλιτεχνήματα, είναι αυτό που συνιστά την Παράδοση.

Όσο πιο πολύ “Χρόνο” βάζεις σε κάτι, τόσο μεγαλώνει η αξία του. Δεν είναι το Αλτσχάιμερ που μας κάνει φερ’ ειπείν,

Την τελευταία Δευτέρα του Γενάρη, να πέφτουμε με τα μούτρα, σε κάτι που μας σερβίρουν. Και την δεύτερη Τρίτη του Μάρτη, έστω κι αν το γεγονός ήταν συνταρακτικό, να μην θυμάσαι ''τι'', ''αν'' και ''πως'' έγινε.

Δεν είναι περίεργο, αυτό που συμβαίνει όχι μόνο σ αυτή την χώρα, παντού.

Όσο περισσότερο “χρόνο” ξοδεύεις να αγγίξεις  μια ιδέα, ένα γεγονός, ένα  πρόβλημα  τόσο μεγαλύτερη ζωή αποκτάει.

Από μόνο του με μελέτη και χρονική διάθεση, σε οδηγεί σε Λύσεις.

Ανθρώπινες, οριστικές, ριζικές, αποτελεσματικές και ίσως τελεσίδικες.

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο