Παγίδες...

Παγίδες...

Ο καλύτερος τρόπος να πιάσεις ένα λαγό, είναι να κρυφτείς πίσω από έναν θάμνο και να βγάλεις έναν ήχο σαν καρότο.

Ανώνυμος

Αρχισαν οι αποπομπές προσφύγων ή μεταναστών, από χτες όπως προέβλεπε η Συμφωνία, με τον σύμμαχο Τουρκία και με τον σύμμαχο Γερμανία.

Πακετάρονται οι πρόσφυγες και στέλνονται δίπλα. Στο άγνωστο.Αρκεί να φύγουν από δω.

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω τίποτα υπέρ ή κατά των προσφύγων. Αντίθετα θα ήθελα, να μην είχα ζήσει ούτε εγώ, αλλά περισσότερο ούτε εκείνοι, όλο τον  ζόφο. Εδώ ακριβώς είναι το θέμα.

Είμαι ΚΑΤΑ και αναφανδόν της “κατάστασης”. Οχι των ανθρώπων.

Με νύχια και με δόντια, της άμεσης και της έμμεσης. Αυτήν δεν την δημιούργησε κανείς, μόνος του. 

Την δημιούργησε ένα σύστημα,μέσα στο χρόνο, που προς το παρόν, μετράει πολύ περισσότερους ντόπιους, που πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς. Παρά αυτών που ήρθαν εδώ.

Εβλεπα ένα βίντεο τις προάλλες, σε ξένο κανάλι που είχε συνεντεύξεις από την Ειδομένη. Ρωτούσε αν “ήξεραν” ότι βασει συμφωνίας,θα γυρίσουν στην Τουρκία.

Εμεινε το μάτι μου, σε μια γυναίκα μόνη της, χωρίς παιδί. Που απάντησε εγώ “εκεί δεν γυρνάω”.

Θα “πυρποληθώ” εδώ. Και σε μια δεύτερη με ένα μωρό, στην αγκαλιά, που δήλωσε.

“Θελετε να γυρίσω; Θα γυρίσω.  Το παιδί μου όμως θα το αφήσω, από αυτήν την πλευρά.

Πάρτε το παιδί μου να το μεγαλώσετε,να το στείλετε σχολείο,να είναι σαφαλές και να μαθει γράμματα. Εμένα στείλτε με πίσω”.

Δεν χρειάζεται να είσαι μάνα, για να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό που έλεγε. Αλλά δεν θέλω να το πιάσω, καθόλου συναισθηματικά.

Εχουν γραφεί εκατομμύρια λόγια κι “από δω κι από κει”. Το ευτύχημα είναι, ότι την καρδιά του κόσμου, δεν την επηρρεάζουν 

και “από δω κι από κει”. Δεν είναι η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα, βρίσκεται σε πόλεμο, μεγάλο, γενικό, ασύμβατο.

Το καινούργιο, είναι ο “πόλεμος της πληροφορίας”. Η “αντιπληροφόρησης”.

Η καλύτερα “παραπληροφόρησης”. Και ναι μεν δεν σου κάνει τρομερή διαφορά, όταν εξελλίσεται μακριά.

Αλλά όταν είναι στο σκαλί σου, σου αλλάζει τη ζωή. Αποδείχθηκε ρητά, εδώ και χρόνια, ότι είναι ο χειρότερος πόλεμος και ο πιο αποτελεσματικός.

Την στιγμή που εσύ παίρνεις "θέση" σύμφωνα με τα στοιχεία που διαθέτεις, "υπέρ ή κατά". 

Κάποιος από πίσω ύπουλα, σου αφαιρεί με νιστέρι κομμάτια. Και μπορεί την καρδιά να μην την αγγίζει,σου ατροφεί όμως τον εγκέφαλο.

Τόσο ώστε ατροφώντας να πέσει να αχρηστευτεί. Εβλεπα χτες πέντε ειδήσεις.

Φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους. Η πρώτη, ήταν αυτή με τους πρόσφυγες, που ανέφερα.

Η γενική αμηχανία του “τι στο καλο θα γίνει”; Η δεύτερη, ήταν αυτό το καραγκιοζιλίκι των “πάναμα ληκς”.

Που ξαφνικά η ανθρωπότητα ανακάλυψε την “ομπρέλα” για την βροχή. Η τρίτη, ήταν μια υπόδικη στην χώρα της γαλλίδα, για ποσόν διακοσίων εκατομυρίων, που έχει λόγο, “ζωής και θανάτου” σε όλοκληρο τον πλανήτη, σε κάθε του ύπαρξη. 

Να απαντάει σηκώνοντας το δάχτυλο,με το γαλλικο θράσος,εκτός της κομψότητας,  οι γάλλοι είναι γνωστοί και γι αυτό.

Η τέταρτη, ήταν το κόψιμο και η πρεμούρα της “οικογενείας Κούλη” μέσω της αδερφής,  αλλά και του ίδιου να δηλώσουν 

“Εμας δεν πτοεί τιποτα,είμαστε και θα είμαστε πάντα κατά του έλληνα”.

Παρεπιπτόντως με το ισοδύναμο θράσος του:  “Ψηφίστε το σχέδιο Αναν” στους κύπριους, αλλοιώς  “θα εξαφανιστείτε”.

Προσπερνώντας και αγνοώντας έναν Ηγέτη, που στην Ιστορία θα γραφτεί,  σαν ο μόνος ελληνόφωνος του 20ου αιώνα.

Που απάντησε στα δολοφονικά σχέδια της “Αυτοκρατορίας του Χαμού”…με ΟΧΙ. Τον Τάσσο Παπαδόπουλο.

Που  η ίδια η Ιστορία, όχι μόνο θα τον τιμήσει και θα τον δικαιώσει.

Αλλά θα τον διακρίνει μέσα στο σωρό των σκουπιδιών, που ξεφτίλισαν τους Ελληνες… Σαν Φάρο.

Μ αυτόν τον αέρα της άνετης “κυριάρχου του παιχνιδιού”'. Που, μεταξύ μας, δεν ξέρω από που τον αντλεί.

Δεδομένου, ότι όταν δοκίμασε,τις ικανότητες της σαν ηγέτης, πήρε κοντά στο  1%,το κόμμα της.

Με αυτόν λοιπόν τον αέρα, της σοφής  και καλοχτενισμένης κουκουβάγιας. Συμβουλεύει και εγγυάται: “Εμάς το ΔΝΤ είναι φίλος μας, τι λέω φίλος, "οικογένεια", εμείς δεν του χαλάμε  την καρδιά”.

Το ίδιο και γερμανοί,είναι φίλοι μας οι γερμανοί. Εμείς θα εφαρμόσουμε όλα όσα μας ζητάνε,αλλά "αλλοιώς".

Δηλαδή τι αλλοιώς;  Με χαμόγελο; Ενω εμείς οι υπόλοιποι τα ακολουθούμε πως; Κατσούφηδες και μουτρόζοι;

Το αλλοιώς πως είναι μαντάμ;Με τους πολλούς φίλους και τον “ηλίθιο εργοδότη” που σου εξασφαλίζει τον επιούσιο;

Οταν σου λένε θα σου κόψω το πόδι. Είτε με αναισθησία, είτε χωρίς, είτε με κλασίκη, μουσική  ή χάουζ.

Κουτσός θα μείνεις. Το πόδι σου θα το κλαις έτσι κι αλλοιώς.

Να σου πω την αλήθεια προσωπικά, δεν με απασχολεί καθόλου “τι λένε” βγαίνοντας στο πάλκο, όλοι αυτοί.

Αλλωστε αντικειμενικά κάποιον ήχο πρέπει να βγάζουν ανοίγοντας το στόμα τους να λένε.

Είτε σαν κομπάρσοι ή σαν πρωταγωνιστές.

Το πρόβλημα είναι πόσα δισθέσιμα αυτιά, υπάρχουν για να τους ακούσουν.

Η πέμπτη: ήταν η είδηση που ούτε είδα, ούτε άκουσα, χτες από κανένα. Φευγαλέα και οικονομική.

Μπήκαν σε "εκκαθάριση" έγραφε,όλες οι ελληνικές τράπεζες από χτές λέει εκχωρώντας ΟΛΑ, τα περουσιακά τους στοιχεία για εννέα δις στον εκκαθαριστή.

Που είναι μια σουηδική εταιρεία μέσω της PriceWaterHouse.

Για την οποία κανένας λαλίστατος, δεν μπηκε στον κόπο να μας ενημερώσει εκτενώς, εκφωνώντας δεκάρικους.

Για το πότε ψηφίστηκε, ποιός την εξέτασε,ποιός την υπέγραψε ποιός κερδίζει, το σημαντικότερο.

Κοίτα εγώ δεν ξέρω τι σημαίνει όλο αυτό,γιατί οικονομικά ούτε κατά συγγένεια, όχι διάνοια.

Κι επειδή βαδίζω με το ένστικτο, όταν την διάβασα ανατρίχιασα. Αυτό που κατάλαβα:  Εμείς "ο ηλίθιος εργοδότης"που έχουμε ανακεφαλαιώσει, 

δεν θυμάμαι πόσες φορές και πόσα δις, τις τράπεζες για να τις “κρατήσουμε”.

Ούτε αυτό το κατάλαβα το “γιατί” να τις κρατήσουμε.  Αφου έχουν πάψει να κάνουν την δουλειά που έχουν δηλώσει, εδώ και έξη τουλάχιστον χρόνια.

Εστω όμως, το κράτος δηλαδή εγώ, τοποθέτησα ότι δικαιούμαι σαν πέντε και πάνω γενιές του παρελθόντος, 

συν άπειρες γενιές μελλοντικές,για αιώνες για να τις “σώσω”. Χαραμίζοντας δεκάδες δισεκατομύρια. Και αφού μου βγαλαν το μεδούλι με την οδοντογλυφίδα.

Χρεωκόπησαν.  Και μπήκαν σε “εκκαθάριση” από ξένους.

Δηλαδή υποθέτω, αν είχε γίνει η “χρεωκοπία” έξη χρόνια πριν, επί βασιλείας της κυρίας Μπακογιάνη, που σήμερα επιπλήττει αδιακρίτως.

Η χώρα, θα είχε σήμερα κάποια  δις, ή τουλάχιστον δεν θα τα χρωστουσε.

Θα μπορούσε να έχει τις δομές,και την άνεση, χωρίς να σέρνεται σαν την τσούλα, να φιλοξενήσει προσωρινά όχι 50 χιλιάδες. 

αλλά πολλαπλασιους πρόσφυγες, που θα μπορούσαν με ασφάλεια και ησυχία να διαλέξουν πως θα  κάνουν το επόμενο βήμα.

Η Λαγκάρντ, θα είχε το σκασμό σε πρώτη ζήτηση, διότι δεν θα είχε ανακατευτεί. 

Σε δεύτερο επίπεδο,θα έβγαινε σε μοντέλο ριγέ. Γιατί δεν θα απολάμβανε της σημερινής ασυλίας.

Οι διάφοροι Παπασταύροι και Σαμαράδες, θα ήταν κι αυτοί στον κόσμο τους, θαμμένοι και εν ειρήνη, και δεν θα μας απασχολούσαν μέσω πάναμα λήκς.

Εγώ θα ασχολιόμουνα, με το πρόγραμα της τηλεόρασης. Και δεν θα έκανα τον Πουαρό.

Η την Γουίνετ Πάλθροου στο Sliding Doors…Με αν…. και αν…. και αν…….διαβάζοντας ειδήσεις

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο