Περί ασύστολου θράσους... Χόρτασ’ η ψείρα και βγήκε στον γιακά…

Περί ασύστολου θράσους... Χόρτασ’ η ψείρα και βγήκε στον γιακά…

Δεν παίρνει εξήγηση δυστυχώς. Η θρασύτατη βία ξετυλίγεται απροκάλυπτα, σε εξελιγμένες μορφές.  Συνήθως όσες επιτρέπει ανέχεται και συγχωρεί το θύμα, σιωπηλά, από την πλευρά του.

Ειδικά η βία που την διακρίνουν στοιχεία  διαφοράς “οικονομικής” κατάταξης. Ανεξαρτήτου πόθεν έσχες και προέλευσης.

Είχα μια φίλη φτωχή. Που δεν είχε τίποτα το κακό,  η κατάστασή της.

Από οικογένεια ανθρώπων που στην ζωή τους δούλευαν ώρες και ώρες στην επαρχία. Αξιοπρεπέστατων χωρίς να νοιάζονται “βαθιά” για πολλά.

Όταν έχεις να τρέξεις για το τσουκάλι, δεν εμβαθύνεις, ούτε φιλοσοφείς. Αυτή πεντάμορφη, επιπόλαιη και ονειροπαρμένη.

Την είδε ο πλούσιος, την καπάρωσε και προχώρησαν, να φτιάξουν τη ζωή τους. Κλασσικά μέχρι εδώ, το παραμύθι της Σταχτοπούτας.

Το “μετά” την τελετή και την μεγαλειώδη δεξίωση, που σβύσανε τα φώτα, επίσης κλασικό.  Αφού της κατσικώθηκε ο τύπος και έδεσε το γλυκό.

Άρχισε τις απαιτήσεις και τις σφαλιάρες. Τα λέω συνοπτικά ,γιατί πες μου ότι δεν το έχεις ακούσει άπειρες  φορές, το παραμύθι.

Σε προχωράω, στο μετά το “ζήσαν αυτοί καλά”…σαν ας πούμε "προεκλογική δέσμευση". Κάποια στιγμή, με τα χρόνια  δεν την “χρειαζόταν” κιόλας.

Είχε κάνει την δουλίτσα του. Όταν μας διηγήθηκε, τι πέρναγε μέσα στους τοίχους, της είπαμε:  -Είσαι στα καλά σου παιδάκι μου;

“Διώξτον” τον αλήτη. “Δεν γίνεται” η απάντηση. Και τι θα κάνω αν τον διώξω που θα πάω; Όσο και να προσπαθούσαμε εγώ κι άλλοι φίλοι .
Τίποτα αυτή. Κλωτσές μπουνιές ξύλο και σιωπή.

Ώσπου βέβαια “κλασική”, η επόμενη κίνηση του αποθρασυσμένου, αφού την μελάνιαζε, την έκανε και “πάσα” σε γνωστούς και φίλους, και της τάπαιρνε.

Με τσαμπουκά. Κάποια στιγμή κι εκείνη σταμάτησε να μας διηγείται. Κι εμείς πάψαμε να ρωτάμε. Κάναμε ο καθένας τη “δουλίτσα του” κι όλα καλά.

Μέχρι τη μέρα που μας ήρθε η είδηση της κηδείας. Του έπεσε, από τη σκάλα του σπιτιού, την ώρα που την βάραγε.

'Οχι να την σκοτώσει. Κινήσεις ρουτίνας. Δεν το επεδίωκε ηθελημένα -άντε να το αποδείξεις- στο φινάλε  που να τρέχεις.

Εχουμε και ο καθένας, οι ενδιαφερόμενοι τα προβλήματα του. Με κατακόκκινα μάτια έκλαιγε, γοερά στην κηδεία αυτός βλαστημώντας θεούς και δαίμονες που του την “πήρανε μακριά”. Εμείς “οι γνώστες” από μια γωνία με ηρεμία, τον κοιτούσαμε υποτιμητικά.

Δεν πήγε κανείς, ούτε να τον φτύσει, ούτε να τον πλακώσει, ούτε φυσικά, να το καταγγείλει. Για να σώσει τη γυναίκα. Τι νόημα θάχε έτσι κι αλλιώς δεν την “ξαναφέρνεις πίσω”…Η επωδός….

Δεν μπορούσε να μην μου έρθει στο μυαλό η ιστορία βλέποντας προχτές, τον Ενικό. Η “χώρα” στο ρόλο της κακοποιημένης…Οι φίλοι και συγγενείς ήσυχοι.

Και ο επιβήτωρ να αλωνίζει. Πως αλλιώς να πάρω την απάντηση, στη θέση του του πολίτη, που τόλμησε να τοποθετηθεί,  πολιτισμένα, για  το “απερίγραπτο θράσος”…του “Μαζί τα φάγαμε” της κυρίας Μητσοτάκη-Μπακογιάννη- Κούβελου.

Αλλά πρωταρχικά Μητσοτάκη σαν άξονας. Η κεντρική ιδέα είναι αυτή. Οχι μόνο “μαζί τα φάγαμε” τόσα χρόνια και δεν "μασάω καμμιά καραμέλα", 
αλλά φταις εσύ, άρα οφείλεις να πληρώσεις. Με πρόσχημα, έχουμε  ακριβώς τα ίδια ηθικά και υλικά "καθήκοντα".

Αρα σου επιστρέφω, τις "ευθύνες". Τυπική βερσιόν πολιτικής αναίδειας.

Που μαστίζει και λυμαίνεται τη χώρα έναν αιώνα. Αντί να σκύψει το κεφάλι και να πει φταίω . Σε χαστουκίζει. Σπρώχνοντας σε μέχρι την κορυφή της σκάλας, που είναι βέβαιο ότι μετά, θα έχει επιχειρήματα καβάτζα, ότι ήταν “αυτοκτονία”.

Βγαίνουν και πουλάνε τσαμπουκά, δεν φταίνε αυτοί. Η Σταχτοπούτα φταίει.

Που βρίσκεται αιωνίως μπροστά στην κορνίζα, του  “Εγώ ή το Χάος”.

Και δεν γυρνάει το βλέμμα της να δεί ότι έξω από “καδραρισμένα διλήμματα” 
είναι η Ζωή της. Ότι όσο μπαίνει στο τριπάκι ή “Εμείς ή Εμείς” δεν δικαιούται, να διαμαρτύρεται.

Οφείλει να προχωρήσει, στην κηδεία της, με ησυχία. Χωρίς να αφαιρώ τίποτα από την άλλη χυδαία και απροκάλυπτη επίθεση, 
του Υπουργού Εξωτερικών. Που απευθύνθηκε με το  “σκάσε  μ@@κα”, σε πολίτη που τον κατηγόρησε.

Ο "υπουργός εξωτερικών" έτσι; Μιλάμε για την θέση τον θεσμό το πρόσωπο και την επιλογή, που θα 'πρεπε δεοντολογικά και υποχρεωτικά, να μιλάει άπταιστα την “Διπλωματική,” ως γλώσσα. Με ενδείξεις σοβαρού νευρικού κλονισμού, ο συγκεκριμένος, (δεν νοείται ούτε δικαιολογείται αλλιώς η απάντηση). Χαράσσει και χειρίζεται την Εξωτερική Πολιτική.

Α ……και κύριε Κοτζιά δεν είναι άλλοθι ή εύσημο στην περίπτωση σας, το ότι κάνατε φυλακή.

O tempora o mores… Και το "Σύνδρομο της Στοκχόλμης «ή της "Σταχτοπούτας",  
σε καινούργιες του κουτιού μεθόδους..

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο