Σιβυλλικά, η άποψη μου, για το Πειθαρχικό...

Σιβυλλικά, η άποψη μου, για το Πειθαρχικό...

Η "Παράδοση" και ότι παραδοσιακό έχει πλέον ταυτιστεί με τον συντηρητισμό

Στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου έτσι... Μπορείς να είσαι προοδευτικός και να τιμάς την παράδοσή σου, όπως αντίθετα, άκρως συντηρητικός και να την αγνοείς ταυτόχρονα. Σκέψεις απεργιακές, που φούντωσαν χτες.

Σε περιβάλλον συγχυσμένο, στα όρια του δαιμονισμένου. Τζάνκις και βαριά εξαρτημένοι, οι πάντες από “τίτλους”. Που καθορίζουν την “Πραγματικότητα” μας χωρίς να έχουν καμμιά σχέση με την Αλήθεια..

Θεωρώ ότι ο εγκέφαλος μας έχει περιπέσει σε κατάσταση λιμπο… εμποδίζεται εμφανώς, να είναι αυτόνομος. Η αυτονομία του δε, έγκειται σε “θέσεις” που παραπέμπουν, σε “δεδομένα” και “γεγονότα” και όχι σε προθέσεις ή υποθέσεις.

Η απόφαση της ΕΣΗΕΑ, το θέμα μου. Φυσικά και σήκωσε σκόνη. Σίγουρα θα συζητηθεί εκτενώς υποθέτω και θα δημιουργήσει “ρεύματα”. Υπερ , ή κατά.

Αυτό που ακούγεται, είναι, πως ένα “κακά” εκπροσωπούμενο σωματείο “δικαιούται” να τιμωρεί τα μέλη του. Τα οποία παρεπιπτόντως, μέσα στις υποχρεώσεις τους, είναι να εκλέξουν την “κατά πλειοψηφία” εκπροσώπηση τους. Που σημαίνει, από την στιγμή, που δεν υπάρχουν ενστάσεις σοβαρές και προσφυγές εκλογικές, επί του θέματος. Νομιμοποιείται να ασκεί, τα καθήκοντα του. 

Απέναντι η “ελευθερία της έκφρασης”. Εδώ, δεν ξέρω να γελάσω η να κλαίω γοερά. Από την άλλη, αυτή η “ελευθερία της έκφρασης”, εξαρτάται από την “γραμμή” του καναλιού, που εργάζεται το μέλος. Αρα δεν είναι υπεύθυνο, το ίδιο που είναι μεν ελεύθερο να εκφρασθεί, αλλά το κανάλι. Που συμπωματικά έχει αυτήν την γραμμή, που ακολουθείται. Οπερ έδει δείξαι.

Το x-κανάλι, συνεπώς (μια άλλη μετάφραση), ορίζει την “ελεύθερη έκφραση”, άρα του ανήκει και η ποινή. Πραγματικά δεν μπορώ να συζητήσω και να πάρω θέση σε κάτι, διότι θεωρώ ντελιριακή κατάσταση, από όπου κι αν προέρχεται το “γεγονός του διλήμματος”.

Να καλούμαι να τοποθετηθώ, σε δυό ακραίες θέσεις, που επιβάλει το “πολιτικαλ κορέκτ”. Αλλά πότε να μην βγαίνει στην επιφάνεια η ουσία. Στο τέλος είμαι εντελώς σίγουρη, ότι θα βρεθεί λύση μεταξύ των αντιδικούντων. Οπως σε όλα άλλωστε.

Στο κάτω κάτω μεταξύ μας, είμαστε βρε αδερφέ. Τις “παραδόσεις” κρατάμε. Που θεωρώ ότι είναι βαθύτατα, ριζωμένες. Τις μεταφέρουμε, ατόφιες στην επόμενη γενιά. Οχι;

Άκουσα μια ιστορία πάνω στο θέμα, που με έβαλε χθες σε σκέψεις να "εντοπίσω", το "τι παραδίνουμε" στους επόμενους. Μοιάζει λίγο άσχετη, αλλά συνειρμικά, μπορεί να σε οδηγήσει σε σκέψεις.

Στην Ιαπωνία από το δημοτικό σχολείο, μέχρι το Πανεπιστήμιο, το κύριο και πολύ δύσκολο μάθημα, στο οποίο εξετάζεται ένα μαθητής και στο οποίο αν αποτύχει, δεν περνάει την τάξη, δηλαδή δεν προβιβάζεται, είναι η ΚαλλιγραφίαΘεωρείται το θεμέλιο, είτε θες να γίνεις δάσκαλος, ή καθηγητής τζούντο.

Με το παρακάτω σκεπτικό η Καλλιγραφία ,αποκαλύπτει πλευρές του εαυτού και του χαρακτήρα σου, που συνήθως δεν εκφράζεις.

Στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, θεωρείται ό εγκυρότερος τρόπος να εξετασθεί, η “κοινωνική σου ένταξη προσαρμογή και προαγωγή.

Μπορείς να σπουδάζεις βιολόγος, ιατρική, πυρηνικός φυσικός, ή να αποκτήσεις, μαύρη ζώνη στο καράτε και στο ζίου ζίτσου,

Αλλά αν δεν περάσεις με άριστα, την εξέταση στο μάθημα, της Καλλιγραφίας, αποδεικνύοντας ότι έχεις αρμονία, σταθερή ισορροπία και αυθεντική προσωπική σκέψη. Δεν μπορείς να γίνεις ποτέ, “ηγέτης” της κατηγορίας σου. Ως εκ τούτου ο Αυτοκράτορας, δεν θα μπορέσει να δείξει την εμπιστοσύνη του, στις ικανότητες σου. Τραβηγμένο θα σκεφτείς, αλλά σίγουρα είναι μια κοινωνία, που κρατώντας την παράδοση ατόφια και την εκπαίδευση της, είναι η τρίτη οικονομία στον κόσμο, η πρώτη μέχρι πριν μερικά χρόνια, στην παρούσα εποχή της εφαρμοσμένης τεχνολογίας,

Παράλληλα σήμερα μια από τις τρεις πιο εξελιγμένες και μοντέρνες. Τι σχέση έχουμε τώρα εμείς με όλα αυτά που μας τσαμπουνάς κοπελιά;

Θα το πεις, δεν θα το πεις; Να σου πω την μαύρη αλήθεια είναι καιρός που σκέφτομαι και ήρθε το κερασάκι στην τούρτα, με την ΕΣΗΕΑ.

Για το τι υφίσταται, αυτή η χώρα τι παρέλαβε και τι θα παραδώσει, σε όλους τους τομείς. Πως μπορείς να έχεις παράπονα και διαφωνίες, για κάτι που ήταν στο χέρι σου, να αλλάξεις στον άμεσο μικρόκοσμο σου, αλλά δεν σε “βόλευε”, γιατί θα σου κόστιζε αγώνα χρόνο και σκέψη; Πιο είναι το λιθαράκι, που στηρίχτηκες από αυτά που παρέλαβες, από τις προηγούμενες γενιές στον τομέα “επάγγελμα” εννοώ πάντα έτσι; Μην το φαρδύνουμε.

Πιο είναι το “κεντρικό σημείο” που ισορροπείς και θέλεις να το περάσεις παρακάτω; Στο φινάλε, η τούρκικη τριλογία “ταμάμ μπαξίς και αφερήμ εφεντημ”, τα κατάλοιπα της τουρκοκρατίας, που υιοθετήσαμε και εγκαταστήσαμε σαν εξελιγμένη εκμοντερνισμένη και παγιωμένη παράδοση..

Αρκούν για να πάμε παρακάτω; Περνάω μια νοσταλγία για τα σχολικά μου χρόνια και προσπαθώ να βρώ, πότε γύρισε ο διακόπτης, στα τρία παραπάνω παραγγέλματα, τα τούρκικα,

Αντικαθιστώντας "το τρίπτυχο" Αξιών που μας μαθαίνανε, στο σχολείο…

Γνώθι σαυτόν Μηδέν Αγαν .. και Νόμω πείθου... στην κορυφή πάντα το Εν Δελφοίς Ε ή ΕΙ

Η Παράδοση είναι “η υπεραξία” του Πολιτισμού … Λένε οι γιαπωνέζοι… Και από την ώρα που δεν στηρίζεσαι σ αυτήν την δική σου την αρχέγονη, είσαι τελειωμένος, γενικά, ειδικά και προσωπικά…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο