Καρουσέλ ή... πόκερ, πήδα

Καρουσέλ ή... πόκερ, πήδα

Στην δουλειά μου  ξέρω, ότι αν ένα σήριαλ, δεν κάνει νούμερα, του δίνεις ένα τέλος ότι νάναι και το κλείνεις. 

Πεθαίνεις τον πρωταγωνιστή; Σκηνοθετείς ένα έγκλημα ομαδικό; Ξέρω γω; Κάτι κάνει, η παραγωγή; Ο σκηνοθέτης; Ο χορηγός; Κάποιος, πάντως κάτι κάνει.

Στο θέατρο πάλι, αν μια παράσταση δεν έχει θεατές, την κατεβάζεις.
Γενικά στο θέαμα ότι “δεν πάει”, δεν συνεχίζεις, να το παίζεις.
Αν επιμείνεις, θα παίζεις για τα καθίσματα, στο σκοτάδι.
Ο έξυπνος θιασάρχης δεν περιμένει.
Το πρόβλημα είναι σε άλλα, επαγγέλματα.
Τι γίνεται, όταν κάνουν λάθος; 

Για παράδειγμα κάποια, που διακινδυνεύεται η  ζωή σου.
Ο χειρούργος, που έτυχε σε μας, δεν είναι κορυφή το ξέραμε.
Κτηνίατρος είναι στην πραγματικότητα αλλά λογω συνθηκών, πλασαρίστηκε ως
πολυτεχνίτης και πολυχειρουργός. 
Στην έλλειψη και στην ανάγκη, μια και δεν έχεις κοντά κανέναν, απευθύνεσαι σ αυτόν.
Σκέφτεσαι, πεθαίνει ο άνθρωπος μου ας κάνω, την τελευταία προσπάθεια. 

Του τον παραδίνεις, σε παραμυθιάζει, για την εμπειρία του, τύπου: Αυτά εμείς “τα μασάμε” θα τον βγάλουμε καινούργιο, τον ασθενή, και θα τον στείλουμε για πρωταθλητισμό, στο επί κοντώ. 

Τον εμπιστεύεσαι κι εσύ,δεν έχεις κι άλλη λύση εδώ που τα λέμε.
Ειναι και πολλά τα χρόνια, που γυρνάει με την ντουντούκα, στο χωριό και διαλαλεί .
”Εγώ είμαι εδώ” για πάσαν νόσον, κλπ…
Τον αναλαμβάνει, μην πολυλογώ και τον βάζει στα νυστέρια …
Κάτι, σαν του κασίδη το κεφάλι κι από αυτόν αλλά κι από σένα, εδώ που τα λέμε.
Βλέπει  ότι η εγχείρηση δεν είναι “η σωστή”  να το πω, 
“όπως έπρεπε” να το πω 
“όπως νόμιζε” να το πω, δεν είναι ότι είμαι και γνώστης, του θέματος.
Κομψά, σε γενικές γραμμές,  ο ξαπλωμένος δεν θα ξαναδεί τους δικούς του.
Θα το πω
Τι κάνεις;

Πες ότι δεν πέθανε τελείως, βρε παιδί μου, κρατάει ακόμη κανα δυο βασικές λειτουργίες,
στα μηχανήματα για υποστήριξη.
Βγαίνει ο γιατρός, από τό χειρουργείο, τον Ιούλιο αυτό.
Εχεις ανοίξει αυλάκι εσύ απέξω, στο πέρα-δώθε και στο πάνω-κάτω περιμένοντας…
Ρωτάς τι γίνεται γιατρέ μου; 
-Να φέρουμε τα ρούχα του;
Σου απαντάει, “μην ανησυχείτε” περαστικό είναι, θα αρχίσει  τα σάλτα  όπου νάναι.
Τον κοιτάς: 
Γιατρέ μου τι λέμε; 
Μισόνεκρος ήταν ο άνθρωπος που σου έδωσα, ποιά σάλτα;

Χαμογελάει καθησυχαστικά και συνεχίζει, 
“Κυρία μου να κοιτάμε μπροστά” θα τα καταφέρουμε θα το παλέψουμε, μη χάνουμε την ελπίδα μας.
Είναι γερός οργανισμός, με τη σωστή θεραπεία και τον Θεό στο πλάι μας.
Θα τον βλέπετε και δεν θα τον γνωρίζετε.
Γιατρέ μου να τον κρατήσουμε κοντά μας έστω,και ακίνητο θέλουμε, 
δεν μας νοιάζει, να σαλτάρει.
Μήπως μας αφήσει χρόνους;
Να το πάρουμε απόφαση να δούμε τι θα κάνουμε.
Να τον πάμε κάπου πιο ειδικά;
Αντί να σου πει “να ζήσουμε να τον θυμόμαστε ήταν πολύ καλός άνθρωπος”.
Να αρχίσεις να τρέχεις.
Σου δείχνει τα γάντια του.

Συνοδεύεται δε και από ένα αδιευκρίνηστο γκρούπ βοηθών, που χτυπάνε παλαμάκια,
παίζοντας φλογέρα και ζουρνά,να σαγηνέυσουν τους υπόλοιπους ετοιμοθάνατους.
Δεν συστήνονται κιόλας,να μαθουμε την παραγματική δουλειά, που κάνουν.
Κάποια στιγμή με το χρόνο,ανακαλύπτεις. ότι κάθε άλλο από “ιατρικό προσωπικό είναι”.
Περιοδεύοντες κλόουν, αρλεκίνοι και σαλτιμπάνγκοι ήταν η δουλεία τους.
Ενα τσούρμο κομπάρσοι,που βοηθάει στο σκηνικό.
Απλά φόρεσαν ιατρικές ποδιές, για τον ρόλο.
Στο μεταξύ στην εντατική,ο χριστιανός.

Και σιγά σιγά σαπίζει, από την ακινησία θες, από την θεραπεία,
του κάθε τυχάρπαστου από τους παραπάνω,
που παρεπιπτόντως,είναι η ίδια που τον σκότωσε, θες ;
Από τους προηγούμενους ειδήμονες, που τον είχαν αναλάβει,θες;
Πάντως σαπίζει.
Και άντε, σήμερα να του κόψουμε τα δάχτυλα του ποδιού. Τι να τα κάνει;
Αντε σε μια βδομάδα, να του κόψουμε το πόδι μέχρι το  γόνατο. Τι να το κάνει;
Φτάνουμε στον μηρό.

Να τον κόψουμε κι αυτόν μην και σαπίσει, πιο πάνω.
Στην συνέχεια αφού ότι περίσευε, το ακρωτηριάσαμε,
με το ατράνταχτο σκεπτικό του “πρέπει να σωθεί”. 
Εχουμε φτάσει στα ζωτικά όργανα, πια.
Και δώστου, πέτα αυτό, βγάλε εκείνο, κόψε το άλλο.

ΟΙ κλόουν εμφανίζονται κατά περίσταση,στο κοινό ή χαμογελαστοί ή 
με το μπογιατισμένο δάκρυ στο μάγουλο,θλιμένοι.
Αμα τον ρωτήσεις:  
-Τι κάνεις γιατρέ;Αλλά μούλεγες
Συνεχίζει α καπέλλα,  τραγουδιστά.. 
“Την σκίσαμε την γάτα” όλα θα πάνε καλά.
Προχτές σε καινούργια επέμβαση, τον ξεντεριάσαμε…
Του βγάλαμε τα άντερα δηλαδή και τα πετάξαμε, στο λιμάνι…
Παρέλαση των κλόουν.

Αρχίσανε
“εμείς κάνουμε ότι ήταν δυνατόν,τα καλύτερα” τον παραλάβαμε άρωστο βλέπετε.
Οτι δηλαδή, αν ο ασθενής ήταν στα καλύτερα του,  στον κτηνίατρο θα τον πήγαινες,να τον αναλάβει.
Βγαίνει και μας διαβεβαιώνει  συγκλονισμένος, ο άλλος με τα αίματα ακόμη στα χέρια από το χειρουργείο.
“Δεν τελειώσανε όλα ”.
Να σε αφήσει  στον τόπο, καμμιά ώρα.
Διότι πλέον, δεν είναι ότι σου αμφισβητεί, το ελάχιστο της φαιάς ουσίας, που σου έχει απομείνει.
Σε κάνει ση θρού, σαν εικόνα.
Δεν υπάρχεις ,σε προσπερνάει με το βλέμα και απλά κάνει τον μονόλογο του, 
μπροστά στα καθίσματα.
Ως ακόμη πληρωμένος, από την παραγωγή.
Κυρίες και Κύριοι,το θέαμα ήταν εκτός από σικέ και μεγάλη μούφα, 
Στήθηκε  σε ένα ισοπεδωμένο λούνα παρκ.
Διακοσμημένο και διαμορφωμένο, 
με κουρτίνες και σκηνικά, που σκίστηκαν και αποκαλύφθηκαν, τα μπάζα.
Οι θεατές στοιβαγμένοι στο καρουσέλ, που γύριζε αδιάκοπα και πλέον του τελειώνει η μπαταρία.
Δεν έχουμε, παρά να πηδήξουμε και να ζητήσουμε, τα λεφτά του εισιτηρίου, πίσω.
Αλλιώς θα μας πετάξει στον αέρα, λόγω φυγόκεντρου.
Ο ασθενής πέθανε ας σώσουμε τις ζωές μας……

Όταν οι αντίπαλοί σου κάθονται απέναντί σου κρατώντας όλους τους άσους,
ένα πράγμα σου μένει να κάνεις: 
να δώσεις μια κλωτσιά και να αναποδογυρίσεις το τραπέζι.
Dean Martin

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο