Η διπλωματία είναι ο τρόπος που στέλνεις κάποιον στον διάολο

Η διπλωματία είναι ο τρόπος που στέλνεις κάποιον στον διάολο

Η  Διπλωματία, είναι ο τρόπος που στέλνεις κάποιον στον διάολο

και σου ζητάει οδηγίες για την κατεύθυνση…

Γουίνστον Τσώρτσιλ..

 

Δεν ήταν η επίσκεψη του Πάπα, που έπαιζε πανευρωπαϊκά, στα μεγάλα δίκτυα, όλο το σαββατοκύριακο.

Ήταν οι λυγμοί της μικρής που αγκάλιαζε τα γόνατά του και το χέρι του, στα μαλλιά της.

Δεν ήταν η φιγούρα του που κυριάρχησε.

Ήταν οι ζωγραφιές που του χάρισαν τα παιδιά και τους είπε “θα τις κρατήσω στο γραφείο μου”.

Δεν ήταν η όποια σημαία που βρίσκονταν μπροστά του και που ναι, ήταν η λάθος, 

που μέτρησε αλλά το χέρι που έδωσε σε όλους.

Ήταν το τάιμινγκ που διάλεξε να πάει στην Λέσβο ,όταν αμέσως πριν αρχίσει το ταξίδι του,  συνάντησε τον Σάντερς.

Ήταν η κίνηση του να έρθει με το αεροπλάνο της εταιρείας της γραμμής 

και όχι με ιδιωτικά ελικόπτερα 

και τους μπόντι γκαρντς, της κάθε Χολιγουντιανής Μαρίτσας.

Ήταν το ότι ήρθε Σάββατο ώστε την άλλη μέρα, στο καθιερωμένο μήνυμα του στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, 

να μιλήσει κατευθείαν στην “Ευρώπη των καθολικών”.

Χρησιμοποιώντας για επιχείρημα και παράδειγμα, τον ένα από τους δώδεκα μουσουλμάνους που πήρε μαζί του.

Λέγοντας, ότι του διηγήθηκε πως έσφαξαν την γυναίκα του, μπροστά στα μάτια τα δικά του και των παιδιών του. 

Αυτό δεν είναι χριστιανικό, ούτε ανθρώπινο.

Ήταν, ότι κανείς δεν τον κάλεσε ούτε σαν κυβέρνηση,  ούτε σαν εκκλησία 

και έτσι κανείς δεν το πιστώνεται, σαν επιτυχία.

Μόνος του ζήτησε να του επιτρέψουν, να πάει στην Λέσβο.

Ήταν η κίνηση των μουσουλμάνων, που επαναλαμβάνω πήρε μαζί του.

Κάτω από την φροντίδα του και είναι βέβαιο, ότι το πολύ σε λίγους μήνες θα είναι χριστιανοί.

Δεν έχει καμμιά σημασία το νούμερο, μια και η άμεσα ενδιαφερόμενη εκκλησία, 

δεν διέθεσε ούτε καν τον χρόνο της για να προτείνει  λύση, 

ούτε για έναν από τους στοιβαγμένους. 

Στο μεταξύ, οι πρόσφυγες που πήρε μαζί του, αφού τακτοποιήθηκαν αμέσως σε κανονικά κρεβάτια, τραπέζια και χώρους, 

άμεσα αρχίζουν ιταλικά.

Και τα μικρά, σχολείο.

Βλέπεις οποιασδήποτε θρησκείας άνθρωπο τσουβαλιάσεις, στα άχρηστα είναι σίγουρο, 

ότι θα σου βγει σκυλί.

Χριστιανικό ή του Αλλάχ ή του Βούδα, πάντως σκυλί αγριεμένο, θα καταλήξει. 

Αυτό είναι η μια πλευρά του μηνύματος της επίσκεψης. 

Από τον έναν, ανάμεσα στους “δέκα ισχυρότερους” ανθρώπους στον κόσμο.

Η Πολιτική πλευρά.

Την θρησκευτική, πιθανόν χρειάζεται πολλές σελίδες να την αναλύσεις.

Και δεν είναι της αρμοδιότητας μου.

Συνειδητοποίησα όμως, ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η αβυσσαλέα αριθμητική διαφορά, 

ανάμεσα στους δυο χριστιανικούς πόλους.

Πάντως είναι καλό, με αυτήν την ευκαιρία που είδαμε και το λέω σαν πολίτης, 

ότι διαθέτουμε κι εμείς εκκλησία.

Που εμφανίστηκε, έστω και μόνο για τις κάμερες, στο “σημείο βρασμού”.

Μετά από ένα χρόνο εξαφάνισης και πολλαπλών φοβικών δηλώσεων, των εκπροσώπων της, 

για τους πρόσφυγες.

Μην της χαθεί, η μπουκιά απ’ το στόμα.

Δηλαδή μην τυχόν και ξαφνικά μια κοινωνία αδιάφορων έως  αγανακτισμένων “πιστών”, 

μεταμορφωθεί, σε καμικάζι “αλλαουακμπάρ”.

Διάβασα άρθρα, σχόλια, γκάφες, κριτικές και ότι άλλο προέκυψε, αυτές τις μέρες, για το γεγονός.

Μέχρι και την εμφάνιση της Λουκά, που πήρε θέση επί του θέματος.

Ένα δεν διάβασα, την χρήση και την σημασία στην οποία  θα μπορούσε να ποντάρει και να εκμεταλλευθεί,  πολιτικά πάντα,

σ αυτήν την επίσκεψη η Ελλάδα.

Θυμάμαι, ο πρωθυπουργός είχε δώσει, από μόνος του, πολύ μεγάλο βάρος και μέτρησε, πριν τρία χρόνια νομίζω, 

στην επίσκεψη του στο Βατικανό.

Πριν πάρει την εξουσία.

Ποιος ξέρει γιατί.

Ένα σούρσιμο και μια αμηχανία στο “άντε να τελειώνουμε” έβγαζε η  παρουσία του, στην Λέσβο.

Αντί να αρπάξει την στιγμή να εκφραστεί, με  πύρινα λόγια, για το έγκλημα που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια όλης της ανθρωπότητας.

Η όχι;

Άκρα του τάφου σιωπή.

Αλλά πως να κάνεις τολμηρές δηλώσεις, όταν η Τουρκία, με τον προκαθήμενο της ελληνικής εκκλησίας, 

μιλάει για “θάλασσα ειρήνης” στο κενοτάφιο του Αιγαίου;

Εσύ απλά υπογράφεις, ότι περάσει από μπροστά σου.

Θεωρώ ότι χάθηκε, άλλη μια ευκαιρία διπλωματική, να ακουστεί η φωνή ενός λαού, που η δίνη των γεγονότων 

τον παρασύρει και στροβιλίζεται στην κόλαση.

Τα φούμαρα της “μεγάλης ορθοδοξίας” που μετράει πατριαρχεία για το θεαθήναι.

Και δεν μπόρεσε ποτέ, να κάνει Πολιτική.

΄Η αν και όποτε την έκανε, ήταν μόνο για το παγκάρι της ενορίας.

Τραγικά συνυπεύθυνη, για την κατάντια που ζούμε και ανοίγεται, μπροστά μας, πηγάδι.

Φάνηκε προχτές.

Σε σχέση, με την άλλη συνάντηση στην Κούβα, με έναν "άλλο" προκαθήμενο, της 

"άλλης" ορθόδοξης εκκλησίας, εκείνης της Ρωσίας, τον Κύριλλο.

Μέρες πριν την επίσκεψη Ομπάμα

Και την συζήτηση που άνοιξε παγκόσμια.

Στην Υψηλή Διπλωματία....

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο