Ντοστογιέφσκι... σε ποστ

Ντοστογιέφσκι... σε ποστ

Ο καθένας μας, μπροστά σε όλους και όλα είναι ένοχος,

όχι μόνο εξ αιτίας της “συνενοχής” 

αλλά προσωπικά…

Αδελφοί Καραμαζώφ……

 

Μου μετέφεραν μια φράση που είπε ο πρόεδρος των Δικαστών, 

η καρδιά της επιχείρησης “καθαρά χέρια” στην Ιταλία.

Μόλις εξελέγη στην κορυφή του κλάδου του.

Τον ρώτησαν τι άλλαξε στην “διαφθορά” των πολιτικών, από τότε το 1992, 

που  είχε διαλύσει ολόκληρο το Πολιτικό σκηνικό στην χώρα και όχι μόνο,όλο το υπόλοιπο σύστημα, βάζοντας φυλακή πάνω από 2.500 χιλιάδες άτομα.

Ο Πιερκαμίλο Νταβίγκο.

Είπε λοιπόν:

“Δεν έπαψαν οι πολιτικοί να κλέβουν, έπαψαν να ντρέπονται, με αποτέλεσμα να σκορπίσει, η διαφορά παντού.

Η ληστεία των πολιτικών κάνει μεγαλύτερη ζημιά στη χώρα από όλο το υπόλοιπο έγκλημα συνολικά.” 

Στο έχουν σταματήσει να “ντρέπονται” κόλλησα, από χείλη  αρμόδια και επισήμως.

Με πήγε πίσω σε τοπικό επίπεδο.

Πραγματικά κάτι έγινε στον κόσμο εκείνη την εποχή και πέσαν τα πέπλα της ντροπής.

Συλλογικά.

Θυμήθηκα  το Είδικό Δικαστήριο  και τον θάνατο του Κουτσόγιωργα, που δεν τον έλεγες και συνεσταλμένο, στην δημόσια πορεία του.

Το να σου συμβεί το ύψιστο Μυστήριο on air, και σε κοινή θέα,

ο Θάνατος, το μεταφράζεις, σαν δείγμα, σαν σημάδι ξέρω γω πως  να το πω?

Πάντως στο δικό μου μυαλό, αυτή ειδικά η σκηνή, έχει λεζάντα το “πέθανα από την ντροπή μου” (λαικό ρητό).

Μπορεί ιδεαλιστικά.

Η εξαφάνιση της Ντροπής, συνοδεύτηκε από την κατάργηση των προσχημάτων, που την ακολούθησε, η ισοπέδωση του αυτονόητου.

Συστατικά κοινωνιολογικά που είναι απαραίτητα, όσο και να τα κατακρίνεις για την ύπαρξη συνοχής. 

Παγιώθηκε η  αντικατάσταση της Ελευθερίας, με την Ασυδοσία, προπαγανδισμένη στο μάξιμουμ.

Αρχίζοντας το τριπάκι από κάποια στιγμή, που έπρεπε λογικά, να το πιάσω σαν αφετηρία, έφτασα στο σήμερα.  

Στο γιατί έχουμε καθήσει όλοι, στο παγκάκι και χαζεύουμε το ριζικό μας, τρώγοντας σπόρια.

Σαν να πρόκειται για  ταινία, που κάποια στιγμή θα τελειώσει και θα πάμε σπίτια μας.

Μόνο που η ταινία πιθανολογώ, είναι αυτό που λένε την τελευταία στιγμή, που αφήνεις τον μάταιο τούτο  κόσμο, 

 “περνάει η ζωή σου  σαν φιλμ μπροστά στα μάτια σου”.

Αυτό πρέπει νάναι.

Μέρες τώρα που διαρκεί η απεργία του κλάδου,σκεφτόμουν το 

“στόχο” τον “σκοπό”  τον “χρόνο” που έγινε. Και το  σκηνικό  που προηγήθηκε λίγες μέρες.

Της “διαγραφής” μελών.

Δεν μπαίνω καθόλου στην διαδικασία -δίκαιο, άδικο, κανονισμός παράπτωμα-συνέπειες.

Οροι συζητήσιμοι.

Μου ήρθε στο μυαλό σε σχέση πάντα με την έννοια “Ντροπή”.

Σε γενικές γραμμές, είναι Ντροπή για τον συνδικαλισμό, η κατάληξη μιας Ενωσης,

που σεβότανε το σύμπαν μέχρι πριν από λίγα χρόνια...Να περιορίζεται στο σύνθημα του κόσμου..

Αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι...

Μιας ένωσης που στην επαφή της και στην συνέχεια της, με τον αναγνώστη τον θεατή τον ακροατή τον πολίτη

θέσπιζε λαχνό, σαν συμβολισμό.

Μιας ένωσης θεσμού και πυλώνα της Δημοκρατίας.

Φυσικά εξαρτάται, από τις γενικές συνισταμένες, δεν το απομονώνει κανείς.

Έλλειψη Ντροπής, 

από την άλλη, η ύπαρξη κοινής ομπρέλας σε ένα κλάδο που στα μέλη του όχι μόνο συνοχή, 

δεν υπάρχει αλλά ούτε το μίνιμουμ συνεννόησης για το κεφάλαιο  “Δομή” και “Αξίες”  του επαγγέλματος.

Ντροπή, η μη ανάγκη της αυτοκριτικής από όλα τα συμβαλλόμενα μέρη.

Φυσικά δεν εξαιρώ τον εαυτό μου να είμαι ξεκάθαρη.

Είναι συναισθηματικός ο απολογισμός και όχι για να αποδώσει ευθύνες.

Μόνο που προσωπικά, είναι πολλές οι φορές που  ντρέπομαι.

Αφόρητα ντρέπομαι .

Ντράπηκα όταν ένα σκουπίδι, γυρνούσε στον πλανήτη και  έλεγε ότι άδικα πληρωνόμουνα για την δουλειά μου 

ακούγοντας τα “ζήτω” από μας.

Ντράπηκα όταν πέθαιναν παιδιά από μαγκάλι και οι τηλεοράσεις έδιναν μαθήματα,  

ότι "δεν ανάβουμε φωτιές σε κλειστό χώρο". Για να ζεσταθούμε.

Ντράπηκα και ντρέπομαι όταν βλέπω, συναδέλφους που κατηγορούσαν για αναλγησία ανικανότητα 

και πούλημα τους προηγούμενους , δικαιολογημένα.

Να επαναλαμβάνουν ακριβώς τα ίδιο πατρόν των τότε “παπαγαλάκια”, για τους παρόντες.

Ντράπηκα τον Ιούλιο.

Ντρέπομαι για την αδυναμία μου, να σηκώσω την φωνή μου.

Μόνο που ντρέπομαι, μέσα σε τέσσερις τοίχους και όχι δημόσια.

Το κάνω, σαν προπόνηση.

Να μην χάσω, ή ξεχάσω το συναίσθημα.

Ντρέπομαι για την διαφορά μου,  από άλλες κοινωνίες που προηγήθηκαν, άφησαν όμως κληρονομιά.

Και σημείο σύγκρισης.

Τελευταία μου ήρθε σαν φλας και ξεφύλισα τον Ντοστογιέφσκι.

Οχι τον “Ηλιθιο”.

Το “Εγκλημα και Τιμωρία”.

Βασισμένο πάνω στην Ντροπή, είναι ίσως το μεγαλύτερο λογοτεχνικό έργο, των τελευταίων αιώνων.

Οπου ο συγγραφέας,  έγραψε 1000 σελίδες, για τον πρωταγωνιστή του τον Ρασκόλνικωφ και τις Τύψεις του, 

για τον φόνο της τοκογλύφας.

Χίλιες σελίδες, για το αν έπρεπε ή όχι να παραδοθεί.

Δεν ήταν η πραγματική αυτή καθαυτή ποινή, που τον βασάνιζε.

Αλλά η προσωπική ψυχολογική του απομόνωση, λόγω Ντροπής.

Σε  δαίδαλο σκέψεων και λαβύρινθο. 

Επικρατεί η Συνείδηση . 

Συνδεδεμένη με τις τύψεις που σου φέρνει, η Ντροπή.

Αν ζούσε σήμερα θα το είχε απλοποιήσει πολύ, έχω τη εντύπωση.

Θα ήταν λιγόλογος αν όχι μονολεκτικός. 

Δεν φαντάζομαι νάγραφε ούτε πέντε ρίγες.Σε ένα ποστ.

Ο τίτλος θα περιοριζότανε στο …

“Εγκλημα και στα … παπάρια μου”

……Κάποτε διάβαζα 

ότι ένας καταδικασμένος σε θάνατο, έλεγε ή σκεφτόταν: 

Αν είχε την δυνατότητα  να ζήσει περισσότερο,

σε ένα τόπο πολύ ψηλά, σε ένα βράχο, ή σε ένα βάθρο, τόσο στενό,

που  να ακουμπάνε μόνο τα δύο πόδια του.

Έχοντας γύρω του όλη την άβυσσο, το αιώνιο σκοτάδι, την αιώνια μοναξιά, μια αιώνια καταιγίδα …..

και την προοπτική να παραμείνει ζωντανός ..

όλη του την ζωή έτσι, χίλια χρόνια, μια αιωνιότητα, 

έτσι κλεισμένος σε ένα τετραγωνικό μέτρο…

Ακόμη και τότε θα ήθελε άραγε να ζει;

Η να πεθάνει αμέσως;

Να ζεις …να ζεις… να ζεις με οποιοδήποτε τρόπο, αρκεί να ζεις;

Τι αλήθεια Θεέ μου.

Είναι δειλός ο άνθρωπος…

Και είναι δειλός, όποιος γι αυτό τον αποκαλεί δειλό…

Έγκλημα και Τιμωρία….

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο