«Το μόνο ταξίδι είναι αυτό μέσα μας» R. M. Rilke

«Το μόνο ταξίδι είναι αυτό μέσα μας» R. M. Rilke

Αμηχανία μοιάζει κάθε φορά που τελειώνει μια γιορτή, που μπορεί να καταλήξει σε κατάθλιψησε ακραίες περιπτώσεις.

Αυτή όλη “αναγκαστική χαρά” του “γιορτάζουμε τώρα”, όλα τα άλλα μπορούν να περιμένουν.

Είναι από μόνη της ταξίδι.

Πως μπαίνεις στο αεροπλάνο, ας πούμε, για να πας κάπου, που έχεις σχεδιάσει, έχεις προγραμματίσει οικονομικά,

το περιμένεις καιρό, μαζεύεις λεφτά και ξέρεις ότι θα δεις “καινούργια πράγματα”, με συνήθως καλή παρέα.

Είσαι δε στη πρίζα βδομάδες πριν και δεν σκέφτεσαι άλλο;

Κλείνοντας οι πόρτες του αεροπλάνου, εξαφανίζονται από το μυαλό σου τα προβλήματα.

Ετσι και οι γιορτές. Οι μεγάλες.

Ενα πενθήμερο μεταξύ “αναχώρησης και επιστροφής”.

Που σκέφτεσαι, "βρε δεν πάνε να χτυπιούνται όλοι, δεν θα μου το χαλάσει κανείς".

Άσχετο αν φεύγοντας, αφήνεις πίσω σου ρημάδια.

Μπόγους άπλυτα που σε περιμένουν υπομονετικά, ξέροντας με βεβαιότητα, το “που θα πάει σε μένα θα γυρίσεις”.

Το χαλασμένο πλυντήριο, το καζανάκι που τρέχει, το ψυγείο άδειο, το φως της εισόδου που θέλει ηλεκτρολόγο λογαριασμούς απλήρωτους για το μήνα τον τρέχοντα στην καλύτερη περίπτωση. 

Θα τα “αντιμετωπίσεις” όλα γυρνώντας. 

Με το ζόρι και με βούρδουλα αν χρειαστεί, εγώ “θα περάσω τέλεια”, στο ταξίδι, πείθεσαι.

Τώρα αν φτάσεις στον προορισμό σου και ρίχνει καρέκλες, που να μην μπορείς να βγεις από το δωμάτιο.

Σε πρώτη φάση το ξεπερνάς.

Με ένα °δεν βαριέσαι° θα αγοράσω ομπρέλα.(δεν προβλεπότανε στον σχεδιασμό), στο δωμάτιο δεν κάθομαι 

Αν δεν έχει κανονιστεί σωστά το ταξίδι και χτυπάς το κεφάλι σου από δω κι από κει, συνέχεια στον ίδιο δρόμο, πάνω κάτω, χωρίς κανείς να σε έχει οδηγήσει,

στο τι αξίζει να δεις. 

Το ξεπερνάς κι αυτό ξαναλέγοντας δεν πειράζει, αρκεί που δεν είμαι σπίτι μου.

Αν τσακωθείς με την παρέα σου, που τα βάζει μαζί σου γιατί εσύ τους ξεσήκωσες, ξαναλές .

Εντάξει θα περάσει μωρέ. 

Καλά να περάσουμε, θα τα βρούμε.

Τώρα αν πάθεις και κανα πυρετό απο γαστρεντερίτιδα.

Δένει το γλυκό.

Ξαφνικά σου φταίνε τα πάντα, μην βλέποντας την ώρα να γυρίσειςνα χωθείς στο καβούκι σου.

Το οποίο στην καλύτερη, με το που θα το κάνεις, σου έρχεται να κατεβάσεις τους σοβάδες, με τα “προβλήματα που έχει”…

Δεν τα “άφησες εσύ” …

Αυτό τα έχει, όνο του, τα δημιούργησε..

Άβυσσος η Ψυχή μας τελικά.

Αλλά οι γιορτές, γιορτές.

Και τις περισσότερες φορές, σε πιστή κόπια το σενάριο.

Τέλος πάντων, από αυτό το Πάσχα τα γεγονότα, είναι δυο τρία, τα σημαντικά.

Που δημιουργήθηκαν “αφ εαυτού” τους.

Δεν τα υποψιαζόμασταν.

Σαν τους μπόγους τα άπλυτα στην επιστροφή, ένα πράμα.

Με την έκπληξη ζωγραφισμένη, “ποιός” τα άφησε αυτά εδώ;

Πρώτον: Η παντελής απουσία δημοσίων λειτουργών, από την θρησκευτική κατάνυξη.

Ούτε μια δήλωση, ούτε μια ευχή.

Πρωτοφανές μεν, αναμενόμενο δε.

Και μην μου πεις τη φωτογραφία, με το χαμογελαστό σπάσιμο του αυγού,σε κλειστό χώρο και άκρως διακριτικά με την παρουσία πρωθυπουργού και Καμμένου.

Γιατί ανήκει στην κατηγορία “Μουσική δωματίου για περιορισμένο κοινό”.

Εκτός αν ακολουθήθηκε αυτό που μου διαφεύγει ποιός κοσμικός το είπε,για δημόσιες εκδηλώσεις.

“Θα συζητηθεί περισσότερο η απουσία μου ή η παρουσία μου;”

Το δεύτερο, γεγονός που με προβλημάτισε, σαν την γαστρεντερίτιδα με πυρετό, του ταξιδιού.

Οι δηλώσεις να το πω, το κήρυγμα, η εκμυστηρεύσεις, το ξέσπασμα;

Δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω, γιατί δεν ξέρω και πως να αντιδράσω.

Σαν “πελάτης” ή σαν “φορολογούμενη”;

Αμβρόσιος, ο Τζέγκις χαν ή τζιχάντι Τζον, αλλιώς η φάουσα του παραμυθιού.

Η κακιά μάγισσα.

Στέλνει τις κατάρες του, με παραλήπτες, στο ενδιάμεσο ψαλμών.

Ποιός;

Ο αντιπρόσωπος του Θεού με το πληρεξούσιο του.

Αρκεί να του δώσεις ένα μεγάφωνο, να πολλαπλασιάσει την μούχλα, του μπόγου με τα άπλυτα.

Θα μου πεις πρώτη φορά είναι που ο συγκεκριμένος βγάζει βατράχια από το στόμα του;

Οχι βέβαια.

Αλλά κάποια στιγμή, φεύγοντας για τους κόσμους του, ο καθένας μας,

πρέπει να σημειώνει και τις εκκρεμότητες

που δεν φροντίζει να τακτοποιήσει και τις βρίσκει πάντα, μπροστά του.

Οσο για τον συγκεκριμένο προσωπικά, έχω διαλέξει να αντιμετωπίζω το θέμα, σαν “φορολογούμενη”.

Διότι καλώς ή κακώς, εγώ τον πληρώνω και μάλιστα από το υστέρημά μου…

Κακώς κάκιστα…

Αν και…

………Θεωρώ ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να πηγαίνει στην κόλαση, με τον δικό του τρόπο.

Robert Frost

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο