Dickens times...

Dickens times...

Υπάρχουν χορδές στην ανθρώπινη καρδιά… που καλύτερα να μην πάλλονται 

Charles Dickens

Τώρα πως άλλαξε το σενάριο και τα σκηνικά με το ίδιο καστ.
Ποιoς είναι ο παραγωγός και ο σκηνοθέτης, που το αποφάσισαν εν αγνοία μας,
Ετσι ώστε  από χώρα, Δαλιανίδης- Βλαχοπούλου -Μεταξόπουλος 
Μετατραπήκαμε σε χώρα Ολιβερ Τουίστ- Ντίκενς.
Θα σε γελάσω. 

Οχι, έχει σημασία να δεις τις ομοιότητες που μας προέκυψαν μπας και καταλάβεις, 
που και πως θα τελειώσει το παραμύθι.
Γιατί δεν μπορεί νά 'ναι κάτι άλλο,αυτό που ζούμε.
Παρουσιάστηκε όλος ο ελληνικός λαός στο σετ με πούλιες, στρας και μποά.
Για μουσικοχορευτικό.
Και τον έγδυσαν για τις ανάγκες του ρόλου, να φορέσει κουρέλια.
Οσο πιο βρώμικα γίνεται.
Για θρίλερ. 

Δεν έχω μεγάλη ούτε από παιδί, είχα αδυναμία, στα παραμύθια του Ντίκενς. 
Αγριευόμουνα.
Τις τελευταίες μέρες αυτή η αγριάδα μούρχεται στο μυαλό πολύ συχνά.
Το παιδάκι γεννήθηκε σε άσυλο, δυο τρία λεπτά πριν πεθάνει η μάνα του, 
που η μόνη της κληρονομιά ήταν ένα φιλί,που του άφησε.  

Δεν ήταν μεγάλη.
Ούτε καν επίθετο δεν είχε, του το έδωσε ο παιδονόμος, στην καταμέτρηση των ορφανών.
Οτι έκατσε.
Τι δεν πέρασε από τις πρώτες μέρες που είδε το φως.
Από του φιδιού την τρύπα. 

Η πρώτη που ανέλαβε να τον αναστήσει, μια γριά βρωμόγρια, που  έστελνε τα παιδάκια στον Αγιο Πέτρο 
από τις κακουχίες και την πείνα.
Πάντα με την πρόφαση, κάνει το παν να σώσει αυτά που θα επιζήσουν.
Ο μικρός την γλύτωσε.
Για να τον παραλάβει ο επόμενος που θα τον στέγαζε. 

Ήταν μεγάλο μπόνους στην εποχή το να έχεις αποθήκη, να βάλεις το εμπόρευμα.
Μετά αν θυμάμαι καλά κρίθηκε παραγωγικός στα 9 του και τον ανέλαβε, το κράτος.
Τρισχειρότερος ο Δήμος του χωριού που τον έβαλε να δουλέψει.
Μέχρι που ένα βράδυ, κάνει  την  ολέθρια αμαρτία της ζωής του.
Να ζητήσει λίγο φαγητό περισσότερο, επειδή πεινούσε.

Ξουτ ράους ουστ, άκουσε και στο δρόμο βρέθηκε.
Διότι ο υπάλληλος του κράτους αγάπη μου, την δουλειά του κάνει και όσο καλύτερα την κάνει, 
τόσο δεν κινδυνεύει να βρεθεί στη θέση, του Ολιβερ.
Ιδιαίτερα αν έχει υψηλό αξίωμα.

Αυτό έκανε και ο μάγειρας τον κατάγγειλε και βρέθηκε ξανά απ την αρχή, 
να ψάχνει τι θα βάλει στο στομάχι του.
Τον παρέλαβε  ο εργολάβος κηδειών στην συνέχεια,
Συμβολικό θες το επάγγελμα τυχαίο θες, δεν ξέρω πως το σκέφτηκε ο συγγραφεύς.
Εγω λέω παίρνοντας και την ευθύνη, να προετοιμάσει για την κατάληξη μάλλον τον ίδιο,
αλλά και τον αναγνώστη.

Δεν δηλώνει ο Ντίκενς, την επιλογή του.
Το μόνο που αφήνει σαφώς να καταλάβεις,ο ένας χειρότερος απ τον άλλο.
Μέχρι που βρίσκεται στο δρόμο και μπλέκει, με τον υπόκοσμο.
Αλλά ο Ολιβερ αγάπη μου, δεν ήταν κακής πάστας άνθρωπος.
Αντίθετα έκρυβε μέσα του όλου του κόσμου, τις χαρές και τα κάλλη.
Έφτασε η στιγμή που όχι μόνο βρήκε την χαμένη του τιμή και αξιοπρέπεια, 
αλλά και μια περουσία που τον περίμενε στην γωνία.
Να το χέσω θα μου πεις.

Τα χαμένα χρόνια, την ζωή που δεν επαναλαμβάνει ούτε το προηγούμενο της δευτερόλεπτο.
Δεν του την έδωσε πίσω κανείς.
Να γι αυτό με νευρίαζε, αυτός ο  Ντίκενς, με το ηθικό του δίδαγμα.
Ολα αυτά σε ένα περιβάλον όπου ο πλούτος και ο υπόκοσμος, είχε 
όνομα, επίθετο ,καταθέσεις, στέγη, φαινομενική άγνοια και διεσταλμένη απάθεια. 
Για το τι συμβαίνει στα σκοτάδια της πόλης.
Κάτω από την ταμπέλα Ταξη και Ηθική

Ολα αυτά γιατί τά 'παθα σε παρακαλώ μέσα στη νύχτα, θα αναρωτηθείς κι εσύ και με το δίκιο σου.
Ξαφνικά ταύτησα τη μούρη των Λοβέρδου-Μπόλαρη, με τον εργολάβο κηδειών.
Αυτή την άγρια χαρά που έδειχναν την στιγμή, που έπαιζαν τον ρόλο, εναλάξ
του μάγειρα, κάνοντας το καθήκον τους καταγγέλοντας, τις οροθετικές.
Και του νεκροθάφτη που θα τσέπωνε την αμοιβή, για την ταφή.

Διάβασα την ανακοίνωση της μάνας της κοπέλας, που ήταν μέσα στα θύματα του.
Και ανατρίχιασα.
Ετσι ακριβώς όπως όταν έμπαινα παιδί, μέσα στην ατμόσφαιρα, του μαύρου σκοταδιού των δρόμων του Βικτωριανού Λονδίνου,στην ταύτιση μου με τον Ολιβερ.

 «Έγινε πια κι αυτό και τώρα ο κύριος Λοβέρδος μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Η κοινωνία σχεδόν καθάρισε από αυτές τις κοπέλες κι αυτό το φρόντισε ο ίδιος. Εξευτέλισαν το παιδί μου, ήρθαν στο χωριό και το ΚΕΕΛΠΝΟ εξέτασε το εγγόνι μου μέσα στο σχολείο, μας εκθέσανε όλους, μας ξεφτίλισαν.

Πήγαν τα κορίτσια στο υπόγειο της Γ' πτέρυγας του Κορυδαλλού αντί να τα φροντίσουν στα νοσοκομεία. Τους πέταγαν το φαγητό από τα κάγκελα και εκείνα την ίδια ώρα κατάπιναν μπαταρίες.Δημόσια μας εξευτελίσανε και τώρα εγώ δημόσια ανταποδίδω λίγο πριν θάψω την κόρη μου ότι μπορεί πλέον να κοιμάται ήσυχος ο Ανδρέας Λοβέρδος. Και αυτό το λέω κι εγώ η μητέρα της, δημόσια, με το όνομά μου. 

Ευμορφία Κουλουριώτη».

“Τέλειωσε δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια,
και από μονο είναι μια παρηγοριά…
όπως λένε στην τουρκία όταν κόβουν το κεφάλι του λάθος ανθρώπου”…
Charles Dickens

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο