Παραλληλισμοί...

Παραλληλισμοί...

Όχι, αυτή η πόλη δεν είναι το κατάλληλο μέρος  για ψυχεδελικά ναρκωτικά.  

Η ίδια η πραγματικότητα είναι εντελώς παρανοϊκή. 

Hunter S.Thompson 

(αναφέρεται στο Λας Βέγκας) 

Πιστεύω, ότι η τρομακτικότερη απειλή στη Γιουροβίζιον, ήταν αυτή που εκτόξευσε ο  Zurab Alasania, διευθυντής της εθνικής τηλεόρασης της Ουκρανίας ..

Η δήλωσή του:  

“Η Ουκρανία δεν θα πάρει μέρος, στον επόμενο διαγωνισμό,  αν η Ρωσία, κερδίσει σ’αυτόν”..
Οχι, όσο να πεις βαριά κουβέντα. 
Τα κάνανε πάνω τους οι διοργανωτές.
Αλλάξανε τρόπο ψηφοφορίας μην και βρεθούν μπροστά σε καμιά ψηλή μάντρα.
Ακριβώς όπως  με τις πρακτικές, των εθνικών εκλογών.
Σου λέει να “ψηφίζει ο λαός” δεν του το απαγορεύει κανείς.
Αλλωστε οι τηλεφωνικές εταιρείες πως θα ζήσουν;
Κλέφτες θα γίνουνε;
Ψήφιζε εσύ, η επιτροπή θα αποφασίσει, το αποτέλεσμα.
Ετσι και αρχίσουν να μας απειλούν τίποτα Τουρκίες, Αυστραλίες, Ισραήλ και λοιποί, 
κάθε φορά που δεν γουστάρουν κάποιον. 
Το διαλύσαμε το μαγαζί.
Τι θα πει δεν είναι στην  Ευρώπη, οι παραπάνω;
Μήπως είμαστε εμείς;
Στο φινάλε όλοι οι καλοί χωράμε. 

Ως εκ τούτου θα πρότεινα από την  αρχή, να ενημερώνει  η επιτροπή που θέλει να  στήσει 
το επόμενο πανηγύρι του χωριού.
Να το φροντίζουμε.
And the winner is…Η χώρα που δεν έχει μαντήλι να κλάψει.
Που η ηγεσία της κατηγορείται ότι έφαγε τα λεφτά του ΔΝΤ, για τις “μεταρρυθμίσεις”. 
Της ευρώπης επίσης, για την “βοήθεια προς το λαό” της. 

Που τα εγκλήματα πολέμου, που έχει διαπράξει, σε περίπτωση ευνομούμενου πλανήτη.
Θα έστηναν επαναλαμβανόμενες  Νυρεμβέργες.
Στον αλλαλαγμό τον σημερινό όμως, με το ντέφι της πρώτη η Μαρίτσα.
Δεν είναι η καρικατούρα της ζωής και της εποχής μας. 
Είναι η ίδια η ζωή μας καρικατούρα, που εκτείθεται μπροστά στα μάτια μας. 

Απο που να το πιάσεις και που να το αφήσεις.
Απλά χρειάζεται κατά καιρούς,να θυμάσαι.
Αυτή είναι και η ουσία του Θεάτρου, κατά τους κλασικούς.
“Ο άνθρωπος εκθέτει την ψυχή του, στο παλκοσένικο.
αυτήν που έχει, αυτήν που του άφησαν και αυτήν που θα του πάρουν”.
 Η Γιουβίζιον ως νυν θεατρικό παλκοσένικο.
Δεν θα συζητήσω για το πολυειπωμένο κιτς ,της έκφρασης της μουσικής, των σκηνικών, της παρουσίας, 
των συμμετοχών,του μπούγιου και της συνολικής ηχορήπανσης.
Εχει πολυαναλυθεί. 

Εχω όμως μια απορία. Το “λόγο” που  γίνεται όλο αυτό το ταρατατζούμ, εμπορικά.
Δηλαδή όταν πρωτοάρχισε, είχε πες ένα νόημα, γιατί υπήρχαν οι δισκογραφικές.
Ηταν η εμποροπανήγυρις,  που στηνόταν,  για να πουληθεί κανένα δισκάκι.
Να αναδείξει κάποιο ταλέντο, να κινηθεί το χρήμα τέλος πάντων, με τους γνωστούς τρόπους. 
Του πάρε δώσε.
Σήμερα ποιός ο λόγος; 

Ποιός θυμάται μια βδομάδα μετά, ποιός κέρδισε, τι τραγούδησε, το όνομα του νικητή;
Οι δισκογραφικές είναι δύο παγκόσμια.
Με τα κεφάλαια της μιας διαπλεκόμενα στην άλλη.
Τι ανάγκη έχουν να γίνεται το σύστριγκλο;
Με την απορία θα μείνω αλλά προφανώς η σκοπιμότητα,  έχει αλλους στόχους. 
Μου ήρθαν στο μυαλό διάφορα πράγματα αυτές τις μέρες.
Συνειρμοί σε σχέση με την μουσική, σαν απαραίτητο μέσο επικοινωνίας και επιβολής. 

Παραδείγματος χάρην, όταν η  ιταλοαμερικάνικη μαφία, ήθελε να περάσει ένα σωρό μπίζνες και να καθαρίσει ένα μέρος τους, 
όπως το Λας Βέγκας.
Πέταξε στην σκηνή και έκανε τεράστιο, ένα Φρανκ Σινάτρα.
Αλλες εποχές, άλλες οι απαιτήσεις, άλλα τα έθιμα.
Αυτός που απενεχοποιούσε την οργάνωση σαν μπροστινός,έπρεπε να χει προσόντα. 
Ωστε στο κοινό, να περνάει για το ταλέντο του και να μην ούτε κατά διάνοια υποθέτει, 
τι υπάρχει πίσω. 

Δεν θα μπορούσε εκείνη την εποχή,σε καμμιά περίπτωση να είναι μουγκός.
Επρεπε να είναι φωνάρα μαζί με όλα τα αλλά. 
Και ήτανε.
Μετά μισό αιώνα και παραπάνω, φτηναίνοντας τα πάντα, δεν έχεις  καμμιά ανάγκη επιλογής, 
"μοναδικού ταλέντου".
Κάθε μαρούλι κάνει για την σαλάτα, του σεφ.
Το πιάνω καλλιτεχνικά, χωρίς να μπω στην ουσία.
Γιατί το θέμα του ναζισμού, που αφορά το τραγούδι την χώρα και στην τελική το καινουργιο κόνσεπτ 
που μας εμπλέκει. 

Προβάλεται επιθετικά, αμειβόμενο αδρά, σε όλες του τις μορφές,πλέον.
Με κάθε εργαλείο και δυνατότητα, που διατίθεται, κάτω από την επίφαση “πόλεμος”.    
Δεν είναι σημερινό και χρήζει άλλου τύπου ανάλυσης.
Με την μέθοδο “πολεμάμε” το τάδε ή το δείνα, που στην αρχή είναι αόρατο ή ακόμη και ανύπαρκτο, το θεριεύεις.
Λέω για “πόλεμο στο αόρατο” γιατί ακολουθείται ακριβώς η ίδια μέθοδος  με τον “πόλεμο στα ναρκωτικά” 
που άρχισε σαράντα χρόνια πριν.
Με όλη την κοινωνία απέναντι .
Να καταδικάζει το φαινόμενο.

Που αφορούσε μια μικρή περιθωριακή μειονότητα
Ακριβώς όπως πριν λίγα χρόνια, ο ναζισμός.
Ανύπαρκτος στην αρχή.
Αφορούσε μια εντελώς περιορισμένη κατηγορία.
Πολεμώντας τον αυτά τα τελευταία χρόνια θεριεύει.
Τότε την δεκαετία τέλος του ογδόντα, αρχές ενενήντα,
το ένα δολάριο που επενδύονταν στο εμπόριο ναρκωτικών, 
απέδιδε οκτώ. 

Σήμερα με τον παγκόσμιο αμείλικτο πόλεμο, εναντίον τους, 
η ίδια επένδυση το ένα δολάριο δηλαδή, αποδίδει πάνω από εξήντα .
Όταν οι ηγεσίες αρχίζουν τον “πόλεμο”, 
τις δηλώσεις, την δυσαρέσκεια, κατά κάποιου αόρατου στην αρχή εχθρού.
Εσύ άρχισε να επενδύεις, στην ανάπτυξη του.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο