Κάνω Πολιτική στο πεζοδρόμιο…

Κάνω Πολιτική στο πεζοδρόμιο…

Σπάνια κοιμάμαι μόνος, το σπίτι μου είναι πάντα γεμάτο φίλους,

σε αντίθεση με τους πολιτικούς, που από την μοναξιά τους,

μένουν θλιβεροί………

Είναι άνθρωποι που τα πάντα είναι γραμμένα επάνω τους, μου έλεγε η φίλη που μου διηγήθηκε

τις λεπτομέρειες.

Το διαβάζεις στο σώμα, στην κίνηση, στο βλέμμα, στο στόμα, στο χαμόγελο, στον θυμό τους,

στον τόνο της φωνής τους.

Στην παρουσία τους.

Συμφωνείς ή διαφωνείς μαζί τους, είναι αυτοί που ξεχωρίζουν, όπου και να τους βάλεις.

Αυτό ήταν ο “Giacinto Panella λεγόμενος Marco”.

Έτσι γραφόταν παντού, ακόμη και στα ψηφοδέλτια.

Ιδρυτής του κινήματος, των ριζοσπαστικών.

Αστός, έφυγε προχτές σε ηλικία 86 ετών μετά από διάφορους καρκίνους που τον μασούσαν χρόνια

και φρικτούς πόνους.

Το ζήτησε μόνος του, στον προσωπικό του γιατρό.

Αφού χαιρέτησε και ευχαρίστησε συντρόφους και φίλους, που ήταν στο πλάι του.

Πήγε στην κλινική και ζήτησε να “ησυχάσει”.

Έφυγε από την καθημερινότητα ένα κομμάτι της, που συμβόλιζε την εποχή της “ενόχλησης των θεσμών”.

Πάνω από μισό αιώνα στην πολιτική σκηνή.

Ελάχιστες φορές, μέσα στο κοινοβούλιο.

Πολιτικός του δρόμου.

Ο Marco όπως τον φώναζαν γνωστοί, άγνωστοι και περαστικοί, ήταν ο πρώτος και ίσως ο μοναδικός

που έθεσε “το σώμα του” στην υπηρεσία της Πολιτικής.

Και της επιτυχίας των στόχων που έβαζε.

Πάνω από σαράντα απεργίες πείνας, που έφταναν και τις τριανταπέντε μέρες.

Την τελευταία λίγα χρόνια πριν.

Μετά τα ογδόντα του.

Με τις αντίστοιχες προτάσεις για δημοψηφίσματα.

Σ αυτόν οφείλεται ο “Νόμος του διαζυγίου” στην Ιταλία,

η νομιμοποίηση της έκτρωσης.

η μη φυλάκιση για “χρήστες” ελαφρών ναρκωτικών.

Μάχες του κερδισμένες και ατέλειωτες χαμένες.

Πάντα με την συμμετοχή του λαού. Σε δημοψήφισμα.

Ο, τι σήμερα θεωρείται “Πολιτικό Δικαίωμα” το διαπραγματεύτηκε, σε μια κοινωνία που η Εκκλησία, έχει το πάνω χέρι.

Του ανήκει επίσης το “Η πολιτική ως Θέαμα”.

Χτύπησε κόκκινο το 78 η συνέντευξη Τύπου, που είχε οργανωθεί, για την Ελευθεροτυπία και το “Δικαίωμα”

της ενημέρωσης.

Παρουσιάστηκε στην συνάντηση, φιμωμένος.

Στην αρχή οι δημοσιογράφοι, περίμεναν ότι μετά από λίγο, θα τους μιλούσε.

Έμεινε φιμωμένος για 24 ατέλειωτα λεπτά, κοιτώντας τους στα μάτια.

με ένα πλακάτ που κρεμόταν, στον λαιμό του.

Έβαλε και ένα άλλο στοιχείο που αφορούσε το “ανθρώπινο σώμα”, στην Πολιτική.

Την Ιλόνα Στάλερ επονομαζόμενη “Τσιτσολίνα” στη Βουλή, με 20 χιλιάδες ψήφους.

Με το σκεπτικό ότι στην Απλή Αναλογική βρίσκεται η Άμεση Δημοκρατία.

Και οι πάντες έχουν φωνή.

Κατηγορήθηκε για Αντιπολιτική, για υπεροψία, για το ότι δεν πήρε θέση ούτε Δεξιά ούτε Αριστερά.

Οτι έβλεπε την Κυβέρνηση από ψηλά.

Δεν ήταν συμπαθητικός σε κανένα κομματισμό.

Δεν άλλαξε στην ουσία πολλά.

Δημιούργησε ένα φυτώριο ηγετών, που σήμερα οι περισσότεροι βρίσκονται στο δημοκρατικό συνασπισμό,

που κυβερνάει.

Έδωσε μια Επίτροπο στην Ευρώπη, για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την Εμμα Μπονίνο, που χρημάτισε

και υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας.

Ενα δήμαρχο της Ρώμης για δυό τετραετίες.

Ύψωσε την φωνή του στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, ο μόνος εκείνη την εποχή στην χώρα.

Κινδύνεψε να κλείσουν το ραδιόφωνο του κινήματος.

Αμφιλεγόμενη φιγούρα με φανατικούς ακόλουθους και πιο φανατικούς πολέμιους.

Του καταλογίστηκαν σφάλματα που έκανε και αρετές που δεν είχε.

Η διαφορά ήταν ο ίδιος είχε απόλυτη συνείδηση και τα ομολογούσε μόνος του.

Εν κατακλείδι είναι ο τύπος του δημόσιου προσώπου που όλοι, μόλις πέθανε είχαν γνώμη.

Οι περισσότεροι με την θρησκευτική έννοια.

“Πολύ καλός ..αλλά”.

Στο “αλλά” βρισκόταν η περιγραφή ενός καλλιεργημένου εύθυμου πανέξυπνου εγωιστή,

που ότι έκανε το έκανε για την πάρτη του…

Ενοχλώντας συνολικά, όταν κέρδιζε για την παρτη του πολίτη.

Κάποιος που πέρασε από δω,

ακούστηκε, αγαπήθηκε μισήθηκε τάραξε τα νερά και το μόνο που δεν να θα του καταλογίσεις είναι

ότι “πέρασε απαρατήρητος”.

Είχε πει……

 

Εγώ αγαπώ τους αντιστασιακούς,

τους μοιχούς,

τους μακρυμάλληδες,

τους ΥΠΟ προλετάριους,

τους τσεχοσλοβάκους της “Άνοιξης”,

τους μη βίαιους,

τους ελεύθερους ,

τους πραγματικούς πιστούς,

τις φεμινίστριες τους γκαίη,

τους αστούς όπως εγώ,

τον κόσμο με την έξυπνη αδιαφορία του

και την θλιμμένη απελπισία του.

Αγαπώ

τις αρχαίες ελπίδες,

τα πολιτικά ιδανικά,

παλιά όσο ο αιώνας των κεριών,

την αστική επανάσταση

και τα αναρχικά τραγούδια.

Δεν πιστεύω

στην εξουσία

και περιφρονώ ακόμη και την φαντασία μου όταν απειλεί

να την καταλάβει.

Ονειρεύομαι

μια κοινωνία χωρίς βία και επιθετικότητα.

Πιστεύω στον Λόγο που λέγεται

και ακούγεται,

στις ιστορίες που διηγείσαι στην κουζίνα, στο κρεβάτι,

στην δουλειά, περισσότερο από τις μελέτες, ή τις εκθέσεις,

στα ιερά πάνω-κάτω κείμενα,

και στις ιδεολογίες…...

Marco Panella 1930 -2016

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο