Τα μεταξωτά βρακιά είναι… γαλλικά

Τα μεταξωτά βρακιά είναι… γαλλικά

Γελάει ο κόσμος. Δηλαδή αν μπορούσε να το πάρει αλλιώς, να το δει λίγο πιο ελαφριά, βρε παιδί μου θα γελούσε.

Εστω θα χαμογελούσε, σαν σε κομεντί. Τόχει πάρει βαρειά και χάλια τα νεύρα του. Κάνει ζημιές.

Και να πεις δεν έχουν χιούμορ αυτοί οι γάλλοι;  Μια χαρά τα καταφέρνανε, κινηματογραφικά με κείνο τον Λουί ντε Φινές.

Πάντα σε συνεργασία με τους Ιταλούς.Αλλά το είχανε. Σήμερα μέσα στο νεύρο και την ψυχασθένεια.

Το γυρίσαν σε νουάρ. Τόσο σαλταρισμένοι, που αλλάζουν και ονόματα.

Απο κει που ήταν “Περνάμε την νύχτα όρθιοι”,συζητώντας. Η κίνηση; Το κίνημα; Το ξεσήκωμα το νυχτερινό;

Το βαφτίσανε αλλοιώς “Τώρα φτάνει”. Μέρα νύχτα. Παράξενος λαός. Τι συζητουσαν δυο μήνες σε πηγαδάκια;

Τους κάλεσε η δική τους τηλεκατευθυνόμενη κυβέρνηση, για καφέ με βουτήματα και κρουασάν ζεστά. Να τους πει.

Βρε "μανούλα μου" (στα γαλλικά) κι ευγενικά: Η χώρα, η οικονομία, η κατάσταση, οι δουλειές, το σύστημα, η ευρώπη, ο κόσμος, ο πλανήτης, ο γαλαξίας, 

ο Χατζηπετρής (ο γάλλος) δεν πάνε καλά. Από αυτό το νομοσχέδιο εξαρτώνται.

Βάλε κι εσύ ένα χεράκι να σηκώσουμε το ηθικό του, με το γνωστό γαλλικό τακτ. Των ματ.

Allez y…από δω ρε απάντησε,ο αναιδέστατος συνδικαλιστής ο Philippe Martinez,  κομμουνιστής γραμματέας του μεγαλύτερου εργατικού  σωματείου.

Κάτι σαν το δικό μας ΓΣΕΕ. Οχι; Που παρεπιπτόντως δε, αντκατέστησε τον προηγούμενο που μια χαρά τόσα χρόνια.

Καθόταν στην γωνιά του χωρίς να ενοχλεί κανένα. “Θα σου τσακίσω τα παϊδια” απάντησε στον ευγενέστατο, γελαστό και χαριτωμένο Βαλλς.

Θα σε χορέψω στο ταψί. Αντί για το “la vie en rose”, θα σου παίζω το “les feuilles mortes” και θα χορεύεις.

Αγροίκος, δεν αφήναν τον άλλον κύριο, που έβριζε με το "σεις και με το σας", βγαίνοντας έξω από τις “συναντησεις με την ηγεσία”.

Κάνοντας τον γνωστό συνδικαλισμό των “βροντερών αναγγελιών”. Οτι "κατάλαβαν" λέει,όλα αυτά τα χρόνια επί Ολάντ και του προηγούμενου Σαρκοζί, 

που τους είχε πιάσει κώτσους (στα γαλλικά).

"Αν έχεις χαλβά και πουλημένο συνδικαλισμό",  θα φάς ότι χλαπάτσα σου σερβίρει η Μερκελ.

Και τον αλλάξανε. Νάσου πάνε οι νύχτες οι ρομαντικές στην Place della Republique.

Της συζήτησης, της ενημέρωσης, της επαφής, με τους πολίτες.

Τώρα όρθιοι παντού. Στα όπλα.

Αφού του έκλεισε τα βενζινάδικα, τα διυληστήρια, τους αντιδραστήρες και γενικά το σπίτι.

Τέλος του μηνός κλείνει αεροδρόμια,αφού προηγούμένως ακινητιοποιήσει τελείως  μέσα μεταφοράς. 

Μάλιστα όχι με ραντεβού, όπως συνηθίζεται και καθιερώθηκε γενικά στις ευρωπαικές απεργίες.

Με τσαμπουκά (στα γαλλικά). “Το νομοσχέδιο θα το πάρεις στο σπίτι σου”, του παράγγειλε και χρησιμοποίησε το ελεύθερα όπως θες.

Χάλια πράγματα και καθόλου come ils faut. “Εμείς Ιταλία δεν θα γίνουμε”. Ιταλία, γιατί το ίδιο νομοσχέδιο έχει περάσει ο παρλαπίπας Ρέντσι και δεν άνοιξε μύτη.

Μου κακοφάνηκε πολύ, που δεν είπε “Ελλάδα δεν θα γίνουμε”.

Το πήρα λίγο προσωπικά. Ούτε μια πρωτιά και μάλιστα ούτε καν μία αναφορά.

Τι δεν είμαστε δηλαδή εμείς άξιοι, ούτε να μας ονομάσουν; Με τόσες πρωτιές;

Τόσες πετυχημένες απεργίες,κινητοποιήσεις και αγώνες; Και τελικά τόση προσπάθεια, να τους σώσουμε;

Τίποτα μας σβήσανε, ούτε καν μας θεωρούν γείτονες,  έστω και για να πουν ότι δεν θα “γίνουμε σαν και σας”.

Τον ξεφώνησε δε, τον ομορφάντρα Βαλλς,ότι θέλει να βάλει τους πολίτες να σκοτωθούν μεταξύ τους.  Χρησιμοποιώντας τους ήσυχους νοικοκοιραίους (στα γαλλικά), τσιράκια, κατά αυτών, που προσπαθούν να τους προστατέψουν από τις συνέπειες. 

Που αυτοί σήμερα για δικούς τους λόγους δεν θέλουν να βλέπουν, αλλά αύριο θα τις πληρώσουν ακριβώς το ίδιο. Τι να πεις; 

Και προφήτης.  Τέλος πάντων κόβει την μαγιονέζα ο τύπος και δεν φερεται καθόλου με τακτ.

Είπαν οι Βρυξέλλες ως Αρχή,και Τέλος μη σου πω. Δεν πρόλαβαν να το ξεστομίσουν νάσου στο δρόμο,οι άλλοι νευρικοί οι βέλγοι. 

Τα πήραν κι αυτοί στο κρανίο. Ολα τούμπα, αυτοί σαν σύνθημα.

Τι είναι αυτοί βρε; Τόσα χρόνια μαθαίναμε για την ηρεμία των ευρωπαίων και την διαγωγή Αρίστη στον έλεγχο.

Βριζόμασταν μεταξύ μας, που δεν μπορούμε κι εμείς να κολήσουμε, λίγο από το "αυτοσυγκαρτηση,τάξη και ηρεμία" 

που τους διακρίνει. Μόλις το εμπεδώσαμε σαν λαός και είπαμε “έχουν δίκιο”.

Να  πάρουμε ηρεμιστικά με την σέσουλα,να βγάλουμε το σκσμό,να μπούμε κάτω απ το χώμα.  Να τους αφήσουμε να μας θάψουν ήσυχα, μην ενοχλούμε.

Μήπως καταφερουμε κάποτε να μας πάρουν κι εμάς,να πιαστούμε χέρι χέρι,  για τους αγρούς. της ευτυχίας. 

Νάσου τους στα κάγκελα. Δεν θα συνεννοηθούμε, το βλέπω. Που να τρεχω εγώ μ αυτόν τον παλιόκαιρο, να ξεσηκώνομαι;

Κάτσε στ αυγά σου κι εσύ,γάλλε μου,να πεθάνουμε ήσυχα. Μην κάνεις φασαρία.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο