Carta di Atene… Charles-Edouard Jeanneret- Gris

Carta di Atene… Charles-Edouard Jeanneret- Gris

Carta di Atene… Charles-Edouard Jeanneret- Gris 

Αρχιτέκτων…

γνωστός ως Le Corbusier…

 

Το 1931 ο Le Corbusier επικεφαλής της αφρόκρεμας των αρχιτεκτόνων 

στο 4ο παγκόσμιο συνέδριο τους……

Διαλέγει την Αθήνα σαν υπόσταση. Παρουσιάζει το πρότζεκτ του, 

για  την σωστότερη γραμμή που πρέπει νάχει για να είναι βιώσιμη η πολεοδομία.

Το μανιφέστο γίνεται ο μπούσουλας της Αρχιτεκτονικής μέχρι σήμερα.

Και το σημείο αναφοράς της, με τις ενδιάμεσα αναγκαίες αλλαγές.

Του δίνει το όνομα Carta di Atene…

Χάρτης της Αθήνας  με το οποίο είναι παγκόσμια γνωστό,  προς τιμήν της Πόλης και των μνημείων της…

“Φεγγάρι μου σκοτείνιασες”, ή κάπως έτσι ήταν το τραγούδι που ακουγόταν, 

από τέσσερις πέντε μαζεμένους στο γκαζόν. Έχοντας στη μέση κάτι, που έπαιζε μουσική.

Και παίρνοντας την δόση τους.
Σούρουπο η καθιερωμένη βόλτα, με το σκυλί στο πάρκο.

Το “πάρκο” κατ ευφημισμό.

Ενα χωράφι “κοινόχρηστο”, στο κεντρικότερο σημείο της Αθήνας. 

Μεταξύ Ευαγγελισμού ,Χίλτον και Εθνικής (ή δεν την λέμε ακόμη έτσι); Πινακοθήκης.

Ναι, το πρώην πάρκο. Σε απόλυτη εγκατάλειψη.

Δεν είναι η βρώμα και η κατρουλίλα, που το κάνει απλησίαστο.

Οταν λέμε βρώμα, εννοούμε ότι κινείται στο φάσμα -Δημόσιο υπαίθριο ουρητήριο έως κοιτώνες κατάχαμα, 

χωρίς την υποχρέωση της περισυλλογής απορριμμάτων.

Δεν είναι η βρώμα λοιπόν, είναι η “εγκατάλειψη” όχι στην Μοίρα του, στον βάνδαλο.

Τον όποιον και όπως, έχει  την ευχαρίστηση να καταστρέψει.

Πως κατάντησε έτσι αυτή η πόλη σκεφτόμουνα.

Το διαμάντι της Γης, έγινε ο “σκελετός του πτώματος”.

Δεν είναι η Κρίση.

Δεν μας έμαθε η Κρίση, την αδιαφορία στην βρωμιά, την γνωρίζαμε.

Η  κρίση απλά την ανέδειξε. 

Οι συνθήκες δεν ανακαλύπτουν, ούτε τον άνθρωπο ούτε τις περιστάσεις, τα αποκαλύπτουν.

Την ανέδειξε, γιατί δεν υπάρχει κανείς, να άρχει.

Δεν θυμάμαι άλλο δήμαρχο, νά χει περάσει από αυτήν την καρέκλα και να είναι, 

τόσο επιμελώς και διακριτικά, εξαφανισμένος, κατά την διάρκεια της θητείας του, από τον παρόντα.

Πουθενά και τίποτα δεν βγαίνει, από τα συμβούλια, τις πρωτοβουλίες, τις συνεδριάσεις και ότι στα κομμάτια,  τους δίνει τους τίτλους. Λέξη.

Που να αφορά τον δημότη, αυτής της Πόλης.

Η μόνη του επιμέλεια, είναι η είσπραξη τελών και κλήσεων.

Συνεπέστατος.

Νομίζω η μοναδική πόλη, δεν ξέρω τι μπορεί να γίνεται από το Μπουρούντι και κάτω. 

Που οι δημότες της πληρώνουν υψηλούς φόρους, για τα πάντα. 

Και δεν έχουν καμμιά απαίτηση να μάθουν, τι στην οργή γίνονται αυτά που πληρώνουν.

Δεν μιλάω για την κεντρική διοίκηση.

Για την τοπική.

Ακόμη και στη Σόφια που είχα βρεθεί, πριν από πολλά χρόνια, όταν δεν γνώριζε την άνθιση την σημερινή. 

Στις μεγάλες της φτώχειες.

Τα πάρκα, που μπορεί να καθίσει να ξεκουραστεί, να κάνει ένα διάλειμμα, ένα τσιγάρο  και να φάει ένα σάντουιτς, ο τουρίστας.

Ήταν ευπρεπέστατα περιποιημένα με παγκάκια που δεν σιχαινόσουνα να περάσεις, πόσο μάλλον να καθίσεις.

Μην μιλήσουμε για άλλες πρωτεύουσες, πιο κεντρικές.

Υπάρχει μια μονάδα για να ασχολείται με το πράσινο και τους χώρους αναπνοής, της πόλης;

Υπάρχει κάτι μέσα σε όλον τον ορυμαγδό που πληρώνουμε, σε υπαλλήλους, βολέματα, ρουσφέτια, ημετέρους και λοιπούς αόρατους χαραμοφάηδες, που έχει χρέος έστω και τυπικά, μια φορά τον χρόνο για τα μάτια του κόσμου, 

να ασχολείται με τα προβλήματα αυτού του ρημαδιού όπως το κατάντησαν;

Εξακολουθούμε ακόμη να παίρνουμε μέρος στην Ευρώπη και τα κονδύλια της, 

που αντιστοιχούν στην καλή λειτουργία κάθε πρωτεύουσας;

Ρωτάω γιατί προαισθάνομαι , ότι θα ακούσουμε κάποτε, εννοείται, κατόπιν εορτής.

Το πόσα πολλά χρωστάμε, το τι σπατάλες έγιναν, το τι διαχείριση υπήρξε, το πόσο χρεωκοπημένη είναι η Δημαρχία.

Τα κλασικά, που ακούμε σε κάθε αλλαγή βάρδιας..

Θυμάμαι ένα χρόνο πριν στην τελευταία δημόσια εμφάνιση, του δημάρχου με τους “μένουμε Ευρώπη” 

ανεβασμένο στα κάγκελα, να μας δηλώνει με στόμφο και δεκάρικους, από ντουντούκες.

“Η Ευρώπη είναι ο φυσικός μας χώρος”.

Άραγε θεωρεί ότι η εμφάνιση αυτής της πόλης είναι ευρωπαϊκή;

Εχει περπατήσει καθόλου στο κέντρο; 

Δεν μιλάω για τις γειτονιές. Αστο καλύτερα.

Ας κρατηθώ δε, για τον Εθνικό Κήπο.

Η βιτρίνα της χώρας και πρόσφατα χώρος περιπάτου, του πρωθυπουργού.

Την Αθήνα, από την ωραιότερη πόλη του κόσμου, την κατάντησαν σκουπίδι.

Με τεράστια "προσπάθεια", εδώ που τα λέμε και για πολλές οκταετίες .

Δεν ήταν κι εύκολο.

Ηθελε τιτάνιες μάχες από όλους που την πήραν στα χέρια τους.

Θες γιατί την κρατούσε σφιχτά η θεά της;

Θες γιατί το Φως της, ξεγύμνωνε κάθε βιαστή της;

Χρειάστηκαν πολλά και πολλοί για να την θανατώσουν.

Το κατάφεραν.

Τώρα μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι πετώντας την, στα χέρια του 

κάθε έμπορα.

Οσο για μας,τους Αθηναίους,δεν “μας πήραν” την πόλη μας. 

Εμείς την ξεχάσαμε παρατημένη  και πεταμένη. 

Στον βωμό της φανφάρας, του δήθεν και των βορείων προαστείων.

Οι άλλοι απλά την βρήκαν μόνη έρημη και την κατέλαβαν.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο